korkunç sabırlı bir insanım. bir yıl boyunca bir çiçeğin açmasını, üç yıl boyunca telefonumun çalmasını, yirmi bir senedir birini öldürmeyi, yıllarca birinin ben göstermeden bir şeyleri görmesini, kırk gün cenazeme gelinmesini, on altı yaşımdan beri üç sayfalık bir keskin bıçağı köreltmeyi bekledim. söylenmeden, kızmadan, bilenmeden bekledim. sanki hiç vazgeçmeyecekmişim gibi yaptım bunu. öyle yaptım ki vazgeçtiğimde bu ciddiye alınana kadar, ben bunun travmasını çoktan atmış oldum. bundan uzun bir vakit evvel; tırnak ucu kadar sabrım kaldı diyip, hikayenin sonunda başımın üzerindekilerle ayakkabımın sivri ucundaki tozu alıyordum. gırtlağınızda tuttuğunuz ve söylemeye zahmet etmediklerinizi gülümseyerek, e zaten biliyordum. kalbimi çiğnemek gibi bir şeydi bu. ama şimdi tekrar, nakış gibi işlenmiş incecik ve yoğun bir sabırla etrafa gülümsüyorum. esasen eksiyi ve artıyı biriktirmeyi pek seviyorum. umarım bu hikayenin de sonunda, ciğerinizi tükürerek “ben sana ne yaptım” diye inlemezsiniz. bir şey değil, büyük bir şey değil, mendilleri köşelerinden birbirine bağlayıp kırk düğüm atıyorum, otuz yedi otuz sekiz otuz dokuz- hafifçe gülümseyerek tam kırk düğüm atıyorum. kalın bir urgan kalıyor hep elimde. bununla ne yapacağımı biliyorum. ama size öğretmekten nefret ediyorum. ben mutlu olunca gülümsemem, onu biriktirir ve çoğaltır ve bir kahkahaya çeviririm. ben üzülünce de ağlamam, hırçınlaşmam, onu biriktirir ve çoğaltır ve bir taşa çeviririm. siz taşlamaya gelmişsiniz bir büyük zahmetle ama şeytan ettiklerinizin de eli armut toplamıyor artık. hem ben zaten çok da güçlü değilim, sandığın kadar değilim, o bir yarayla kükreyecek aslan değilim. bu yüzden benim birini öldürmem için, yara alamayacak kadar mahvolmuş olmam gerekiyor. kanatmak için misal, kesilecek bir zerrem kalmayana kadar yarılmış olmam gerekiyor. bu yüzden lütfen devam edin. yeni nesil jargonu bak; yükleniyor.
pixelskylines
dailybridgerton
snowghoul
janainaart
