AfriKa/r Tanesi

Afrika'ya da düşer belki bir gün, bir kar tanesi...

[afri-kartanesi]

FİLİSTİN YOLCUSU KALMASIN

Uçakla veya otobüsle, nasıl geldiğini hatırlamadığı, kırk kadından oluşan bir grupla Filistin’deydi. Bunlar, kırkı da birbirinden çılgın, -böreğinden,sarmasına, patiğinden, tülbentine her türlü azık ve hediyelikle yola koyulmuş- elleri bayrak tutan kadınlardı.

Mescid-i Aksa’nın kaç numaralı kapısından girdiler içeri kim bilir? Aksa’nın zarif, mütebessim kadınları, onları ellerinde çiçeklerle karşıladılar. Çocuklar avluda koşturup gülüşüyorlardı. Kudüslü Yahya çok sevdiği ağacın gölgesine oturmuş şiirlerinden bir şiir okuyordu. Türkiye’den misafirleri görünce çabucak kalktı yerinden, heyecanla, sevinçle “Hoş geldiniz” dedi. Ardından Mescid-i Aksa’yı gezdirdi onlara. Çok geçmedi sofralar kuruldu. Sohbet, muhabbet, kahkaha, şükür, kardeşlik, dua… Güzel olan ne varsa hepsi o sofranın etrafında el ele tutuşup bir sevgi kalkanı oluşturdular. “Haydi” dedi hanımlardan biri, “Gazze’ye gidelim”. Üstü açık arabalarla yola koyuldular. Akdeniz’in havasını solumak, zeytinlerin kokusunu almak, yollarda onlara tebessümle el sallayan Filistinli kardeşlerini doyasıya görmek için telaşsız bir şekilde yol aldılar. Vardıklarında kırk kadını karşılayan, muazzam bir Gazze vardı. İlk olarak İkra Kitabevi’ne gittiler. Kitaplar gıcır gıcırdı. Türkiye'den hediye kitaplar getirmişlerdi , çıkarıp raflara koydular. Bina eskisinden çok daha güzel bir şekilde, yeniden inşa edilmişti. Kitabevinin sahibi, Şaban Bey, hanımlara naneli çay ikram etti. Kitap ve nane kokusu eşliğinde muhabbetler edildi.

Sahil kenarına geldiler. Dalgalar öylesine yumuşak, öylesine sakin… Kimisi kumda yürüdü, kimisi bir zeytin ağacının gölgesinde oturup ezgiler söyledi. İçlerinden ondokuz yaşında bir kız, Furkan Doğan’ı andı ve ardından Mavi Marmara'nın ruhu için Fatiha’lar okundu. Tekbirler getirildi.

Geri döndüler. Mescid-i Aksa’da sabah namazını kıldılar. Şükür secdesi yapanlar oldu. Şehadet parmağını kaldıranlar, kalbinin tam üstüne elini koyup salavat-ı şerife okuyanlar, mescidin bir köşesinde yorgunluktan uyuyakalanlar vardı.

Özgürlüğün yorgunluğu, ne tatlı bir yorgunluktu…

✍️ Zeynep K. Atay

📷 Engin Uzun

#freepalestine

[afri-kartanesi]

Alıkoydular

Bizi üretmek hevesinden ve heyecanından alıkoydular. Şu sistemin çarkında, acımasızca sömürdü, özümüzden kopardılar. Ekmeğimizi, aşımızı, toprağımızı, aslımızı çaldılar, Türlü çeşit hastalıklara mahkum edip, önümüze ilaç pazarı açtılar, Çünkü, Bizi üretmek hevesinden ve heyecanından alıkoydular! |Zeyneb

[afri-kartanesi]

Çocuk

Tapasın diye değil, İmtihan olunasın diye verildi sana. Tapma, Putlaştırma. Senin değil o, Sana Veren'in… Sahiplenme, Sığın. Onunla beraber, onun ve senin Sahibine sığın.

|Zeyneb

[afri-kartanesi]

Kefaret

Bazı yalnızlıklarımız ve özlemlerimiz de kefaret olur mu ki günahlarımıza? Kim bilir… |Zeyneb

[afri-kartanesi]

Ölürsem

“Karıncayı bile incitmezdi” desinler. O gün benim için illa bir şey diyeceklerse, Bunu desinler isterim, Ve demelerini gerektirecek bir ömür geçirmiş olmak, Bu kadar…

|Zeyneb

[afri-kartanesi]

Bak/ma

Ekrana bakmayı, insan yüzüne bakmaya tercih edenler, Birgün derin bir karanlığa uyanacaklar ışıklı dünyalarından. Öyle ki ölüm almış olacak ellerinden, yüzüne bakmadıklarını.

Öyleyse lutfet de, Yanındakinin yüzüne bak! Ekrana B A K M A! |Zeyneb

[afri-kartanesi]

Oysa ben sulu şakaları pek sevmezdim. Hayır, şaka mı yapıyorsun? diyorum. Ciddiyim, evi su basmış diyor. Nasıl ya diyorum, evi mi? Evet diyor. Allah allaaaaaah. Kalkıyorum olduğum yerden, ki orası kurulmuş olduğum taht, o tahtta ben minik adamı ayaklarımda sallamakla meşguldüm son bi saate yakındır 😒 Uyutmadan önce de banyo yaptırdım, sonra çıkmak istemedi sudan. Ah yavrum tabi ki oyna sen, oyunun bitince bana seslen dedim çıktım banyodan 😒 Bi beş dakka sonra seslendi "Anneeoo bittiiii" diye. Gittim banyodan çıkmıştı zaten, aldım öylece hooooop yıkama, kurulama, yağlama, cilalama evrelerini bitirip giydirip uyutmaya başladım. E tabi arkada su açık kalmış😬 sesi şamatası da yok. Minik adam da banyo giderini kapatmış çıkmadan önce, ben açmıştım gideri halbuki kabahat benim değil 🙄 Uyutma esnasında geçen sürede sessizce bütün odaları işgal etmeye başlamış banyodan çıkan su. Bi baktım olağandışı sesler geliyor içerden, bi hareketlilik başladı, "babasııı noldu" dedim artık meraklanıp. "Evin her yeri su olmuş, her yeri" dedi. Sonrası ben de düz çizgi. Kalp atışlarım durdu herhalde. Kalktım. Manzarayı gördüm, öldürün beni, furun beni dedim. Ama suç ortağıyım ya çok da gıkım çıkmıyor hani. Başkası yapmış olsa vır vır vır konuşurdum iki saat 😶 N'apalım, çay içme hayalleri kurar iken, bol sulu ev temizleme çalışmasına giriştik. Halılar dışarı atıldı, elektronik aletler yükseğe kaldırıldı, kollar sıvandı, fış fış kayıkçı melodisi içimde çalıyor, su çekiyorum ha bire o melodi eşliğinde. Tabi ben durup durup teselli cümleleri kuruyorum: -Ya yerler fayans değil de döşeme olsaydı? -Ya kış memleketinde soğuk bir günde olsaydık? -Ya su çok tazyikli akıyor olsaydı, bak Allahtan bugün su deposu kapalı da az az akıyor su, normalde çok akardı. Ay çok şükür. -Hem taşınacağız yakında oh öncesinde iyi oldu böyle halılar falan da yıkanır, temiz temiz. Nerdeyse iyi oldu, iyi ki evi su bastı diyecektim abartıyorsun sus artık Zeyneb dedim. Neyse ki bitti. Yorulduk ama bitti, hayatın hergünü güllük gülistanlık ve sıradan olmuyor ki be Mihriban. Bu da tuzu biberi olsun hayatımızın, rahat günlerin kefareti olsun. Anılar defterinde böylece bir iz olsun, inşallah.

[afri-kartanesi]

Özlersin

Sevmenin en ağır bedelidir çünkü bu, Elden ne gelir ki şimdi, Özlemek Ve özlemekten başka?

|Zeyneb

[afri-kartanesi]

Olmuyor hiçbir zaman… Objektiften baktığınla, Çıplak gözle baktığın, Aynı olmuyor. O an ki hevesi, duyguyu, heyecanı Yakalayamıyor hiçbir fotoğraf makinesi. Beceremedi insan daha, Duyguları da avlayan bir robot üretmeyi… Beceremesin zaten, Yapamadığıyla kalsın, Hem böyle eksik olmak, Bazen daha iyi. Çok iyi...

|Afrikartanesi

[afri-kartanesi]

Bayram

Bayramdan geriye kalsa kalsa mutluluk kalırdı, topladığımız şekerlerin tadı kalırdı damağımızda, çocukken... Şimdi çocukların bayramını bayram etme telaşıyla, Yetimin, öksüzün gözyaşı gölgesinde ne kadar becerebiliyorsak, o kadar mutluyuz işte. Sahiden mi sahteden mi bu mutluluk, bilmiyorum. Bilemiyorum. İyi ya da kötü, sahnedeki rolümü oynuyorum. |Zeyneb/AfriKartanesi

[afri-kartanesi]

Yaşa!

-Bana nasihatte bulunur musunuz hocam? -Yaşa! -… -Yaşa! -… Nasıl da görmüştü, çok bilmişlik yapıp az yaşayan nefsimi.

[afri-kartanesi]

“Pazar sabahı kahvaltıya ne yapsam, güne şöyle bomba gibi müthiş bir enerjiyle uyansam…” der gibi mi oldum? Hıhı. Rüyamda görürüm.

Daha uyanamamışken ara ara kahkahalarını duyuyordum bizim oğlanın, Ina'yla (bkz. O bir kedi) oynadığını anladım, hay maşallah ne güzel eğleniyorlar deyip daldım uykuya yeniden. Tabi bu yaptığımın ne kadar yersiz bi hareket olduğunu uyanınca anlayacaktım😴. Zaman sonra eşimin “Buraları mahvetmişsin oğlum” cümlesiyle irkilip, süpürgenin sesiyle güne merhaba deyip, fotograftaki manzarayla göz göze geldiğimde kalp atışlarımın ritmi değişti. Bu sanatsal tabloyu temizlemek için bir saatten fazla zaman harcadık, “he şu küçücük yer mi bi saatinizi aldı?” der gibi oluyorsanız yanılıyorsunuz efenim, o kapıdan devam edip giden bir pilav silsilesi var çünkü. Olay yeri incelemesini yaptıktan sonra anladım ki, en başta masumane buzdolabını açmış ve yemek için pilav almış, sonra kediye de vermiş, sonra tencereyi indirmiş kediye pilav banyosu yaptırmış, zavallım “yeter ben pilav yemem” diye odadan odaya kaçtıkça bizim oğlan da peşi sıra pilav taşımış ona, her odada pirinç taneleri, en büyük şaheser mutfakta buzdolabı önünde oluşmuş. Yaparken ne kadar eğlendiyse artık onu da ona sormak lazım 😒 Odalardaki pirinçleri ben kalp krizinden gitmiyim diye hemen imha etmiş babası, onlarla tanışamadım, mutfaktakiler yetti bana. Bu müthiş “Pazar sabahı kahvaltı öncesi aile etkinliği"mizi şuracığa not düşmüş olayım. Daha müthiş etkinliği olan varsa yazmaktan imtina etmesin Allah aşkına, ilham olur, ön hazırlık yaparım psikolojik olarak başka sabahlara. 😍

[afri-kartanesi]

Konuşsaydı

Yaşayanlar yerine ölüler, Kavgalar yerine fikirler, Zalimler yerine mazlumlar, İnsanlar(!) yerine hayvanlar, Diriler yerine ölüler, Şımarık aşıklar yerine hakiki sevdalılar, Kibirli hatunlar yerine mütevazi sultanlar, Hoppidi şarkılar yerine türküler, Bilindikler yerine bilinmedikler, Hiçlikler yerine şiirler, Yokluk yerine çokluklar, Azlık yerine varlıklar, Yetişkinler(!) yerine çocuklar konuşsaydı,konuşulsaydı… Fena mı olurdu?

|Zeyneb/AfriKartanesi Dakar2017

[afri-kartanesi]

HUZUR Bir evladınız, Bir de kediniz varsa şayet, Her ikisi de uyuyor ve siz kitap okuyorsanız bu sessizliğin içerisinde, Dünyanın teeeeee öte ucunda da olsanız, Buldunuz demektir, Evet evet, budur huzur. Tebrikler siz kazandınız!

[afri-kartanesi]

Muhtâc/محتاج

Kimse değil, bize biz muhtâcız. En çok da vicdanımıza... İnsanlığımıza ve anlayışımıza muhtâcız. Evet. Muhtâcız. Vicdansız ve merhametsiz bir yürek bizi yalnızca yokluğa götürür, Hiç olup kaybolduktan sonra arar dururuz kimliğimizi. Yitirdik oysa çok zamandır, Bir çiçeğe merhaba deyip, Bir buluta selam vereni... Yitirdik çok zamandır, Bir garibin elinden tutup, derdiyle dertleneni. Hani ihtiyarlar baş tâcı, Yetimler gönül ilacı idi? Görünen o ki Asıl ihtiyarlık, vicdan ve merhamete uğramış, Her gönül kendini nasipsiz bırakmış. |AfriKartanesi

[afri-kartanesi]

🍴YE 🛌UYU 🎮OYUN OYNA 🔄TEKRAR ET Fotoğrafı bugün çektim, yeğenimin daha lüks oyun ortamı oluşturabilmek için kendisine aldığı bilgisayar faresinin kutucuğundan çıkan hediye(!) etiketleri. Yanıma geldi "Teyze burda ne yazıyor bunlar ne demek?" dedi, "Sakin ol ve oynamaya devam et" bir de "Ye,uyu,oyun oyna, tekrar aynısını yap" yazıyor, sizi tarif etmiş dedim. Güldü. Halbuki benim ağlayasım geliyor vaziyeti görünce. Öylesiniz gençler. Yeyip, uyuyup, bilgisayarla muhabbetinizi edip tekrar başa sarıyorsunuz ve bunu hergün yapıyorsunuz. Adamlar iliğinize kadar sömürüyor sizi haberiniz yok. Oyun oynadığınızı sanıyorsunuz ama asıl onlar sizinle oyun oynuyor, ümmetin geleceğe fayda getirecek evlatlarını, sizleri robotlaştırıyorlar. Hayatınızın en ama en verimli, dinamik, bomba gibi olması gereken vakitlerinizi o cansız, ruhsuz ve akılsız bilgisayarlarınızın karşısında çürütüyorsunuz, harcıyorsunuz. Sonra sizleri bürüdükleri kisveye uygun bir de ciciler biciler üretip onları pazarlıyorlar. Oh mis. Bir de onlara para harcıyorsunuz. Görüyorum oysa zehir gibisiniz gençler. Gözlerinizdeki ışık hala sönmemiş, yüreğiniz tertemiz. Bırakmayın, izin vermeyin de zehirlemesinler artık sizleri. Uyku düzeninizden tutun da, yeme içme düzeniniz, irade kontrolünüz dahil herşeyinizi alt üst etmişler. Bu kadarı sizi korkutmuyor mu hiç, sizi böylesine büyüleyen o oyunlar ne kadar gerçekçi ve ne kadar samimi? Gözlerinizi özlüyoruz gençler, ekrana baktığı kadar bizlere bakmayan gözlerinize hasret kaldık. İnsanı aynı evin içinde, aynı çatının altında bir başka insana hasret bırakır oldular. Bunu başardılar evet. Mevzu ciddi, gönlüm mahzun, içim üşüyor sanki gençler. Yapmayın. Saatlerinizi ve hayatınızı kullanma özgürlüğünüzü elinizden almışlar, n'olur görün artık bu oyunu. Sil baştan deyin, yeniden "Bismillah" deyip hayatınızdaki devrimi yapın Allah aşkı için. Sizler kıymetlisiniz bizim için, evlatlarımıza örnek, geleceğimize ümitsiniz. Etmeyin. Bu işe bir "dur" deyin. Dışarı çıkın, şöyle bir gökyüzüne bakın, bize hayat Veren'i düşünün, ailenizi, sevdiklerinizi düşünün. Düşünün biraz, oynamak eylemini düşünmek eylemine tercih etmeyin. Yapmayın gençler, yapmayın. Lütfen.

[afri-kartanesi]

KUMRU MU YUVASI? Yaşadıkça, yıllandıkça insan, yokluk nedir gördükçe, var olanın kıymetini anlıyor. Minik adam Türkiye seyahatinde, anası yanında babası ardında kaldı. Çok değil az zaman sonra görüşecekler tekrar ama o bunu bilemiyor tabi. Ayrılığın ilk günleri daha zordu şimdilerde alıştı sanki. En azından gecenin ortasında uyanıp baba diye ağlamıyor 😰 Uykusuz geceler zordu benim için, ama bu zahmetin rahmeti olarak şunu yeniden gördüm ki "baba" demek çok şey demekti. Hele bir kadın için evladının babasının uzakta da olsa varlığını bilmek ne büyük nimetti. Şükre vesile ne çok sebep var farkında olmadan yaşayıp geçtiğimiz. Âh çektim, iç geçirdim, dua ettim gözü yaşlı yetimler için ve onların kıymetli anneleri için. Ve yine dua ettim böylesine acı bir imtihanın muhatabı olmamak için. Gün geçtikçe iyice farkettim ki minik adam için babası çok iyi bir oyun arkadaşı imiş, onu canı sıkıldıkça dışarlarda gezdiren, hayvanları keşfedip öğrenmesinde rehberlik eden sabırlı bir yol arkadaşı imiş. Ve bu rehberliğe uzakta da olsa devam ediyor olması bugün bana tebessüm ettirdi. Evet birbirlerinden ayrı da olsalar teknolojinin sağladığı kolaylıkla "hayvanlar alemi"ni tanımaya ara vermeden devam ettiler bugün 😬, fotoğraflarda gördüğünüz kumru yumurtaları gibi. Bu yuvayı tanıyor minik adam, öncesinde iki yavru kumru görmüşlüğü var (ben de ilk defa görmüş olmuştum onunla beraber), bunlar da yeni yumurtalarmış, babası gösterince ne sevindi ama. Ağacın yanına giderken sanki oradaymış gibi bir heyecan yaptı. Peki buna kim vesile oldu? Oturduğu yerden üşenmeden kalkıp yuvaya kadar giden ve sanki ayrı yerlerde değilde, minik adamı kucağında götürüyormuş gibi heyecanla ve neşeyle yumurtaları ona gösteren güzel bir insan vesile oldu. Rabbim hayatımızdan bu güzel insanı, babasından ayrı kalmışlardan da yardımını ve merhametini eksik etmesin. Amin.