@942705 - Tumblr Blog

Posts

annem her seferinde oğlunu seçiyor. aslında onun için yaptığını sandığı şeyler oğlunu da daha çok mahvediyor. ben onu desteklemiyorum diye de bana küsüyor. ben hiçbir zaman beni seçmesini bile istemedim. kendini seçtiği bir hayatı görebilseydim keşke.

Eşime işyerinde performans torbasında onlardan üstte olduğum için benden üst devrelerin arkamdan yaptığı dedikodulardan bıktığımı söylüyorum. Arkasından havlanmayan kurt, kurt değildir diye teselli veriyor. Evet aradığım mentalite bu.

kaynanamın dördüncü gelini olmam ve geçmiş gelin-kaynana travmaları nedeniyle yaşadığımız güçlükler… allah’tan sevimli ve iyi niyetli geliyor.

babam bana evde koltuğun ucunda oturarak yaşamayı öğrettiği için bulunduğum hiçbir yerde rahat ve güvende hissetmedim. insanların duygularını anlamaya çalışmak yorucu. tedirgin yaşamak, azıcık mutlu ve güvende hissedince şımarmış sanmak da yorucu.

tezi savundum. jürideki bir hoca hala rüyalarıma giriyor. en son bizim eve gelip bana swot analizi yapıyordu. tez konumun swotla alakası yok. danışman hocam da peşinden gelip onun davranışlarına üzülmemem gerektiğini söylüyordu. akademisine de atom fiziğine de lanet olsun noktasına gelmek üzereyim. enstitü çok uğraştırmadan tezi verebilirsem çok güzel olacak.

bir şey fark ettim. biraz erken olmamış mı diye düşünebilirsiniz ama biriyle aranızda geçenler tam anlamıyla iki kişi arasında kalmalı. ben bunu sevgilimle olan şeylerde uyguluyordum ama tüm hayatıma uygulamam gerektiğini yeni fark ettim. bazen bir arkadaş yüzünden dertlenip başka bir arkadaşa derdini açabiliyorsun ama sonra sen arkadaşını sevdiğin için o derdi bir şekilde aşıyorsun. ancak diğer arkadaşın haklı olarak bunu unutmuyor. o yüzden ne yaşanırsa yaşansın iki kişi arasında kalmalı. çok mu doldun? git kör kuyulara anlat. devam edebilmenin yolu bu çünkü.

abim sağ olsun. yine her şeyi yıktı. abi dediğime bakmayın. bundan sonra bende onun için yaprak kıpırdamaz. 6 yıl boyunca o ve annem için mücadele ettim. elime kayıplardan başka bir şey geçmedi. yaptıklarının sorumluluğunu hiç hissetmedi. hep yeni kötülükler yaptı. o yüzden benden bu kadar.

insanların artık okulla ilgili soru sormasından yoruldum. sanki utanılacak bir şey yapıyormuşum gibi hissediyorum. en son biri sorunca bunu fark ettim. utanılacak bir şey mi? hayır, değil. ama böyle hissediyorum.

yıllardır insanları anlamadığımı söylerim. klişe olsun diye demiyorum. aslında bazılarını anlarım ama niye böyle davrandıklarına anlam veremem. bu sene çok yakınım olan bir insanın davranışlarına anlam veremiyorum. neden böyle yaptığına dair birkaç fikrim var ama bu davranışlarını hazmetmeme neden olmuyor. aksine daha çok uzaklaşıyorum.

bazı bağları koparmak zor gelse bile koparmak gerekiyor. koparmak istediğim birkaç bağ var. sırtımdan atmak istediğim yük gibi geliyor hepsi. bazı insanların mesaj bildirimini görünce bile tedirgin oluyorum. acaba böyle bir hayatı mı hak ettim diye düşünüyorum sık sık. tam olarak neyi hak ettiğim hakkında hiçbir fikrim yok ama alınması gereken kararları almamış ve yeterince çaba göstermemişim demek ki.

yakın arkadaşım söz gibi bir şey düşünüyor musunuz diye soruyor. kuzenime kalsa evlenip ne yapacağım? daha vakit var. her kafadan bir ses çıkıp duruyor. bizim ise tek derdimiz geleceği nasıl kuracağımız? hayalimizdeki işlere nasıl ulaşacağımız? sultan makamı'ydı galiba. sana denk geleceğimi bilseydim, kendimi farklı yetiştirirdim diyordu. onu diyen karakteri çok iyi anlıyorum. muhtemelen farklı tercihler yapardım.

artık ailemi mutlu edemeyeceğimi kabullenmem lazım. ne verirsem vereyim verdiklerimi yaşamadığı/yaşayamadığı yılların yerine koyamayacaklar. hayata bu şekilde bakmak onların tercihleri ve ben bunu değiştiremem. değiştirmeye çalışmak nafile. yapabileceğim tek şey onlar gibi olmamaktır.

çok neşeli ve girişken bir çocukmuşum. aslında şu an insanların psikolog seanslarında anlatabileceği travmaları çocukken yaşıyordum. aile içi şiddet ve maddi imkansızlık çok fazlaydı. babam bize kızdığını önce tehdit ederek sonra döverek anlatırdı. bunlara rağmen insan bir şekilde onları affetmeyi öğreniyor. tüm bunları düşünerek yaşanmayacağını kabul ediyorsun. ben de ettim. ama o mutlu ve akıllı çocuk başka ailede büyüse ne olurdu merak ediyorum.

gençlik yıllarım abimin yol açtığı enkazı toplamaya çalışmakla geçti. maddi anlamda kendimi tüketmek manasına bunda başarılı oldum. ama annemi mutlu etmeye yetmedi. çünkü bir insan mutlu olmak istemiyorsa olmaz. kendini tüketmek istiyorsa onu kimse engelleyemez. hiçbir şey yapamazsınız.

şimdi hayatımda biri var. onun yanında kaybettiğim o çocukluk neşesi geliyor sanki ama ileride ne olur bilmiyorum. onunla hayal kurarken bir tarafım ailemin bensiz ne yapacağını düşünüyor. bensiz hastalıklarıyla nasıl mücadele ederler? annem bensiz oğluyla ne yapar? bunları düşünüyorum. düzgün bir iş bulduğumda gelirimi onlarla değil de hayat arkadaşımla paylaşmam doğru olur mu? gerçekleşmeyen şeyler için düşünüp duruyorum. ama bugün yani az önce babamın bir tavrı artık onlar için yapabilecek hiçbir şey olmadığını fark etmemi sağladı. ben elimden geleni yaptım. bunu artık kendime kabul ettirmem lazım. bana zarardan başka bir şey vermediklerini kabul etmem lazım. bana borçlular demiyorum ama ortada artık alacak-verecek bir şeyin kalmadığını kabul etmem gerekiyor.

2012′deki halim kendini rahatlatmak için bu şarkıyı dinliyordu. Yine aynı yerdeyiz.

#youtube

ülke gündemi dahil tüm gündemlerden çok sıkıldım. her geçen gün daha çok yüzeysel oluyoruz sanki. şu an mümkün olsa mağarama dönerdim. bir şeylerden uzak durmam gerekiyor ama yapamıyorum. kararlar alıyorum ama uygulama aşamasında sorun yaşıyorum. bazı insanlar çelik gibi iradeliyken ben neden bazı konularda bunu yapamıyorum? bazen çok inat edebiliyorum ve inandığım şeyden vazgeçmiyorum. ama iş hayatımı düzeltmeye gelince bunu yapmıyorum.

ergenlik döneminde sürekli bunu neden anlattım veya söyledim pişmanlığı olurdu. zamanla bunu yendim. olduğum kişiden memnun ve her şeyi kontrol edemeyeceğimin bilincindeydim. ama bu sene içinde bulunduğum koşullar mı beni buna itti yoksa artık kendi gündemimden mi oldu bilmiyorum. ne işyerinde seviyorum kendimi ne de evde. kendiliğimden hoşnut değilim. bulunduğum iklimi, kurduğum iletişimi, aklımdan geçenleri sevmiyorum. huyumu, hayata bakışımı ve olmamayı tercih ettiklerimi seviyorum ama içten içe rahatsız eden bir şey var. çözemiyorum. her şeye geç kalmışım hissi belki de. bir şeyleri oldurmaya çalışmaktan bıkmış olmam da etkendir. ama hayattayız işte. ne bıkmaya ne de bir şeyleri oldurmaya çalışmaktan başka şansımız var.

benim 29 yıllık cv.

şimdi buraya almak istediğim kararları yazardım ama yazmamak daha iyi sanırım. mart ayı için 3 hedefim vardı. bir tanesi 54 kiloya düşmekti. 53 oldum. bir tek onu yapabildim çünkü moral bozukluğu yüzünden doğru düzgün bir şey yiyemedim. diğerleri için çalışmaya devam etmekten başka yol yok.

whatelsecanwedonow

The Americans 🠢 one gifset per episode: ⮡ S4E07 ☭ Travel Agent

yapmam gerekenleri biliyorum ve hepsinin farkındayım. ama harekete geçemiyorum. biri tüm inancımı alıp gitmiş gibi diyeceğim ama yıllardır böyle hissediyorum zaten.

"iznin yok çünkü hiçbir şeye

birkaç güzel duadan başka"

yaşamım tam olarak bu mu? kitapta biz hayatı değil, hayatın anlamını arıyoruz. o yüzden böyleyiz demişti. anlamı aradığım için mi bu noktaya geldim? kendime büyük roller atfettiğim ya da sizin çok ötenizde bir yerdeyim demek için yazmıyorum tüm bunları. anlam veremiyorum. ne insanlara ne kendime ne de geçip giden şu zamana. bazen her şeyin çok dışında ve yalnız hissediyorum. onlara ayak uyduramıyormuşum gibi geliyor. uydurduğum anlarda da bu bana rahatsızlık veriyor. yerini yadırgayan eşyalar gibi hissediyorum. kafamdaki soru işaretlerini en yakınım diyebileceğim insanlardan birine açtığımda çok net tepkiler alıyorum. sonra kısa zamanda tanıdığım biri farklı bir şey söylüyor ve onun söylediği daha makul geliyor. kendimi sarkaç gibi hissediyorum.

birilerine güvenmek ve onları dinlemek istiyorum. ama bana kafa karışıklığından başka bir şey getirmiyorlar. sonra insanın en çok kendine güvenebileceğini ama kendinin de onu yarı yolda bırakabileceğini tekrar öğreniyorum. hatırlıyorum demiyorum. öğreniyorum.

sevgilim, tereddüt ettiğim güzel ama konfor alanımı alt üst edecek bir hayalle geliyor. başta korkuyorum. ama sonra düşününce olabilecek gibi geliyor. hatta bu fikre alışmaya başlıyorum. sonra eğer olmazsa üzüleceğimi düşündüğünden ya da kendi korkuları baskın geldiğinden mi bilinmez o hayale eskisi kadar hevesli olmadığını hissediyorum. yine kendimden başka kimsenin hayatımı yoluna koyamayacağını öğreniyorum.

annem, yakın arkadaşım sürekli yaşadıklarından şikayet ediyor. onları dinlerken kendi hayatımdaki olumsuzluklara daha çok dertlenmem gerektiğini hissettiriyorlar ama farkında bile değiller. durumun aslında o kadar kötü olmadığını göstermeye çalışıyorum. görmüyorlar. ama artık onlara kızmama kararı alıyorum. çünkü bazı insanlara ne yaparsanız yapın hissettiklerini değiştiremezsiniz. tıpkı kendi hislerimi değiştiremediğim gibi.

kendi kazanamadığım sınav için kendimden çok annemi teselli etmem gerekiyor. ben karşımdakini düşünmeye o kadar çok odaklanmış durumdayım ki. bazı noktalarda kendimi frenlemem gerekiyor. ben hayatımda kendimi frenlemem gerekmeyen ve gönül rahatlığınca sevebileceğim insanlar olsun istiyorum. elimdeki her şeyi vereyim ve verdiğim için değersiz ya da gözden çıkarılan olmayayım. ama ailen bile böyle değil.

ne yapacağımı bilmiyorum. yolunda giden çok az şey var. kuzenimle konuştuğumda sonsuza kadar böyle yaşayacakmışsın gibi konuşuyorsun diyor. gelecek benim için böyle görünüyor. 2019 yılından beri hayatımda büyük ve güzel iki gelişme oldu. şükürsüz olmak istemiyorum. ama çok umutsuzum.

"nerede yürüdüğümün hiçbir önemi yoktu. bütün yollar aynıydı. gidemeyeceğim tek bir yol vardı, o da geriye dönen yol."

sosyal enerjimin bittiğini hissediyorum. detaylı sohbet etmek istemiyorum ama bazı insanlarla konuşurken sohbetin gidişatını kontrol edemiyorum. bugünden sonra bazı kararları uygulamak istiyorum. inşallah olur.

bir sürü şey hem oldu hem de birçok şey aynı ama artık buraya yazamıyorum.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs