nc| love as fxxk 04『비밀』 - marknior
“อื้ออออออ ฮึก ตรงนั้น” เสียงครางหวานดังขึ้นเติมเต็มห้องที่เงียบสงัดอีกครั้ง มือเล็กปัดป่ายไปทั่วผิวขาวของคนอายุมากกว่า กล้ามหน้าท้องกับหุ่นที่มองดูก็รู้ว่าถูกฟิตมาอย่างดีนั่นทำให้จินยองรู้สึกบันเทิงใจไม่ใช่น้อย นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เห็นร่างที่เปลือยเปล่าของต้วนอี้เอิน ตั้งแต่ขึ้นมหาลัย ตั้งแต่จบมอห้า หรือตั้งแต่เลิกกันในวันนั้น
ไม่หรอก เขาจำไม่ได้ จำได้ลางๆว่าหลังจากเลิกกันแล้วมีอยู่ครั้งหรือสองครั้งที่แจบอมติดธุระจนเขารู้สึกเบื่อหน่าย ก็เลยโทรไปเรียก ‘ของเล่น’ ที่จงรักพักดีต่อเจ้านายอย่างมาร์คออกมา แค่เอาเรื่องคลิปวิดีโอของเพื่อนรักมาขู่เท่านั้น สุนัขที่ซื่อสัตย์ก็รีบบึ่งมาหาถึงห้องทันที
หึ เพราะเป็นคนที่หลอกง่ายแสนง่ายแบบนี้ เขาก็เลยทำใจทิ้งของเล่นชิ้นนี้ไม่ลงซักทีน่ะสิ
ช่วงเวลา 4-5 ปีที่ไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากับมาร์ค ไม่ได้มีส่วนไหนในร่างกายชายหนุ่มที่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ผิวขาวเนียนนุ่ม หุ่นที่มองแล้วไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ต้องหลงใหล หรือแม้กระทั่งจุดอ่อนไหวที่สะกิดไปแล้วจะเกิดอารมณ์ ไม่มีสิ่งไหนที่ผิดแผกไปจากเดิมเลย
เพราะแบบนี้สินะ ยองแจถึงได้หลงแล้วหลงอีก
เด็กนั่นอ่อนต่อโลก พอเจอคนที่น่าหลงใหลเขาหน่อยก็หลงเสียจนโงหัวไม่ขึ้น เป็นผู้ถูกล่าในห่วงโซ่อาหาร ต่างจากเขาที่กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดในเกมประสาทไม่ว่าครั้งไหนๆ
“อา....” ปากเล็กขบกัดลงที่ไหล่กว้าง ดูดเม้มจนเกิดเป็นรอยสีกุหลาบตัดกับผิวสีขาวนั้น มาร์ค ต้วนครางออกมาด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำไม่เข้ากับใบหน้า จินยองกระตุกยิ้มเล็กน้อย มือเล็กซุกซนลูบไล้ไปทั่วกายร่างสูงอย่างเบามือ ในขณะที่อีกฝ่ายก็กำลังบีบเค้นบริเวณบั้นท้ายนิ่มของเขาอยู่
“ฮึก อื้อออ...” เสียงครางเบาๆ ปากเล็กที่เจ่อบวมจากการจูบอย่างรุนแรง กับดวงตาที่ปรือมองมาทางชายหนุ่มพาเอาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดของอี้เอินต้องแตกกระเจิง ภาพของพัคจินยองเมื่อครั้งเป็นเด็กมัธยมซ้อนทับขึ้นมาจนใจของเขากระตุกวูบ บทสนทนาเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหู
“ถ้าทำได้ จะเลิกยุ่งกับอิมแจบอมมั้ยล่ะพัคจินยอง”
“ นายก็รู้ว่าไม่มีทาง…..” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยพูดช้าๆราวกับจะยั่วประสาทชายหนุ่มที่กำลังบ้าคลั่งตรงหน้า มาร์ครู้สึกเกลียดสีหน้าแบบนั้นของอีกฝ่าย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าช่วงเวลาหลายปีมานี้ ไม่มีวันไหนที่จินยองไม่ได้มาตามตื้อแจบอม แม้ว่าเพื่อนรักจะไม่ได้เล่าเรื่องราวเหล่านั้นให้ฟัง แต่เพียงแค่ลอบสังเกตอาการแบบนั้น เขาก็เข้าใจดีว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ถึงแจบอมที่รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไรจะไม่ได้มาปรึกษา และไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรเท่าเขา แต่ก็อดห่วงไม่ได้
ใครจะไปตามงูร้ายอย่างพัคจินยองทันกันล่ะ
จินยองค่อยๆดันแขนลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แม้จะบอบช้ำจากเหตุรุนแรงเมื่อครู่ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้เป็นพวกอ่อนแอขี้โรคน่าสงสารเหมือนในนิยายสักหน่อย เท้าเรียวก้าวเดินไปหาคนตรงหน้าอย่างไร้ซึ่งความกลัว ใบหน้าสวยยืดตัวขึ้นกระซิบที่ข้างหูเบาๆ
“แต่ถ้านายยอมมาทำหน้าที่แทนแจบอม ฉันอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ”
มือหนาบีบเค้นคลึงไปทั่วกายนิ่ม สัมผัสรุนแรงแตกต่างจากสมัยที่เคยเป็นคนรักกันไม่ได้ทำให้จินยองรู้สึกพึงพอใจกับบทรักที่บ้าคลั่งนี้น้อยลงเลย ดูเหมือนจะชอบเสียมากกว่าด้วย ปากหนาที่ทาบจูบลง ลิ้นหนาที่ตักตวงความหอมหวานทว่ากลับไร้ซึ่งความรู้สึกต่างจากในวันที่มือคู่นี้เคยโอบกอดเขาด้วยความรักโดยสิ้นเชิง ฟันคมกัดลงที่ปากสีสดนั่นจนเลือดสีแดงฉาดไหลปนกับน้ำหวานจากโพรงปากเล็ก กลิ่นคาวที่คละคลุ้งเหมือนกับยิ่งกระตุ้นชายหนุ่มด้านบน เสื้อตัวเล็กถูกดึงให้ฉีกขาดออกอย่างไม่สนใจ ในแววตาที่เคยมองมาทางเขาด้วยความอบอุ่นกลับกลายเป็นความว่างเปล่า เหยียดหยามที่เหยียบย่ำลงบนกายเล็กนี้อย่างไร้ความปราณี
เอาเลย มาร์ค ต้วน เกลียดเขาให้เต็มที่
รุนแรงกับพัคจินยองกว่านี้อีกสิ
แขนเรียวรั้งคอหนาให้เข้ามาใกล้ นิ้วเรียวยาวกวาดไล่ไปตามแผ่นหลังกว้างด้วยอารมณ์คาวราคะ มืออีกข้างเลื้อยลงต่ำลงดึงกางเกงลำลองที่อีกฝ่ายใส่อยู่ให้หลุดออกแล้วล้วงเข้าไปในบ็อกเซอร์สีเข้ม แก่นกายใหญ่ที่เริ่มแข็งขืนบ่งบอกถึงความรู้สึกที่แตกต่างจากสีหน้าเย็นชาที่ปรากฎอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้น ก็อย่างว่าล่ะนะ ร่างกายย่อมบอกถึงสิ่งที่อยู่ในใจได้ดีกว่าสิ่งใดๆเสมอ
จินยองยิ้มกริ่ม ผละออกจากอ้อมกอดหนานั่นแล้วก้มตัวลงสัมผัสสิ่งที่อยู่ใต้ร่มผ้านั่นอย่างเต็มที่ มือเล็กลูบพาดผ่านมันไปมาอย่างช้าๆ เสียงหัวเราะสูงนั่นทำให้คนที่เป็นฝ่ายตามเกมอยู่ต้องกัดฟันกรอดด้วยความอดทนอันน้อยนิด เมื่อเห็นดังนั้นเด็กหนุ่มก็รีบกำจัดอาภรณ์สุดท้ายจากร่างสูงออกโดยไม่มีทีท่าเขินอายแม้แต่น้อย
นี่แหละ พัคจินยองตัวจริงที่น้อยคนนักจะรู้จัก
“อึก.” เสียงทุ้มต่ำครางขึ้นเบาๆเมื่อนิ้วเย็นๆนั่นสะกิดเข้าที่ส่วนปลายของความเป็นชายเบาๆ รอยยิ้มน่ารังเกียจนั่นยังอยู่บนใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเชื่อว่าสวยงามที่สุด มือเรียวค่อยเลื่อนกอบกุมแกนกายใหญ่นั่นแล้วรูดขึ้นรูดลงอย่างช้าๆ ความอุ่นที่ค่อยแผ่ซ่านมาจากมือที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเขาในวัยสิบเจ็ดกำลังปรนเปรอจนเขารู้สึกดีอย่างที่ไม่ควรจะเป็น
พัคจินยองเก่งกว่าที่เขาคิด ปากสวยกดจูบเบาๆ ก่อนจะเริ่มใช้ลิ้นชื้นร้อนเลียถ้วนทั่ว จากส่วนโคนจนถึงส่วนปลาย โดยไม่ลืมที่จะใช้มือบีบคลึงเบาๆที่ถุงอัณฑะนั่น ไม่น่าแปลกใจที่เด็กที่ผ่านอะไรต่อมิอะไรกับเพื่อนเขามานานหลายปีจะเชี่ยวชาญในเรื่องอย่างว่าเป็นอย่างดี ต่างกับยองแจผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง หรือแบมแบมที่ไม่ได้เลวร้ายแต่ก็ไม่ได้ประสีประสาอะไรกับเรื่องพรรค์นี้ แม้ว่ามีบ้างที่คู่ขาบางส่วนของเขาจะมีประสบการณ์มากตามประสาสาวเซี้ยววัยมหาลัย แต่ไม่มีครั้งไหนๆเลยที่เขาจะรู้สึกว่ามีใครที่ร้อนแรงได้เท่ากับพัคจินยอง
หรือบางที เขาเองอาจจะปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งในใจของเขาก็คิดถึงเด็กคนนี้อยู่เสมอ
โพรงปากหวานกอบโกยเอาแก่นกายใหญ่เข้าไปจนสุดเท่าที่จะทำได้ ความรู้สึกเปียกและอุ่นภายในนั่นทำให้เขาแทบจะกลายเป็นบ้า มือเรียวยังคงหยอกล้อกับลูกอัณฑะและส่วนปลายที่ไม่สามารถเข้าไปได้หมดอย่างไม่หยุดยั้ง หัวกลมมนเริ่มขยับเข้าออกโดยไม่มีท่าทีว่าจะหายใจไม่ออกแม้แต่น้อย มือหนาวางลงบนกลุ่มผมดำ จับให้มันเคลื่อนไหวไปตามที่เขาต้องการ ช่างต่างกับพัคจินยองในเวลาปกติ
เหมือนกับว่าในเวลาที่อยู่บนเตียง ร่างเล็กคนนี้จะเชื่องกว่าที่คิดไว้
จะว่าไปเขาก็ชักจะอิจฉาแจบอมเสียแล้วสิ
“อา... ดีมาก เด็กดี อืมมม” เสียงครางทุ้มต่ำยังดังลอดออกมาเป็นระยะ มือหนาลูบกลุ่มผมนั่นด้วยความเอ็นดู ในขณะที่อีกคนเร่งความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ แก่นกายที่ขยายขนาดจนพองคับแน่นกว่าเดิม จนรู้สึกได้ถึงจุดสุดยอดของอีกฝ่ายที่เข้ามาใกล้ จินยองละปากออกมาจากความเป็นชายของคนแก่กว่าอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนที่กำลังจะได้ขึ้นสวรรค์ถึงกับนิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ
“คิดว่าฉันจะยอมให้นายมีความสุขอยู่คนเดียวรึไง” เสียงที่เคยหวานหูสำหรับเขามันช่างฟังดูสกปรกและน่ารังเกียจ แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าลุ่มหลงจนทำให้คนที่ไม่สามารถต้านทานสเน่ห์อาบยาพิษอย่างเขาต้องกลับหลงใหลอีกครั้ง มาร์คแค่นยิ้ม มือหนาเกี่ยวกางเกงขาสั้นตัวเล็กออกในเสี้ยววินาที
ภาพจินยองที่เปลือยเปล่าที่เขาเคยคุ้นเคยดี เปื้อนไปด้วยรอยรักเก่าปะปนกับรอยที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เดาได้ไม่ยากว่าเกิดจากใคร แกนกายเล็กที่ชูชันด้วยแรงอารมณ์แม้จะไม่ได้ถูกสัมผัสแม้แต่น้อย หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงคิดว่าร่างตรงหน้านี้คงจะไม่เคยกับเรื่องอย่างว่าเสียจนเพียงแค่แตะต้องเล็กน้อยก็อ่อนไหว แต่ในวันนี้ภาพที่ได้ประจักษ์มองเพียงแวบเดียวเขาก็รู้ว่ามันไม่ใช่หรอก
พัคจินยองน่ะ อยากจนตัวสั่น คนร่านๆที่ขาดเซ็กซ์ไม่ได้ เพียงแค่คิดถึงก็แตกได้โดยไม่ต้องแตะแล้วล่ะ
ร่างบางถูกกระชากแยกขาเรียวออกกว้าง กายบางถูกดันให้ชิดทิ้งน้ำหนักลงกับโต๊ะทำงานของแบมแบม ขาข้างหนึ่งพาดขึ้นบนไหล่หนาได้อย่างไม่ยาก ให้เดาก็คงจะต้องบอกว่าเพื่อนรักของเขาเองก็คงเล่นท่านี้กับเด็กหนุ่มตรงหน้านี้บ่อยเสียจนไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับจินยองเสียเท่าไหร่ เห็นแบบนั้นเขาก็กระตุกยิ้ม มือใหญ่จับที่แก่นกายของตนเองแล้วกระแทกเข้าไปในทางรักที่ขมิบตัวเชิญชวนนั่นทีเดียวจนมิดด้าม
“อา... “ เสียงทุ้มครางต่ำ ช่องทางสีสวยนั่นดูจะคับแน่นกว่าที่เขาคิดไว้ มันไม่ได้ร่วมจากการร่วมรักกับคนเพียงคนเดียวตลอดช่วงหลายปีนี้อย่างที่เขาคิด แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่เขาจะต้องมาใส่ใจว่าทำไมกายหวานตรงหน้าจึงจะต้องผ่านอะไรใครมาอย่างไรบ้าง ก็เป็นเพียงแค่หน้าที่เขาในตอนนี้ที่จะต้องทำอะไรที่มันค้างคาอยู่ในตอนนี้ให้มันจบๆไปซะเท่านั้นเอง
“ฮึก อ้ะ อ้า.. อื้อออ ตรงนั้น ฮึก” มาร์คกระแทกเข้าออกอย่างรุนแรงตามอารมณ์ที่คั่งค้างจากการกระทำเมื่อครู่โดยไม่สนว่ากายบางด้านร่างจะเป็นอย่างไรบ้าง ปากหนาขบกัดบนแผ่นหลังขาวที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบอยู่แล้ว คนน่ารังเกียจที่เต็มไปด้วยคำโกหกหลอกลวงอย่างพัคจินยองไม่สมควรที่จะได้รับอะไรดีๆจากเขาแม้แต่น้อย ภาพความทรงจำและความเคียดแค้นที่อยู่ภายในยิ่งผลักดันให้ชายหนุ่มแยกขาร่างเล็กออกและระบายความโกรธที่สะสมอยู่กว่าหกปีลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ว่าเสียงหวานจะร่ำร้องออกมาด้วยความเสียวกระสันหรือด้วยความเจ็บปวดทรมาณเขาก็ไม่สนใจมันแม้แต่น้อย สิ่งที่มาร์คสนใจตอนนี้มีเพียงแค่เขา และอดีตที่เขาไม่สามารถหลีกหนีไปจากวังวนของมันได้ ตอนนี้ร่างหนาไม่รู้สึกถึงน้ำรักจากแก่นกายเล็กที่เสร็จไปสองสามรอบโดยไม่ได้รับสัมผัสอุ่นจากมือหนาเหมือนในอดีต เลือดสีแดงเข้มที่เกิดจากการที่เขารุนแรงกับทางรักนั้นจนฉีกขาด
หรือแม้กระทั่งน้ำตาที่ไหลรินลงมาจากดวงตาที่เขาดูถูกว่ามีเพียงแค่ความเลวร้ายนั่น
มาร์ค ต้วนเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
vaporwave
izzy806
prguitarman
dailybridgerton
origamiaround
germansingergirl
ellievsbear
romaincrisis
tangentwithtanner
