24 and there's so much more

[24andtheressomuchmore]

Over toeval, voetbal en schaamte

Laat ik maar beginnen met dat laatste. Het is al van 27 april geleden dat ik nog een post schreef en publiceerde. 27 april! Niet dat ik niet wou, maar ik vond dat er altijd omstandigheden waren die dat jammer genoeg volstrekt onmogelijk maakten. Beter bekend als excuses. Gelukkig was M. vorig weekend toevallig jarig, en dus belde ik hem op met de plechtige belofte om binnen de week een post te schrijven. Excuses kunnen ook in de andere richting werken. M. zit nu ongetwijfeld vol ongeduld te wachten tot er iets verschijnt.

Over toeval gesproken. Ik bedacht me een tijd geleden hoe groot de impact van het toeval eigenlijk is. Neem nu de Rode Duivels-gekte als voorbeeld (ik sta zelf met sjaal en vlagjes op mijn wangen te supporteren als ze spelen, don't worry). Er zijn de afgelopen maanden tientallen miljoenen euro's marketingbudget gevloeid naar alles wat nog maar van ver naar Kompany en Co rook. Rock solid die investering, met juist een randvoorwaarde: dat de Duivels ook echt doorstoten. Ik wil ze de kost niet geven, het aantal managers dat de matchen met knikkende knieën heeft gevolgd met de targets en bonussen in het achterhoofd. En misschien zelfs met een licht misselijk gevoel na de 0-1 van Algerije. Je kan dat goed of slecht vinden, maar ik vind het vooral ook heel interessant om te bedenken hoe anders de wereld er had uitgezien als Fellaini, Mertens en Origi niet hadden gescoord.

Over toeval en de Rode Duivels gesproken. Hoe anders zou de verkiezingsuitslag er hebben uitgezien als het WK een maandje eerder was begonnen? (Omdat het in Quatar doorging bijvoorbeeld - ik zeg zo maar iets.) De impact van zoiets is misschien kort, maar wel erg krachtig. Dat de N-VA aan haar mandatarissen strikte richtlijnen meegaf omtrent hoe te communiceren over de Rode Duivels ('Ze zijn goed bezig') bewijst de potentiële politieke gevolgen. 

Ik wil de rol van het toeval hier nu niet overanalyseren - de definitie van toeval is net dat dat niet mogelijk is - maar een kleine bedenking vond ik op zijn plaats. Blogs dienen daar toevallig voor. Gelukkig is er nog zo'n element of surprise dat we toeval noemen. Dat houdt de zaken interessant, toch? S.

[24andtheressomuchmore]

API-model of growth

Ik verander de wereld gemiddeld 1 à 2 keer per dag. Voorlopig nog in mijn hoofd, maar je moet natuurlijk ergens beginnen. Vrijdag had ik, samen met Francis van Carambla een aantal (geniale) ideeën om steden slimmer en beter te maken met een digitale aanpak. Het ging helemaal niet om hypertechnologische en ingewikkelde oplossingen, maar net om leuke en kleine ingrepen. 

Nu, waarom is de kans klein dat we ons idee uitwerken ondanks onze ondernemingszin? Wel, dat is het gebrek aan open data en content van derde partijen en het ontbreken om  er - op termijn - een verdienmodel rond te bouwen. Hoe kunnen we onze tijd op een bepaalde manier terugverdienen op zo'n project, naast ego en ervaring? Open source is een antwoord, maar ook niet altijd. 

Geef mij, Francis en anderen een digitaal "ecosysteem" waarin onze ideeën kunnen floreren en aan de slag kunnen gaan met data en content. Als je ons bovendien een verdienmodel kan aanreiken kan dit bestaande - economisch & maatschappelijk imperfecte - systemen substitueren zonder diep in de maatschappelijke buidel te tasten.  Een bijdrage, die ik onlangs schreef, over een "API-model of growth" sluit aan op hoe steden (en bedrijven) hier moeten op antwoorden. Naast het technische API-luik, zijn er ook de omgevingsfactoren die de "wisselwerking" - lees economische transacties - binnen een API-ecosysteem moeten mogelijk maken.

M.

Hieronder "The API-model of growth"; oorspronkelijk geschreven voor de groep rond de inspiration challenge van Vlerick en FlandersDC die bedrijven doet nadenken over hoe de toekomstige economie in elkaar zal zitten. 

The API-model of growth: Every company should offer an API exposing functionality and data to external creativity.  Historically the definition of an Application Programming Interface (API) is described as a IT-protocol to let applications -- software as well as hardware -- work together. Today, the concept of an API has evolved to a strategic mechanism for digital companies by using it as an interface to channel external creativity. By opening up an API, companies empower everyone to create new applications and businesses based upon their functionality. It gives companies: new outside opportunities, innovative solutions, outsourced creativity, control over their distributed information, knowledge about their eco-system, etc. An example is the (digital) ecosystem Twitter created around their API and how it let businesses like Sparkcentral blossom, in the end making Twitter more valuable.  I firmly believe every company -- online and offline -- can benefit from using a similar strategy and offering an API (or an equivalent). It brings the external creativity vital for innovation and guarantees the required control for the accommodating companies.  For example; Vlerick Business School could open the stream of their agenda and information about their courses and event as an API. With the right parameters, this will attract a pool of creative talent that will use this data for their creations. After a little brainstorm; this could be a an event matchmaker based on people's Linkedin profile, a digital certificate (url) the participants can use as a reference for their completed course, an automated notifier for people interest in Vlerick courses based on people's interest,... Not only are this interesting side-services for their participants now, it gives Vlerick a feel how they can use data in new ways and even how they can position themselves in the long run.

[24andtheressomuchmore]

20% anthropology time

Mensen die op reis gaan, moeten we verplichten om 20% van hun tijd te spenderen als een antropoloog. 

Ik ging vorige week faliekant de mist in toen ik samen met een collega in Londen een onderwijsidee voorstelde aan een aantal mensen. We waren daar in het kader van een iMinds bootcamp met de bedoeling om een ruw digitaal idee rond educatie uit te werken naar een concreet plan en aanpak. We kwamen relatief snel uit op Business Schools als onze ideale eindklant. We dachten wel te weten hoe die in elkaar zitten en ze hadden ook een belangrijke eigenschap; de nodige middelen om een geweldig product te maken. 

Niets was minder waar; niet alleen hadden we Business Schools als een soort monoliet aanzien, we hadden ons fundamenteel gebaseerd op hoe onderwijs werkt in België. Er komt altijd een element aan van vereenvoudiging bij een dergelijke analyse, maar "this one struck me". Hoezeer we ook weten dat we in een globale wereld leven en beseffen dat het ergens anders helemaal anders is. Ons denken wordt toch nog altijd beperkt door de omgeving waarin we ons bevinden en de indrukken die we via die weg opnemen. 

Vandaar dat ik vanaf nu (nog meer) tijd spendeer om cultuur en land te begrijpen en mij vanaf nu 20% antropologie-tijd opleg. En mijn vriendin ga ik ook verplichten, al weet ze dat nog niet.

M.

[24andtheressomuchmore]

Je kan altijd nog president van de VS worden

Het is fijn om te weten dat iemand zich in dezelfde situatie bevindt als jezelf. Het is in zekere zin troostend om te beseffen dat anderen met dezelfde vragen worstelen die ook jou wel eens wakker houden. Perfect menselijk allemaal. Een soort van zoeken naar bevestiging. Het ligt dus niet alleen aan mij.

Een deel van wat het gesprek met M. in het STUKcafé (zie de allereerste blogpost) zo hartelijk maakte, was net dat besef dat we allebei niet echt goed weten welke weg in te slaan. Dat we beiden 'lijden' aan de befaamde quarterlife crisis (een term waarvan ik toen trouwens pas het bestaan ontdekte). 

Het is misschien nog extra geruststellend wanneer je er bij stilstaat dat ook de groten der aarde die twijfel hebben en hadden. Daar werd ik aan herinnerd toen ik niet zo lang geleden de volgende passage tegenkwam in 'The Audacity of Hope', het tweede boek van de hand van Barack Obama. Een passage die voor mij trouwens perfect aan de definitie van quarterlife crisis kan worden toegevoegd op Wikipedia:

"It's not that compromise is inherently wrong," he said to me. "I just didn't find it satisfying. And the one thing I've discovered as I get older is that you have to do what is satisfying to you. In fact that's one of the advantages of old age, I suppose, that you've finally learned what matters to you. It's hard to know that at twenty-six. And the problem is that nobody else can answer that question for you. You can only figure it out on your own."

Ook Mr. President twijfelde dus of hij er wel goed aan deed om zijn gemeenschapswerk even on hold te zetten om zijn rechtendiploma te halen. Hij had een beetje schrik dat hij zijn prioriteiten fout legde en mogelijk zou vergeten wat hij echt belangrijk vindt. De geschiedenis wijst uit dat niets minder waar was.

Je jezelf al die vragen stellen is dus helemaal geen probleem. Geen pasklare antwoorden hebben al evenmin. Zolang je maar volledig gaat voor wat je uiteindelijk kiest, komt alles goed, en kan je nog steeds president van de VS worden. Geruststellend, toch? S.

PS: Een aanrader trouwens, 'The Audacity of Hope'. In dat boek doet Barack Obama heel begrijpelijk uit te doeken wat zijn visie is voor de Verenigde Staten en welk beleid hij vindt dat nodig is om daar te geraken. Het boek is erg persoonlijk, doorspekt met anekdotes uit zijn leven, wat ervoor zorgt dat het geen theoretische denkoefening wordt. Dat het boek geschreven is vooraleer hij zich kandidaat stelde voor het presidentschap maakt het extra interessant, omdat je telkens de link kan maken met wat hij als president heeft trachten en nog steeds tracht te verwezenlijken.

[24andtheressomuchmore]

Gene Gewone

Koen Geens is "Gene gewone". Althans zo wordt hij eind mei gelanceerd bij zijn electorale vuurdoop. In "De Ideale Wereld" op Vier deed hij er licht gelaten over; hij zei vertrouwd te hebben op zijn kabinetsmedewerkers die daar meer van weten dan hijzelf. 

Ik denk dat iedereen, samen met de man zelf, wel doorheeft dat het eigenlijk weinig uitmaakt voor iemand als hem. Want waarom, in godsnaam, zouden we een minister als Koen Geens nu verkiezen omdat het "Gene gewone" is?

Koekjesdoos 

Koen Geens is toch gewoon als een tinnen koekjesdoos? Zo één met de koninklijke familie; veel inhoud, weinig verrassingen, maar alles wordt opgegeten tot de laatste kruimel. Hij doet zijn ding, straalt vertrouwen uit en heeft de touwtjes in handen met de nodige rustige vastheid zoals het een CD&V-minister betaamt. En dan toch de man lastig vallen om hem als "gene gewone" te lanceren. 

Verkiezingscircus

Hij trekt er zich gelukkig weinig van aan. Slogans en affiches dat komt er toevallig bij in dit verkiezingscircus zal hij vast denken. Hij heeft alvast niet de neiging om zich te bewijzen zoals zijn sloganeske identiteit hem omschrijft. Of zijn trouwe kabinetsmedewerkers hebben hem er toch nog niet tot aangespoord...

Het is wachten tot Achter De Feiten ons een inside view geeft van hoe zo'n politieke slogan tot stand komt. 

M. 

[24andtheressomuchmore]

The right to bear raccoons

Toen ik deze week door mijn Twitterfeed aan het scrollen was, kwam ik een Politico artikel tegen over Mark 'Coonrippy' Brown. Het zou me verbazen als die naam alleen je iets zegt, maar als ik je vertel dat hij beroemd is voor zijn nogal bijzondere relatie met zijn wasbeer gaat er misschien wel een belletje rinkelen. Een YouTube video waarin hij een bijtende Gunshaw (zo doopte hij zijn eerste wasbeer-huisvriend) zijn appetijt doet verliezen door wat Hannah Montana body spray te spuiten werd opgepikt door Jay Leno en maakte hem op slag wereldberoemd. Twee andere filmpjes waarin hij een douche neemt en danst met Rebekah (zo heet wasbeer twee die Brown en zijn vriendin in huis namen nadat Gunshaw naar de wasberen-hemel was vertrokken) deden de rest. 

Nu zou ik hier een hele epistel kunnen schrijven over wat dit zegt over nieuwswaarden en hoe wasberen op het wereldwijde web de overtreffende trap zijn van katten als het op populariteit aankomt. Maar dat ga ik niet doen.  En wel omdat ik een heel ander punt wil maken. Wat mij dit artikel met zoveel plezier deed lezen had weinig te maken met de diersoort en kwam eigenlijk ook niet onmiddellijk voort uit het bizarre van de taferelen in de filmpjes. Dan had ik me de moeite om het achtergrondartikel te lezen wel bespaard en had ik de dansende wasbeer gewoon op repeat gezet. Het had wel alles te maken met de figuur van Brown. Wat een persoonlijkheid! Je kan denken van hem wat je wil en misschien zitten er bij de man wel een paar schroeven los, maar ontkennen dat het net die eigenheid is die hem interessant maakt kan je niet. Ik wil van deze blogpost dan ook gebruik maken om een soort pleidooi te lanceren voor meer persoonlijkheid, meer eigenheid. Een pleidooi dat ik trouwens evenveel naar mezelf richt als naar jullie, lezers. Te veel volgens de verwachtingen handelen leidt toch vooral tot veel doordeweeksheid, niet? De mensen die ik door de jaren heen heb ontmoet en die me het meest zijn bijgebleven, waren alleszins altijd echte 'figuren'.  Ik pleit niet voor geboetseerde excentriciteit, maar gewoon voor ongeremde en oprechte eigenheid. Voilà! (Trouwens, op de muzieksmaak van de man valt niets aan te merken: als ik ooit de mogelijkheid heb om met een wasbeer te dansen zal dat ook op de tonen van Chain of Fools zijn.)

Tot slot nog dit voor diegenen die zich afvragen waarom er in hemelsnaam een artikel over Coonrippy in Politico is verschenen. Wel, de man heeft beslist om zich kandidaat te stellen voor het gouverneurschap van de staat Tennessee. En wel omdat wildlife agents Rebekah van hem hebben afgenomen en hij zich daar niet mee kan verzoenen. Ik zei het al: een figuur.

S.

[24andtheressomuchmore]

Oprechte onconventie

Weet je waar ik deze week hard heb van genoten? De interviewstijl van Fredo Fredonis, de host van #GentM*, die Jo Caudron zich oprecht en onconventioneel liet uiten. 

Ik verwachtte op voorhand één uur Jo Caudron vooraan op een podium. Het werd echter een babbel die inging tegen zowat elke conventie van het journalistieke vak. Media en GAS-boetes, het passeerde allemaal zonder getelefoneerde vragen en vooral zonder dat de host zelf probeerde te scoren. Gewoon een (onopgezet) humoristisch en leuk gesprek. 

Er moeten wat meer dingen los komen van hun conventies en de oprechtheid terugwinnen zoals dat gesprek woensdagavond. Een beetje charmant knullig zijn in wat we doen kan toch goed zijn? In een wereld waarin elke valse noot digitaal kan getuned worden, waar we elke klinker dubbelchecken om in 140 tekens iets intelligent te spuien wil ik graag wat meer knullig zijn.

M.

—  

* GentM is een reeks over digitale creativiteit in analoge gespreksvormen die ons de komende weken vertelt wat de The Next Step kan zijn.

[24andtheressomuchmore]

Handleiding voor de lezer

Op een middag in maart, in het immer gezellige STUKcafé in Leuven, ontstond het idee om een boek te schrijven. Gewoon: een hoofdstukje of zeven, 240 pagina’s. Zoiets. Maar dat was misschien wel erg ambitieus. En bovendien gedoemd om muurvast te komen zitten na vier pagina’s. Misschien moesten we eerst maar eens proberen een blog op te zetten om te kijken of we een gemiddelde van een post per week zouden kunnen aanhouden.

We, dat zijn twee twintigers, sociale wetenschappers in hart en nieren maar vooral verbonden door één gegeven: we zitten allebei middenin onze quarterlife crisis.

De Engelstalige Wikipedia (bij gebrek aan een Nederlandse versie van het artikel) omschrijft een quarterlife crisis als ‘a period of life usually ranging from the late teens to the early thirties, in which a person begins to feel doubtful about their own lives, brought on by the stress of becoming an adult’. Of anders gezegd: die periode waarin de hele wereld aan je voeten ligt, je alle kanten uit kan, maar je vooral niet weet met welke kant te beginnen. Een echt (luxe)probleem van onze generatie dus. Het is natuurlijk niet uit te sluiten dat het hier om een aandoening gaat die zich vooral voordoet bij de soort der sociale wetenschappers. Omdat we al menig tooggesprek hebben gevoerd over de thematiek met onze vrienden programmeurs, muzikanten en kunstwetenschappers leek het ons echter toch om een min of meer breed gedragen fenomeen te gaan. Breed genoeg alleszins om er deze blog aan te wijden. Misschien komen we er al schrijvend zelfs uit (daar zit ongetwijfeld een boek in).

Waarover zal die blog dan precies gaan, hoor ik jullie denken (ik beeld me op dit moment even in dat jullie minstens met honderd zijn, beste lezers). Dat brengt ons bij de kern van onze aandoening, natuurlijk. Dat weten we nog niet. We zijn net in deze crisis beland omdat we een erg breed interesseveld hebben. Verwacht daarom essayistische stukjes over media, politiek, muziek, technologie en alle anderen dingen die onze aandacht voor even weten te vangen. En over wereldvrede natuurlijk. De enige belofte die we kunnen doen is dat ze altijd geïnspireerd zullen zijn door onze toestand van crisis.

S. en M.

PS: We zijn jullie nog één verklaring schuldig. Vanwaar komt die naam, right? 24 and there’s so much more? Geen van ons beiden is er eigenlijk 24, maar gemiddeld zijn we dat wel. Bovendien is het een lijn uit een fantastisch nummer van Neil Young die min of meer alles samenvat.