Ik zei toch vorige week dat ik ineens weer mega veel motivatie had? Ja, don’t you worry, I still gots it.
Ik zal je dus nu even verklappen waar dat vandaan komt want je dacht toch zeker niet dat dat kwam door alleen dat gebrek aan studieschuld. Okee, het hielp. Ik zal het niet ontkennen. Maar nee, ik had natuurlijk weer eens zitten dromen en fantaseren. En toen stuitte ik, ergens in mijn grote warhoofd, ineens weer op allemaal mooie reisverhalen en herinneringen.
Zoals veel mensen weten heb ik, toen ik 21 jaar was, een jaar in Amerika gewoond. ‘Murica baby. Voor de Trump times natuurlijk. The American dream nog very much alive. Ik heb toen een jaartje als au-pair gewerkt en met veel fijne momenten, afgewisseld met een paar pittige tijden, een prachtige ervaring gehad. Ik heb, toen ik terug kwam, een 21+ toelatingsexamen gedaan omdat ik, zoals vorige week gezegd, mijn MBO diploma sociaal pedagogisch werker nooit heb behaald. Toen ik dat examen met vlag en wimpel haalde en begon met deze opleiding in Leeuwarden (en ook verhuisde naar Leeuwarden) had ik tijdelijke rust. Ik wist dat dit het voor nu was, ik vond de opleiding leuk en ik was er best goed in. De vakken dan he. Voor iemand die daarvoor eigenlijk niet veel had gedaan en al meerdere jaren niet in de schoolbanken had gezeten dan. Anyways, het begon al snel weer te jeuken.
Men noemt het ‘wanderlust’. De eeuwige drang om te reizen. Het niet-kunnen-stilzitten-syndroom. En ja, als je jeuk hebt moet je krabben.
Ik ging samen met mijn beste vriendin een maandje backpacken in Zuid-Oost Azië. We hebben prachtige dingen gezien in Thailand, Maleisië en Cambodja. Dat laatste land iets minder, verschrikkelijk land. Maar het was een interessante en leerzame reis. Ik ging weer met een opgeladen batterij aan het werk in Leeuwarden, terug naar mijn liefdevolle studentenhuis aan de Nieuweburen. Maar het begon snel al weer.
Ik wilde mijn minor in het buitenland volgen, een idee dat als een zaadje begon op de eerste dag van mijn NHL avontuur. Het zaadje groeide uit toen een grote plant en begon al snel te bloeien toen ik vorig jaar september besloot, voor mijn afstuderen aan, naar Engeland te gaan. Ik heb tot januari dit jaar met veel plezier in Birmingham gewoond. I miss it everyday.
Wat ik hiermee wil zeggen is het volgende. Mijn oma zei het al toen ik klein was (in het Gronings);
Het is moar even biegoan.
Het duurt maar even. En dan speelt deze rare ziekte weer op. Ik moet weer weg. Nu ben ik dit keer gebonden aan mijn afstuderen, het moet goed maar het moet snel. Ik heb het heft in eigen handen. Maar zodra ik klaar ben weet ik niet of ik nog lang in Groningen ben. Ik heb onderzoek gedaan naar de mogelijkheden en au-pair in Amerika zit er niet opnieuw in; ik ben te oud. Maar! Au-pair worden in een ander land zou wel kunnen. Wat dacht je van deze.
Ik zie mij daar echt al wel zitten hoor. Kun je je voorstellen dat ik bij die gedachte typ alsof mijn huis in de fik staat? De meningen van anderen; ik zal de koe even bij de hoorns vatten, hallo moeder. Ze zijn verdeeld. Die meningen dan he. Maar volgens mij zag zij het evenals mijn oma al wel weer aankomen. Ik zal jullie even laten rusten. Let it sink in. I will be back.
romaincrisis
izzy806
stormborns
yousharknotpass
snowghoul
turnnoffyourmind