Ne kadar güçlü görünmeye çalışsam da içimde bir yer var,
hep ağlamak isteyen, hep konuşmadan sızlayan...
Öyle bir yaş var ki içimde,
dökülmek için bekliyor,
ama dökülmüyor.
Belki de gözyaşlarımdan korkuyorum;
bir kez akmaya başlarsa durmaz diye.
Ama bazen içimde öyle bir şey kopuyor ki,
ne yapsam susturamıyorum.
Dünya susuyor,herkes uzaklaşıyor,
ben içimdeki kocaman boşluğa bakıyorum.
Sanki içimde sakladığım her şey,
yılların biriktirdiği her hüzün,
beni tüketmek için sıraya girmiş gibi.
Ve işte o an anlıyorum,
en büyük savaşı hep kendi içimde vermişim.
Ne bir ses,
ne bir söz;
sadece içimdeki o derin sessizlik...
Yorulmuşum...
Hem de ne kadar,
ama en çok da kendi kırıklarımı toplamaktan,
kendi yaralarımı saklamaktan.
Bazen düşünüyorum, belki de en çok kendime ağlayamamışım.