ag

📍 Athens| 19 |

[tavuklupilavv-deactivated202401]

[neverlvnd]

X

[sarhoskedi-deactivated20241211]

[girlthiefarchive-deactivated202]

all i do is 🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺🥺

[dirtcoloredeyees]

and 🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡🤡

[lesbissues]

and 😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔😔

[eleftheria-sgr]

And 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

[aspromauri-alepou]

and 😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴😴

[agggee5]

And🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬

[sextusempiricus2]

Location: Kalamata

[akoma-psaxnw-to-fws]

πώς σου είναι τόσο εύκολο

να είσαι καλή με τους ανθρώπους

με ρώτησε εκείνος,

γάλα και μέλι γλίστρησε

από τα χείλη μου και απάντησα

γιατί οι άνθρωποι δεν ήταν καλοί μαζί μου

[katistixoimasenwnoun]

θα μπορούσα να διαβάζω την ιστορία μας ξανά και ξανά ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα αλλάξει το τέλος.

[saedii]

ASK ME ANONYMOUSLY

[cherrygirl--01-deactivated20250]

💁🏽‍♀️💁🏽‍♀️🤍🧚🏽‍♀️

[my-place-of-recovery]

[biisousss]

[agggee5]

Χωρίς εσένα είμαι ένα τίποτα. Και έπαψα να πιστεύω πια στον κόσμο. Δε θα αφήσω κανέναν να με ξεγελάσει ξανά. Ότι τάχα γίνεται δύο άνθρωποι να αγαπηθούν τόσο πολύ, να το ζήσουν στα άκρα και να αντέξουν.

[nasiaaigio]

“Θυμᾶσαι τὶς νύχτες; Γιὰ νὰ σὲ κάνω νὰ γελάσεις περπατοῦσα πάνω……στὸ γυαλὶ τῆς λάμπας. «Πῶς γίνεται αὐτό;» ρώταγες. Μὰ ἦταν τόσο ἁπλὸ ἀφοῦ μ᾿ ἀγαποῦσες”

— Τάσος Λειβαδίτης ( Σε μία γυναίκα)

[experiences-of-extremity]

“Τώρα τα χρόνια πέρασαν κι εγώ που αγάπησα όλες τις χαρές του κόσμου ήρθε η ώρα να τις απαρνηθώ - οι μέρες φεύγουν γρήγορα και τις νύχτες εμφανίζεται αυτό το ακαθόριστο πρόσωπο στη σκάλα “τι θέλεις;” ρωτούσα φοβισμένος, “το μερίδιό μου ” απαντούσε, Θεέ και Κύριε, που να βρω έναν ολόκληρο θησαυρό να του δώσω γιατί ποιος δεν ξόδεψε έναν θησαυρό στη νεότητά του - ήμουν τόσο λυπημένος που τα βήματά μου μ'οδήγούσαν στο παλιό πατρικό σπίτι ή ερωτευόμουν ένα σταματημένο ρολόι θυμάσαι τα ειδύλλια με τις ξαδέλφες; τόσα καλοκαίρια και δεν κατορθώσαμε να εξερευνήσουμε τον κήπο τόσα φθινόπωρα και δε γνωρίσαμε ακόμα τη ψυχή μας κι ώ σιντριβή του ονείρου μας: μας έκλεισες όλους τους δρόμους για να μας ανοίξεις ένα μονοπάτι στο άγνωστο. Μια μέρα θα βρέχει και θα πεθάνω από νοσταλγία.”

— Τάσος Λειβαδίτης { Το ακαθόριστο πρόσωπο, 428.}

[lmquotes]

"Στο αντίο μην πιστεύεις τις λέξεις αλλά τα σώματα."

[mple-selhnhh]

Μάθε ν’ αγαπάς αυτούς που δεν πληγώνουν την αγάπη.

-Γιώργος Σεφέρης

[ekkwfantikh-siwph]

Η μοναξιά δεν έχει να κάνει με το πόσοι ειναι στο δωμάτιο, αλλά κυρίως με το ποιοι δεν είναι.

[24kblk]

exploring the amazon by national geographic society, 1970

[strechanadi]

Laetitia Pujol, Mathieu Ganio

Le chant de la terre

photo: Ann Ray