Awakening has occured @ahhhradhana - Tumblr Blog

A boy enjoys the sun atop a donkey grazing in a field in the northern Gaza Strip on April 29, 2015. (Majdi Fathi/NurPhoto/Corbis)

my-aesthetic-vibes

I Stitch Colorful Threads Into Tulle To Create a 3D-Effect On My Artwork

cosmicconvos

“Like thunder and lightning, she is beautiful, yet frightening.”

— …storms don’t scare me (via nrswriting)

photos-of-space

Moon, Jupiter and its Gallilean moons.

GeblAAD #08

Nog even over dat artikel in Trouw. Het heeft iets getriggerd (obviously). Sterker nog, het lijkt alsof een tsunami door mijn hersenpan is geraasd. Ik denk dat ik verschillende hersenspinsels uiteen ga zetten en dan de diepte inga. Of het blijft hierbij en je leest weer honderden dagen niets, ook een mogelijkheid.

Het artikel ging over het verschil tussen man en vrouw i.r.t. het huwelijk en romantiek, zoals ik het heb gelezen. Ik vind het een goed stuk en kan me er in vinden. Er zijn wat dingen die ik wil benoemen naar aanleiding ervan.

Man en vrouw worden in Nederland als gelijkwaardig gezien en in het huwelijk gelden gelijke rechten en plichten. En eigenlijk, los van biologische en fysieke verschillen, zijn er volgens mij ook verder GEEN bewezen en/of aantoonbare verschillen in persoonlijkheden, cognities, gedrag etc. die NIET aangeleerd zijn? De hamvraag is; hoe gelijkwaardig zijn we in praktijk?

Nadat, God mag weten wie, de bijbel had geschreven en een aantal mensen deze voor waarheid aannamen (Eva is ontstaan vanuit Adams rib), werd de vrouw gezien als ondergeschikt. Fast forward naar honderden jaren verder, had je filosofen en de Wetenschappelijke Revolutie welke het rib-verhaal ontkrachtte. Vanuit hier - verspreid over wederom honderden jaren - hebben de vrouwenrechten zich (in Nederland) vrij succesvol ontwikkeld.

Echter is het een soort ongelijkwaardigheid die we in stand houden. Zowel man als vrouw. Gemiddeld genomen worden vrouwen anders gesocialiseerd dan mannen (wat wel weer verschilt per vrouw). Het heeft te maken met ‘doing gender’ en ‘emotional labor’ en begint al in onze jonge jaren.

Ga eens bij jezelf na hoe jij de dingen doet of ziet als het hierop aankomt. En lees dan om de hamvraag te beantwoorden ook dit artikel van het NRC en zeker ook deze van Harper’s Bazaar.

En heb je kinderen? Hoe voed jij je zoon en/of dochter op, is er een verschil in opvoeding van een zoon t.o.v. een dochter? Of heb je een broer/zus, waar de broer al op jonge leeftijd alleen op pad mag en de zus niet..

'Doing gender' vind ik persoonlijk niet altijd nadelig of negatief maar ik denk dat we er meer bij stil kunnen staan. Hier kom ik dan weer terug bij het artikel van Trouw. Waar ik aansluit bij het feit dat veel vrouwen het fijn vinden om te weten dat zij op handen worden gedragen door een man/hun echtgenoot. En ik weet vrijwel zeker dat ik mijn huwelijk veel meer zie als een romantisch verbond dan mijn man, wat mij verder niet uitmaakt zolang we ons beiden houden aan dezelfde huwelijkse rechten en plichten.

#pattern #equality #personal blog #dutchblog #dutchblogger

GeblAAD #07

Een maand is verstreken. Een maand is voorbijgevlogen. Een maand zit erop nadat wij op 18 maart met een enkele ticket richting Paramaribo vertrokken. In deze maand ontzettend veel gedaan, gezien en ervaren.

Van mijzelf moest ik in ieder geval: ritme krijgen, acclimatiseren, mij verdiepen in het familiebedrijf, mij aanpassen aan de nieuwe woonsituatie, aanpassen aan het land en cultuur, dealen met het tropische klimaat. Bovenal moest ik genieten, want dat zei iedereen en ik wil niet ondankbaar overkomen. (Girl, je hebt deze kans gekregen, beter ga je niet zeuren).

Bovenstaande moest ik dus allemaal doen. Van mijzelf. En door externe factoren moest ik mee op reis en naar bezoeken en afspraken om dingen te ervaren. Kijk, ik verkondig wel eens ‘Je moet mij geen dingen door de strot douwen, want dat werkt alleen maar averechts’, oftewel, ik krijg niet graag dingen opgelegd (zonder enige onderbouwing). Blijkt dus dat ik dit constant bij mijzelf doe.

Enerzijds hoeft dat niet slecht te zijn - dingen moeten doen - en kan je het ook zien als doelgericht, gedisciplineerd, ‘niet lullen maar poetsen’ mentaliteit. Echter vraagt een stemmetje in mijn hoofd wel eens; ‘Waarom moet je dit doen?’ Als ik naar mijn lichaam luister, volgt een ritme vanzelf. Wanneer ik mijn gedachten uitspreek, voorkom ik irritatie. En als ik met regelmaat stilsta (letterlijk), werkt de schoonheid van bijvoorbeeld de natuur automatisch op me in.

Conclusie: ik moet...NEE, wacht opnieuw. Als het lukt kan ik wat minder streng zijn voor mijzelf. Ik zweer het je, ik word nog net niet misselijk van mijn eigen blog. Feit blijft dat het (voor mij) zo werkt. Ik heb blijkbaar herinneringen als deze nodig om niet in dezelfde patronen te blijven vervallen.

Perioden van accelereren waarmee ‘dingen moeten doen’ gepaard kunnen gaan, horen bij het leven. Het hoort in ieder geval bij het hebben van een eigen bedrijf. Daartegenover dien je ‘lief voor jezelf te zijn’ en jezelf wat ruimte gunnen door minder te eisen en bijvoorbeeld zo’n enigszins positieve (al dan niet misselijkmakende) blog te schrijven.

Het is een enigszins positieve blog omdat het voor mij een manier is om te reflecteren. Waar ik voorheen misschien emoties de overhand liet nemen of gedemotiveerd raakte, kan ik nu rustig ademhalen en een stapje terug doen. En vervolgens weer een stap naar voor want ik ben niet zo ver gekomen om alleen zo ver te komen. Er zijn maanden waarin niets gebeurd en er was afgelopen maand waarin alles gebeurde.

GeblAAD #06

In ons appartementje worden hoekjes gevuld met ingepakte dozen, aan de muur hangen to do lijstjes, de agenda staat vol acties. Van de vragen ‘Zijn jullie al aan het voorbereiden?’ en ‘Het komt steeds dichterbij he?’, gaan mijn oren bijna bloeden. Want ja, het komt dichterbij. Maar nee, we hebben ons nog niet 100% op voorbereidingen gestort.

En nu ik dit zo schrijf denk ik dat het zal gaan over geduld. Tot nog toe niet een van mijn sterke punten. Ik had graag mijn werk al afgerond, het huis volledig aan kant, administratieve zaken afgewikkeld. Dus: volledig - samen met Darsh - gefocust op het vertrek. We weten al maanden dat we 18 maart op Schiphol staan maar tot het zo ver is, heb ik te maken met het ‘hier en nu’.

Dat ‘hier en nu’ vind ik soms lastig. Ik word er steeds beter in, dat wel. Het was immers de aanleiding van deze blog. Ik zit hier en nu in de woonkamer, zon op mijn gezicht, te midden van allerlei spullen en gedoe en ik merk dat emoties als dankbaarheid maar ook angst de overhand nemen. Het is grandioos dat we deze kans krijgen. Maar mijn leven hier is ook erg prettig en ik weet niet wat komen gaat.

Voorheen zou ik zeggen dat alles gebeurd met een reden, echter kom ik daar een beetje van terug. Je maakt een keus en hieraan zitten consequenties verbonden. Welke consequenties, wanneer ze tot uiting komen en hoe, dat moet je met geduld afwachten. En als alles met een reden gebeurt; kom je dan altijd achter die reden? Of interpreteer je bepaalde situaties of gebeurtenissen als reden? En zien we allemaal hetzelfde als reden? Ik denk het niet, ik hoor mezelf al zeggen ‘Dat vind ik geen reden’. Als je het mij vraagt heeft niet altijd alles een reden. Soms zijn dingen gewoon zoals ze zijn. Een reden wordt door iemand bedacht om iets te motiveren.

Heel af en toe weet ik niet meer wat de reden was van onze keus om te vertrekken. Daarmee gaat soms angst gepaard. Angst om te falen, om vermoord te worden door rovers, angst om familie en vrienden te missen. Maar zijn dat redenen om niet te gaan? Of gewoon gaan, de uitdaging omarmen, geduldig afwachten en ervaren wat komen gaat? Welke redenen heb jij om welke keus te maken?

#reasoning #personal blog #dutchblogger #dutchblog

trademark-blue

I SHOP FOR VINTAGE DENIM AS I LOVE THAT EACH PAIR IS UNIQUE. I SHOP FOR VINTAGE DENIM BECAUSE ITS A RESPONSIBLE ENVIRONMENTAL CHOICE. TELL ME WHY YOU LOVE YOUR VINTAGE BLUES? (at London, United Kingdom) https://www.instagram.com/p/BteTgT0nQUX/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=3o6mr378x0c5

GeblAAD #05

De bedoeling was om mijn gedachten over feminisme te ventileren in deze blog. Maar dat gaat niet gebeuren. Mijn oog viel zojuist op iets anders. En dat ‘anders’ deed een la openschuiven in mijn hersenpan waar allemaal - netjes georganiseerde - gedachten zaten over Marie Kondo.

Wie kent haar niet? Ik. Ik zag een trailer voorbij komen op Netflix en nu een advertentie met betrekking tot haar boek. Niet om het een of ander maar het had ook Aad Kondo kunnen zijn. Ik weet niet of ik het geniaal vind - los van dat hele weirde enthousiasme en volwassen mensen die huilen om een opgeruimde kast - of gewoon dom omdat we opeens doen alsof ze een wondermethode heeft uitgevonden.

Marie gaat schijnbaar op bezoek bij mensen waarvan het huis een soort teringzooi is. Die mensen zeggen dingen als; ‘We zijn echt een leuk gezin...full time werken...kinderen...chaos...bla bla bla’. Of het gaat over een of ander ‘fashionista’ die shop verslaafd is. Het eerste dat dan in mij opkomt zijn de vragen: 1. Wat dacht je dan? 2. Waar liggen je prioriteiten? 3. Waar is je verstand?

Kijk ik haat niet op Marie Kondo of zo. Maar moeten we nu boeken gaan kopen - die weer ruimte innemen - waarin staat hoe je moet opruimen? Waarom vragen we onszelf niet af hoe het komt dat we geen tijd of zin hebben om lekker aan de slag te gaan in huis. Ja, lekker aan de slag. Ik persoonlijk kan het heerlijk vinden om op te ruimen en doe regelmatig zoiets Marie Kondo-achtigs als mijn kast induiken en deze lekker opschonen. Op deze manier weet ik wat ik heb, wordt ik soms opnieuw verliefd op een kledingstuk en doe ik minder snel een onnodige aankoop.

Bovenal vind ik het belangrijk om thuis te komen in een opgeruimd huis waar het veilig is en je enig overzicht hebt. Door de jaren heen ben ik echter ook minder gaan consumeren, want ja, misschien ligt die oorzaak van al die teringzooi wel in overmatig consumeren?

Ik kan hier zo diep op ingaan maar misschien zie je het verband niet. Het gaat een beetje om het volgende; ‘We buy shit we don’t need, with money we don’t have, to impress people we don’t like’ - George Carlin. Dit is misschien wat kort door de bocht maar snap het mijn punt? En dan hebben we nu Marie Kondo nodig om al die shit op te ruimen? Hmmmm..

#personalblog #marie kondo #newblog #dutchblogger

GeblAAD #04

Gaandeweg hun eerste, tweede levensjaar worden kinderen geleerd welke grenzen er zijn. Ze mogen bijvoorbeeld wel kijken maar niet aanraken. ‘Zachtjes aaien’ en al helemaal niet slaan (ook al is er soms echt een goede reden als je het mij vraagt). Kleuren binnen de lijntjes, in ieder geval op de kleurplaat en al helemaal niet op tafel of op het behang enz.

Het stellen van grenzen begint daar zo’n beetje. Daarna wordt van ouders (en andere volwassenen) verwacht consequent op te treden als de grenzen overschreden worden. Is hier sprake van, zijn er meestal gevolgen. Afhankelijk van de gevolgen of maatregelen worden de kinderen helemaal gek of barsten ze in tranen uit. Of het boeit ze niet, waarna de volwassenen helemaal gek worden.

Kinderen staan niet zo stil bij grenzen. Tot ze deze overschrijden en gecorrigeerd worden. Zo gaat dat. Denk ik. Ik heb zelf geen kinderen maar ik geloof dat ze hoofdzakelijk plezier willen maken, spelen en ontdekken. Volwassenen daarentegen zijn er wel mee bezig. Zo van; ik vind dit, ik wil dat, tot hier en niet verder.

Hoewel we die grenzen hebben voor onszelf, om iets uit te dragen, ergens voor te staan of onszelf te beschermen, lijkt het alsof je ze meestal overschrijdt voor een ander. Ik heb wel eens gezegd ‘Zij gaat echt over mijn grens’, of hij. Maar is dit niet iets dat je zelf toelaat? In elke relatie is het geven en nemen. Ik denk dat het zelden 50/50 is. Soms geef je meer, soms neem je meer. Maar wanneer je te veel geeft en regelmatig je grens overgaat, raakt de relatie verslechterd.

Waar de meeste ouders zo consequent zijn in hun opvoeding of volwassenen in het algemeen elkaar goede adviezen geven, lijken we die zelf niet altijd op te volgen. Het hebben van grenzen is een ding, het bewaken ervan lijkt met regelmaat een ware uitdaging. Hoe ouder je wordt, hoe concreter je grenzen. Je leert jezelf beter kennen en weet wat gevolgen kunnen zijn van het niet respecteren van grenzen. En dan nog - hoe hardleers kunnen we zijn - doen we het met regelmaat.

Op deze maandag een reminder om je grenzen te respecteren. Het bewaken van grenzen en (vooral) het communiceren hierover is misschien wel van levensbelang. Begin klein en wees assertief. Ontwikkel gewoontes om jezelf te beschermen, voor de juiste balans in relaties en om mentaal en fysiek gezond te blijven. In veel opzichten is ‘grenzen verleggen’ iets moois. Maar niet als het aankomt op respect voor jouw waarden en gevoel.

#personalblog #boundaries #dutchblogger #newblog

GeblAAD #03

Onderhand word ik een beetje moe van al die artikelen, zelfhulp boeken, blogs en bedrijven die constant benadrukken dat je blij en gelukkig moet zijn. En in het verlengde daarvan dat gezeik over Millenials. Dat we (ja ik voel me aangesproken) de weg kwijt zijn en geen geluk weten te vinden of zo.

Wat ik me dan afvraag is, wat vindt de Millenial daar zelf van? En hoe kan een niet-Millenial daar iets over zeggen? En waarop wordt ‘geluk’ dan gebaseerd? Maar bovenal; flikker op met je boodschappen, boeken en trainingen. Geluk is iets dat van binnenuit komt.

Wij - Millenials - leven in een tijd waarin de helft van ons al een torenhoge studieschuld heeft alvorens een carriere gestart wordt. (En dat is gewoon algemeen geaccepteerd, dat is normaal of zo). Als het al mee zit en je vindt vrij vlot een baan is de kans op een vast contract niet altijd aanwezig. Wat gevolgen heeft voor het kopen van een huis, dat sowieso al heel lastig lijkt te zijn. Ondertussen nader je de 30 en wil je ook iets van een gezin. Tot slot wordt je dagelijks overladen met miljoenen prikkels. Zoiets.

Tijdens die peperdure studies leer je veel, heel veel. Maar je leert niet dat Suriname vroeger van Nederland was, dat het is geruild voor New York. Hoe je belastingaangifte moet doen of wat consumentisme met de aarde doet. Ik noem even willekeurige dingen die in me opkomen. Wel leer je de stelling van Pythagoras mocht je ooit een hoek willen berekenen of allerlei psychologische theorieën bedacht door voornamelijk (blanke) mannen.

Voor de duidelijkheid, ik insinueer niet dat ‘vroeger alles beter was’. Ten eerste bestond ik toen niet en ten tweede weet ik dat het niet waar is. Ten minste, niet alles was beter. Je had bijvoorbeeld 2-3 soorten melk, gewoon van een koe. Dus geen keuze stress tussen amandelmelk, sojamelk, havermelk etc. Anderzijds dacht je toen ook dat koeienmelk echt goed voor je was. Wat niet waar is, tenzij je een baby koe bent.

In ieder geval probeer ik te zeggen; give us a break. Ik ben gelukkig. Niet elke dag en soms ook niet de hele dag. Geluk is een gevoel dat gecreëerd wordt door verschillende omstandigheden. Bovendien is het iets dat iedereen op een eigen unieke manier ervaart.

#personal blog #dutchblogger #geluk #millenials

GeblAAD #02

‘Dat is toch logisch‘. Mijn man zegt dat wel eens tegen me als ik iets doe dat in zijn ogen volslagen vreemd is. Echter wat voor hem vreemd is, is dat voor mij (blijkbaar) niet. Shocker.

Ik dacht erover na wat een thema zou kunnen zijn voor deze blog en ‘logica’ kwam in me op. Het was misschien een beetje een rode drAAD afgelopen week óf juist ver te zoeken, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Het begon ermee dat ik op werk aan cliënten en vrijwilligers vertelde dat ik mijn baan heb opgezegd. Dat ik een weloverwogen besluit heb gemaakt, het haast gek zou zijn als ik dit avontuur niet aan ga.

Hoewel dit geen overheersend gevoel is, ben ik soms bang en heb ik buikpijn. Ik heb momenteel de fijnste en mooiste functie van mijn loopbaan tot nu toe. Daarbij voel ik me in deze organisatie gewaardeerd om wie ik ben en voel ik liefde voor cliënten en (sommige) collega’s. Op basis van feedback van mijn werkgever denk ik dat ik hier een mooie carriere had kunnen opbouwen. Dus ja, ik heb het weloverwogen besluit genomen om 7.000 kilometer verderop te gaan wonen in een politiek onstabiel (ontwikkelings)land. Maar is dat dan een logische keus?

Iets heel anders; eerder deze week ging ik met mijn moeder en familie richting de Rechtbank in Amsterdam. In Amsterdam werd 2 jaar geleden tijdens kerst het broertje van mijn moeder aangereden op een zebrapad, met zwaar hoofdletsel en de dood als gevolg. Omdat er geen getuigen waren op dat bewuste moment en de bestuurder van de auto bij het standpunt blijft niemand gezien te hebben tot er ‘iets’ op zijn voorruit lag, moesten diverse onderzoeken verricht worden. En dat heeft ruim 2 jaar geduurd. Ik weet niet tot in hoeverre dit logisch verklaard kan worden om het in mijn ogen niet ‘zomaar’ om een verkeersongeval gaat.

Over twee weken volgt de uitspraak die (mogelijk, niet zeker) iets zal zijn als wat maanden rijontzegging en een paar uur taakstraf. Als je hebt gehoord wat tijdens de zitting is besproken, welke wetten en feiten in overweging zijn genomen zit hier echter wat logica in. En misschien is dat het; je kunt wel logisch denken maar niet logisch voelen. Bovenal is logica deels gebaseerd op waarden en ervaring als je het mij vraagt. Dus nee, iets dat jij logisch vindt, vind ik niet.

#logics #personal life #personal blog #dutchblogger

GeblAAD #01

Nieuw jaar, nieuwe ronden, nieuwe kansen. Ik blaat wat af maar alsnog zit mijn hoofd vol onuitgesproken gedachten, ideeën en opmerkingen. Maak je niet druk, ik zal je er niet mee vermoeien. Ik dacht echter dat je het misschien wat vindt als ik je zo af en toe meeneem in de wondere wereld van mijn hersenspinsels.

Allereerst heb ik een halve dag na moeten denken of ik in het Nederlands of Engels zou schrijven. Maar goed, de kans is klein dat ik viral ga en mensen wereldwijd iets van mij willen lezen. Dus dan maar Nederlands. Makkelijker ook want zo zit het in mijn hoofd (most of the time).

Mijn naam is Aradhana (Aa raa deh naa) en de meeste mensen in mijn directe omgeving noemen mij Aad. Lekker makkelijk. Ik lijk niets op een doorsnee Aad trouwens, ervan uitgaande dat je aan een blanke Nederlandse man denkt van gemiddelde leeftijd met een zware stem, (aardige snor), peukie in de mondhoek, hardwerkend in de bouw o.i.d.

Vorige week werd ben ik 29 jaar geworden, Hindoestaanse afkomst, geboren in Den Haag en woonachtig in Den Haag Zuid. Oudste dochter van twee, uit een Hindoestaans gezin. En ja, een kenkergrote familie want zoals je misschien weet; Hindoestanen zijn (bijna) allemaal familie van elkaar. Je kan niet met en je kan niet zonder, laten we het daarop houden. Vorig jaar ben ik getrouwd met mijn ‘highschool lover’ en tijdens onze huwelijksreis besloten we te emigreren naar Suriname. Het geboorteland van onze ouders.

Ik hou van uitdagingen, van creatief denken, van reflecteren en ontwikkelen. Afgelopen 4-5 jaar kom ik dagelijks een stukje dichterbij mijzelf. Vanaf het besluit te vertrekken naar Suriname lijk ik gebeurtenissen, mogelijk wel het leven an sich (oh wauw, zeg ik dat nou echt), anders te ervaren. Bovenal loopt mijn hoofd soms over van spinseltjes dus gaan we weer een poging wagen te schrijven. Andere redenen om weer aan de bak te gaan is bijvoorbeeld om je inzicht te geven in andere facetten van het leven van een so called millenial, (jong?) volwassen vrouw, of in welk hokje je me ook wilt plaatsen. Het leven bestaat namelijk niet enkel uit een aaneenschakeling van #pictureperfect momenten die je veelal ziet voorbij komen in je timeline.

En oh, er wordt met regelmaat een grapje gemaakt over mijn (bij)naam. Sommige echt grappig, slaan in als een granAAD. Soms door familie, soms door een mAAD. Je ziet wel waar dit naartoe gaat. Welkom bij geblAAD.

#personal blog #story of my life #dear diary #dutchblogger