de Ongespeelde Kaart – Mileau de Pileau
De heer die werd aangespoord te spelen keek nogmaals bedenkelijk naar zijn kaarten en besloot met zichtbare tegenzin zijn schoppen boer op tafel te leggen. De overige gasten trokken hun consequenties, terwijl eerstgenoemde wat leek te ontspannen nu hij had gekozen en hij voor een moment achterover mocht leunen, terwijl zijn medespelers gedwongen waren om kleur te bekennen. Als echte kenners wist men dat het spel in haar laatste fase was aanbeland.
‘Een listige zet,’ merkte een keurig geklede heer op die ernstig naar zijn kaarten keek. In tegenstelling tot de andere tafelgenoten teerde de man al de gehele avond op slechts een glas water, dat inmiddels alweer een halfuur onaangeroerd voor hem op tafel stond, terwijl hij zichzelf helderheid probeerde te verschaffen omtrent zijn finale strategieplan. De heer was zodanig gekleed dat de andere spelers, die hem overigens nog nooit eerder waren tegen gekomen bij een spel, hem hielden voor een uiterst religieus man die zijn opdracht jegens God uiterst serieus nam. Momenteel echter ontbrak het de priester aan buiteneigenlijke inspiratie, wat maakte dat hij al minuten lang zijn hoofd brak over de laatste manoeuvre van zijn tegenstander.
‘Het moge duidelijk zijn dat ik niet langer om de hete brij heen draai,’ reageerde de eerste speler. ‘Er staat gewoonweg teveel op het spel.’ De man, die oogde als een zeker louche figuur, draaide ontspannen een sjekkie, in de overtuiging dat hij zijn medespelers had overbluft.
‘Wat was dat ook alweer?’ vroeg de priester uitdagend. ‘De sleutels van uw derde villa gelegen aan de Herengracht en bovendien de beschikking over uw kanariegele Ferrari, is het niet?’
‘U zegt het goed,’ retourneerde de eerste heer. ‘En u, voelt u zich al wat zenuwachtig?’
‘Ik speel om het hoogste, in tegenstelling tot u,’ mompelde de priester wat minachtend. ‘U zult zien dat mij in tijden van nood bijstand zal worden verleend, omdat Hij zal voorkomen dat het een priester wordt gevraagd zijn gelofte aan het Boek te verloochenen.’
De louche figuur moest zichtbaar grinniken om deze hoogmoed. ‘Gaat uw gang,’ provoceerde hij, ‘laat u Hem vooral spreken.’
De overige spelers zwegen onder deze tweestrijd.
Plotsklaps slaakte de priester een zacht kreetje. Gulzig reikte hij naar een kaart in zijn hand, terwijl hij triomfantelijk loerde richting de louche figuur. ‘..en Hij heeft gesproken,’ haalde de priester spottend zijn gelijk.
Chagrijnig moest de louche heer concluderen dat zijn hand inderdaad was overspeeld.
‘Ahum, het ziet er naar uit dat u zult winnen,’ merkte een derde speler luchtig op. Zonder nog enige pretentie in zijn beurt te leggen, speelde de man een ruiten boer en nam hij nog een laatste goede slok van zijn whiskey. ‘Het is me een genoegen geweest met u te spelen.’
Overrompeld door de nonchalance waarmee de kleurloze heer zijn verlies nam, vergat de louche figuur even zijn eigen ondergang en trachtte grip te krijgen op deze voor hem onbekende houding. ‘Maar, is het daarmee dan gedaan? Heeft u niks beters in te brengen?’
Onbekommerd stond de bleke man op van zijn stoel. ‘Wel ziet u, mijn inzet stelde mogelijk weinig voor, maar er viel in mijn geval ook weinig te winnen.’ De man besloot het daarbij te laten en liep weg van de tafel om zich bij de bar nogmaals te laten inschenken.
‘Ha, verduiveld,’ glimlachte de priester vals. ‘Dat betekent dat de beste man niet de beschikking heeft gehad over de harten vrouw. U, mijn beste heer,’ waarop de priester zich richtte tot de louche figuur, ‘heeft verkeerd gegokt.’ Deze veronderstelling maakte dat de priester alleen maar meer leek te genieten van zijn zojuist behaalde zege.
‘U vergist zich.’ De louche heer fronste zijn gezicht bij deze biecht en keek nogmaals in zijn kaarten alsof hij zelf ook wilde nazien of hij wel de waarheid sprak.
‘Ik vergis mij?’ lachte de priester ongelovig. ‘Hoe het ook zij, de overwinning komt mij toe, dus als u zo vriendelijk wilt zijn de sleutels van het huis en de dure auto in te leveren?’
‘Ahum..’ Een zachte stem vroeg met een bibberig kuchje om aandacht. ‘Ik geloof dat het spel nog niet voorbij is.’
De priester en de louche figuur keken richting een donker hoekje, waar een vierde speler zich al gedurende de hele avond schuil had gehouden zonder ook maar een kaart te spelen.
‘Ah, u bent eindelijk zover te participeren aan deze prachtige partij?’ schamperde de louche heer laatdunkend. ‘Welnu, gaat uw gang, dan zijn we er ook vanaf. Het is mij mooi geweest.’
De heer in het donkere hoekje pakte een kaart uit zijn hand, maar twijfelde bij het opleggen.
‘Toe dan, laat zien dan!’ sprak de priester ongeduldig. ‘Graag deze avond nog!’
Onbewogen bleef de man zitten met de kaart in de hand, zonder deze definitief op tafel te leggen. Plots keek de priester de man met grote ogen aan en slaakte een zucht van ongeloof. ‘U heeft haar.. U heeft de kaart.’
De heer in het donker zei niks en bleef slechts met een angstig gevoel naar zijn kaart staren. Nu viel ook het kwartje bij de louche heer, die ademsnakkend naar de figuur keek die hij al de hele avond had genegeerd, maar er nu met de winst vandoor leek te gaan.
‘Welnu, speelt u dan!’ sprak de louche heer bijna wanhopig. ‘U heeft zoveel te winnen!’
Onzeker trilde de hand van de speler.
‘Als u niet snel speelt, houden wij het op een gelijkspel,’ probeerde de priester zijn hachje te redden.
‘Zo zij het, zo zij het!’ viel de louche heer zijn medespeler bij. ‘U dient nu toch wel een besluit te hebben genomen.’
Er leek echter geen verandering te komen in de onzekere houding van de man in het donker. Met de ogen angstig gericht op de hand met daarin de beloofde kaart schraapten de louche heer en de priester de eigen inzet rap bij elkaar en stonden op van de tafel om zich snel uit de voeten te maken.
Over de wang van de man in het donker rolde een traan, met in zijn hand de kaart die hem zo toebehoorde.
areudirty
jbbartram-illu
tangentwithtanner
germansingergirl
prguitarman
snowghoul