Kwentong Abie @abieceedee - Tumblr Blog

Posts

A day in my life

March 14, 2026

6am - Lola Care

7am - Breakfast: pandesal with reno and coffee

8am - gardening

9am to 12 noon - house cleaning

1pm to 4pm - grocery date at Savemore bayan

4pm to 7pm - Anaiah’s bday at Jbee Metro Plaza

7pm ngayon. Nasa McDo General Luis kasi waiting kay Daryll. Pupunta kami SM Fairview kasi mag-catch up date with Elijah and his fiancee kasi ikakasal na sila sa Thursday 🥰

Grabe. Jam-packed ang araw ko. Namiss ko yung mga ganitong araw na i can say na i have a life aside from taking care of Lola.

Pagkauwi ko, gagawin ko pa yung sa Ushering Fellowship para bukas.

Sunod- sunod din yung ganap ko next week: Moving up, wedding ni Elijah, Women Big group.. bale, puro preps na gagawin ko..Parang ngayon yung umpisa ng busy week ko.

I’m kind of tired per somewhat happy.. hehe.

A progress, even if it’s little, is still a progress..

Ending my January 2026 with so many things to be grateful for..

1. Napagtagumpayan namin na maalagan si Lola for the whole month of January. It was never easy pero we survived January! Yey!

2. Nakapagbakasyon si Mommy Edna ng 1 month dito sa Pinas. Ansarap sa feeling na merong nanay. Kahit papaano, nakahinga kami ng isang buwan.

3. Nakabili ng sofa, dining set, halaman tsaka naprocess nila yung loan para mapagawa yung kitchen sa bahay. Finally. May completion na yung bahay.

4. I had 2 major issues sa class ko. I was really hurt and heart-broken. Pero, i will be ending this month na napatawad ang sarili ko

5. I was able to add money to my bank account, nakapaghulog din ako sa 2 iponaryo ko tapos nakapagbigay ng pledge para sa Beulah. Nakapagbayad na din ng amilyar for this year.

6. Naka-kumpleto ako ng attendance sa Zoom Prayer Meeting every Tuesday.

Hindi ko man nagawang spectacular ang changes lo sa habit this year. At least, i’m making a progress. Yung Journalling ko, getting better.

And suddenly, it becomes quiet again…

Babalik na si mommy Edna sa America ngayong gabi. Hinatid na sya nila Biknes at Daryll..

I am becoming familiar with these feelings..

Yung being lonely and hopeless..

Hindi ko makain yung dinner ng maayos..

Kasi yung puso ko, parang pinipiga..

Mahirap din palang huminga kapagka malungkot na malungkot ang isang tao..

Eto yung damdamin ko nung una kong nalaman na na-stroke si Lola.. eto yung nararamdaman ko nung inaway ako ng ate ni Maycole at nanay ni Cheska.

I am so sad na she’s leaving.

Babalik na naman kami sa reality namin..

Nalulungkot ako pero kakayanin ko..

This too shall pass.

Man plans, God laughs.

Naiisip ko na everytime na may masayang nangyayari sakin,

Magkakaron ng matinding magpapasakit sa puso ko…

Kaya parang gusto ko nalang maging istatwa…

Para walang galawa. Hay!

I am always yearning na matapos na paghihirap ni Lola…

Para kami na nag-aalaga sa kanya, magkaron narin ng freedom..

Pero habang kumakain kanina, na-realize ko na pagka nawala na si Lola…

The pain would be devastating… Pagsisisihan kong hinihiling kong kunin na sya ni Lord..

Nalulungkot ako na hindi ko hawak ang oras ko kasi kailangang alagaan si Lola..

Pero alam ko ring hindi naman habambuhay magagawa ko ‘to para sa kanya..

Ayako lang magsisi na hindi ko nabigay yung best ko na maalagaan siya..

And being able to care for her sa last moments ng buhay nya.. kahit masakit,

Would be a great honor for me.. andami ko paring dapat ipagpasalamat kay Lord..

Kasi mabuti parin Siya sa akin/amin…

Napoprovide namin yung best care para kay Lola dahil sa biyaya ng Diyos samin..

Tulong-tulong kami sa pag-aalaga sa kanya at hindi naging hadlang yung trabaho namin kasi naka WFH sila, ako pwede umuwi kagad after ng class ko..

Malaking bagay na hindi na kami kumuha ng caregiver, na kami nalang ang nag-alaga sa kanya..

And sometimes, sa pagkakaron ko ng oras para mag-isip..

Naiisip ko kung ano talaga ang mga mahalagang bagay sa buhay..

Minsan, sobrang busy sa wrong priorities..

O kaya, akala natin okay tayo pero our hearts are not aligned kay Lord

Aakyat muna ko sa taas, mukhang maganda ang sunset..

Hanggang sa muli!

Decluttering isn’t about constant removing but it’s about conscious adding

Thank you Lord, hindi nyo pinagtatagal yung hurtful words sa puso ko.. 7pm kanina, nagimbal ako sa bombarded accusations sakin then 9pm na ngayon.. kalmado na ko.. after 2 hours, i can smile again..

Time check - 3:03am ng December 29

16 days na kong puyat at ngayon ang peak...

3 hours tulog ko nung Friday..

3 hours lang din nung Saturday..

3 hours ngayong Sunday este Monday na pala..

Andito ako sa rooftop. Hindi na ko babaliknsa pagtulog. Maglilinis na ko ng bahay quietly lang para hindi magising mga tao sa bahay. Hahaha 🤣😅

Tapos mamayang umaga, pagkatapos kong mag-asikaso kay Lola, final touches ng linis, maghanda ng food.. magpapahinga ako ng mabuti.. magpapahinga ako ng bonggang-bongga!

Para makapag-ipon ulit ako ng lakas para makapaglingkod sa asawa ko, kay Lola, da church..

Actually, nape-pressure ako kasi uuwi na si Mommy Edna.. yung feeling na meron kong physical-in-law na makakasama sa bahay. Yung feeling na awkward tsaka uncomfortable..

Kaya pinu-push kong makapaglinis ng bahay. Para maabutan naman nyang malinis yung bahay nya. Hehe. And i think 🤔 excited narin yung magkapatid kasi makakasama ulit nila nanay nila.

Maraming masasabing hindi maganda si mommy Edna sakin and i am bracing myself for that. ini-expect ko na kasi mommy doesn't mince her words. And for me na laging escaping sa reality ng buhay, words from her really are love and care kahit masakit.

So, babay na muna. Maglilinis na ko para matapos na ko at makapagpahinga saglit. Grabe. Ngayon ko na-realize na pagka malaki bahay mo, need mo araw-araw maglinis ng mga areas or corner. Isa pa sa narealize ko, hindi ko na talaga mababago asawa ko when it comes to cleaning the house. HAHAHA 🤣 pinagpartner talaga kami kasi ako ang tagalinis, sya ang taga-kalat

This is heartbreaking 💔

Lahat ng kakilala kong nahirapan magbuntis, nakikita ko na sila isa-isang nagpo-post ng kanilang mga preggy tummy...

I feel awful kasi...

I was supposed to be happy for them...

Pero bago ako maging happy for them, malulungkot muna ako para sa sarili ko. Kasi ako, hanggang ngayon, waiting parin...

Yung tipong, lahat sila may baby na..

Ako nalang yung wala..

Hindi na ata dadating sakin yun..

Hindi ata talaga para sakin..

Ito na ata ang pinaka-malungkot na Pasko ng buhay ko. Pasko pero hindi masaya ang puso ko.. Pinaparamdam sakin ng buhay yung "Life is unfair package"

...hindi ako mabuntis kahit ano gawin ko,

...may sakit si Lola, naka 2 season na kami sa hospital,

...hindi ko maramdaman ang presensya ng mga kaibigan ko, wala ata ako nun,

...wala na kaming pera, lubog pa kami sa utang,

...pagod na ko physically

Grabe na ang buhay ko..

Hindi naman ako nawawalan ng pag-asa..

Alam ko namang hindi hadlang yung wala akong anak para hindi parin ako maging masaya sa buhay ko..

Pero once in a while, i really feel like this..

I feel so negative and hopeless..

Lord! Tuloooooooooooong!

iligtas Mo po ako sa ganitong damdamin..

Yung galak naming mag-asawa, hanggang kaninang 2pm lang..

Kasi, 200k ang hospital bill ni Lola.. nakakapanlumo tuloy ang Pasko.. haaay...

Lord! Tuloooooooooooong!!!

How I wish...

Sobrang lungkot ko kahapon.. hindi ko na nagawang tapusin itong blog ko.. hanggang title lang..

Nalulungkot ako kasi ngayon ko na-realize na wala pala talaga akong kaibigan na maaasahan sa oras ng pagsubok...

Yung mga kaibigan ko, present lang kapagka masaya, convenient ang sitwasyon o kapag they can take advantage of me...

So, wala talaga ako nung matatawag kong friend...

It made me 🤔 think, am I not someone who deserves at least one true friend?

Why was there no one beside me?

Actually, hindi naman ako naghahangad nang bongga! Gusto ko lang nung makakasama... Walang willing na samahan ako sa difficult times na hinaharap ko ngayon..

Though wala akong choice, nagiging courageous akong harapin ito lahat... At yung damdamin ko, hindi maganda. Yung tipong parang gusto ko nalang maging bare minimum sa relationship ko sa mga tao. Parang nawala na yung compassion ko in loving people kasi i don't feel loved enough...

My heart is not full..

It was beyond empty..

Ganito pala yung pakiramdam nung mga taong mahirap mahalin. Kaya pala sila mahirap mahalin. Kasi merong unmet need: love.

Ito ay isang sad reality na kailangan kong tanggapin. I cannot dwell forever on this truth. Well, i am still halfway sa buhay, maybe one of these days, months or years, someone who can be my true friend can come.

Things I am still grateful for even though I'm in the midst of a crisis:

1. Lola is still alive and with us. She's bedridden, can't speak and needs 24/7 caring. In spite of all of this, it is a great privilege given to us, to care for her. Not anyone has been given the opportunity to properly say goodbye to their loved ones.

2. Lola is confined in a better hospital with aircon, wifi, ref, restroom, plenty of nurses, better medical equipment and no shortage of doctors, even a place to do work from home and a sleeping spot for companions like us! Though it is pricey and it's taking all of our savings, having Lola experience comfort in her remaining days is a choice we will never regret. Well, nauubos naman talaga ang pera. So, ubusin na for people that really matters to us.

3. Health is wealth. Thank you Lord kasi may strength ako to be Lola's companion. Healthy ako today, salamat Lord. You have given me another life, another day, another chance to see your faithfulness sa buhay namin.

4. I surrender everything to God. Ngayon ko nauunawaan yung meaning ng salitang "surrender". I'm letting God have His ways in me. Ayoko na ipilit yung gusto ko. Tinuturuan ko na ang puso kong ma-disappoint lalo na sa mga bagay na gusto ko lang - kahit ganun pa ka-pure ng motive ko. Lord, have Your way in me.

5. Because this happened, my life, our life will never be the same again. Ever. Naging pala-sulat na ulit ako.. lagi na akong merong deep thoughts. Andaming tinuro sakin ng karanasan na ito. And despite the struggle, i can say thank you Lord kasi it's making me stronger in so many ways i never thought I could be.

Teach your heart to accept disappointments

Back to hospitalization...

Back to Commonwealth Hospital dahil si Lola, unresponsive kanina...

Isang buwan na kong ganito.. kung kelan masaya ako, biglang may mangyayari... Kung kelan unti-unti na kong naghihilom, tsaka ako masasaktan ulit..

Strike 1: after makapag-adjust sa PICU time, napunta na sa private room. Another adjustment

Strike 2: After 2 weeks na adjusted na sa hospital stay, biglang umokay na for home medication

Strike 3: After 2 weeks na getting better na sa pag-aalaga kay Lola, ayan naman at na-emergency sya kasi nagiging unresponsive

Hindi ko na alam. Ubos na ubos na ko..

Lord, please.. tulungan mo po kami. Hindi ko na kaya Lord

Anything for you Lola...

It’s always the first 3 nights…

Sa dagok ng buhay na meron ang pamilya namin ngayon…

Andaming realizations ang tinuturo ni Lord sakin…

Kaya nga, share ako ng share sa mga chances na binibigay sakin..

Pero kapansin - pansin na every Day 5 or Day 6 ng struggle ako nakakapaglaan ng oras para mag-kwento..

Kaya nga napagtanto ko na… it’s always the 1st 3 nights na sobrang hirap ng lahat ng bagay…

Nung Nov. 16 na na-ospital si Lola kasi na-stroke sya… yung unang 3 gabi yung pinaka-mahirap i-deal. Nakakawala ng hope…

Nung Dec. 1 na naiuwi na namin si Lola sa ospital, yung unang 3 gabi rin yung pinaka-mahirap mapagtagumpayan, parang ansarap nalang na sumuko. Awang-awa na kaming lahat sa sarili namin that time.

Pero heto naman ako ngayon, standing strong parin for Lola. Hindi nga lang talaga kumportable ang sitwasyon.. at kadalasan, bigla nalang umaatake yung fear.. pero pag meron na talagang acceptance sa reality na binabato ng buhay.. mas madali talagang magkaron ng mental fortitude to move forward..

Yun lang muna. Bigla na kong inantok.. 2 hours lang tulog ko eh. Mag-iipon muna ko ng lakas bago sumabak ulit. Salamat!

The Insensitivity

I was quite hurt..

It was my 2nd night na dito sa bahay na I am doing night shift for Lola. Honestly, natutulog naman ako for most of the time pero medyo alert nga lang kasi need ni Lola ibahin ng pwesto every hour or two para hindi sya ma-bed sore. Tapos need din bantayan yung pag-ubo nya. Tsaka sa totoo lang, kahit di naman kelangan samahan sa kwarto, mas nagiging payapa lang si Daryll kapagka merong kasama si Lola. So, bilang caring wife na worried sa kanyang asawa, inako ko na yung role.

It was also out of my love for Lola. Ginagawa ko 'to kasi gusto ko ring alagaan si Lola dahil I know, it's only for a season. I'm doing everything I can because I know there will come a time na I will no longer be able to do it..so becoming selfless like this is not so bad at all.

And for sure, not all moments are good and well and working for me.. katulad kanina, parang roller coaster yung emotions ko.. okay ako, then hopeful, then masipag then suddenly, nung naiwan ako mag-isa with Lola kasi bumili si Daryll nung mga need na gamot, ayun! Nabaliw ako.. bigla akong umiyak ng malakas.. bigla akong napa-pray na sobra akong natatakot.

Pero for now, okay naman ako. Dapat. Kaso nasaktan lang ako sa insensitivity ng aking in-law. Kasi nagtataka sya bakit dito ako sa kwarto kung nasan si Lola natutulog.. siguro iniisip nya na 6am pa naman next na kakain si Lola so no need na to stay beside her. Eh di sinabi ko yung tasks like bantayan yung pag-ubo nya, yung pag-ayos nung pwesto nya para di ma-bed sore tsaka pag-check kasi baka matanggal na naman nya yung NGT nya.

Kaya hindi ko rin masisi yung asawa ko kung bakit parang ang bigat bigat nung burden nya pagdating kay Lola. Kasi sya lang ang sensitive to all her needs. Siya lang talaga ang tunay na may care. O siya lang ang may kaya na maging selfless and unconditional sa kanilang lahat.

By saying this, hindi ko dini-disregard yung love and care ng aking mga in-laws. Pero gusto ko lang i-analyze what is so wrong in this situation na ang asawa ako ang pinaka-nagdurusa. Alam ko at nakikita ko ang pagmamahal ni Mommy at Biknes kay Lola (exclude ko muna si Eldron kasi hindi ko talaga sya maramdaman ever since nag-America na sya)... Pero they are really not seeing the big picture here. Sorry pero bare minimum lang talaga yung binibigay nila. I understand na you cannot give what you do not have.. pero sana, we can all have the same energy na maging selfless... And selflessness is more of an action than thought.

That is why ang asawa ko, lugmok na lugmok kasi not everyone can be selfless like him in taking care of Lola. Napakahirap mag-ask ng help kasi mismong nanay at mga kapatid mo, hindi mo maaasahan na mag-sakripisyo kasi bare minimum lang ang kayang ibigay. Hindi mo ma-expect kasi you already know them.

Gets na gets ko si Daryll kahit hindi nya sabihin sakin yung root cause ng kalungkutan nya. Siguro dahil panganay din ako kaya yung sense of responsibility, big deal sya pagdating sakin/samin.

Kaya nga, kay Lord nalang talaga kami umaasa. Lahat ng takot, lahat ng pagod.. Lord, ikaw na po bahala sa amin. Tulungan mo po kami Lord!

Help.

Move on.

Take care of yourself.

Stopped time.

Need to walk.

Worried more about Daryll.

Vulnerability.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Kwentong Abie