Μόνα Λίζα ή Μόνο Λίζα

ο άχρονος χρόνος πρέπει να εξαντλείται...

[alkindros]

Ανεβοκατεβαίνω αυτό το ήρεμο γκρίζο Τσιγάρα και συνήθειες του χειμώνα Προφέροντας τ’ όνομά σου κοιτάζοντας τη φωτογραφία σου Με το γέλιο σου να κουνιέται πίσω απ’ το οινόπνευμα της λάμπας Μερικά χρόνια προτού πεθάνεις απ’ το ίδιο σου χέρι

Απ’ τα φύλλα μου λείπει το χαρτί που μου κλέψανε Πρέπει να σε κουβαλήσω από ‘κεί που ήσουν Μ’ ένα γυμνό λαμπτήρα μέσα σε κάθε μάτι Το άσχημο φως της κατοχής σου

Όχι δε θα έρθει κανείς Μη γελάς κι ας ήμαστε εδώ σ’ αυτό τον κλειστό σταθμό Δίπλα στη θάλασσα κάτι θέλοντας να πω Όπως θα ήθελα να το πω και δεν είναι Και παρασέρνει σα σκοινί το πρόσωπό μου Μπροστά στο λάκκο με το αλάτι και το ξύδι

Άφησέ με να μη σου μιλώ λοιπόν Ήμαστε το ζευγάρι που δεν έχει που να πάει πια Το τρένο έφυγε όπως στο σινεμά Μπορείς να κρυφτείς στην τουαλέτα όλο το βράδυ Για να το δεις να φεύγει πάλι Έγινε ο κόσμος για να βλεπόμαστε μισοί μες στο χαμό Σαν ένα μισοφώτιστο πορνό Μυαλό π’ αχνίζει ποίηση κι αλκοόλ Τα μάτια μου τα εμποδίζουνε οι προβολείς Μιας χώρας που λιώνει στο στριπ τιζ

Ανεβοκατεβαίνω αυτό το ήρεμο γκρίζο Συχωρέθηκα σε μια λέξη Προφέροντας τ’ όνομά σου κοιτάζοντας τη φωτογραφία σου Μερικά χρόνια προτού πεθάνεις απ’ το ίδιο σου χέρι

Το γκάζι μιλά καλύτερα από τη σιωπή ή τους ανθρώπους Μυρίζει όταν κανείς δεν έρχεται να μυρίσεις Τ’ ανοίγεις εσύ ή οι άλλοι για σένα ή για τους άλλους Ένα ουδέτερο ρύγχος ίσως απ’ το ταβάνι

Ρύγχοι λουλουδιών γκάζι λουλουδιών Πολιορκούσαν το αίμα σου άφαντο Μελανιασμένο σ΄ένα χαρτί της νύχτας Ή στις 4 το πρωί ανάθεμα της ποίησης Της σφιγμένης γροθιάς πάνω στο άπλετο μαύρο Εκεί που σκόνταφταν τα μάτια σου προορισμός υακίνθων Κάνοντάς το πάλι Νόημα των λέξεων νόημα ματιών απονενοημένων Χείλια του ποτέ πια Στις 4 το πρωί με τις άσπρες κλεψύδρες του γαλατά Η αιώνια ώρα στο φιλντισένιο κoρμί σου Στο υγειινό δωμάτιο με το κλάμα και τους καπνούς Τους στίχους της σήψης ναυαγισμένους γύρω από το αμπαζούρ Και το ποίημα ανάποδο Να πηγαινοέρχεται απ’ την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα Ανασταινόσουν και πέθαινες Λαίδη Λαζάρου

Αλέξης Τραϊανός - Μια βραδιά με τη Σύλβια Πλαθ 28.2.74 (Η κλεψύδρα με τις στάχτες)

[dulceamo]

my grandparents film from Italy 🌥

[barcarole]

Glenn Gould during a rehearsal with the Berlin Philarmonic Orchestra, 1957. Photo: Erich Lessing.

[sweet-veronica-deactivated20170]

[defteroprosopo]

Άνθρωποι III

Όσο μπορώ φυλάγομαι από τους ανθρώπους ντύνομαι ζεστά καπνίζω λιγότερο σε γενικές γραμμές ξεχνιέμαι στη δουλειά στο μεταξύ δεμένος κάθε Τρίτη στην πόρτα σου γαβγίζω τους εισερχομένους και εξερχομένους σου.

[mouxlalouda]

unrecovered bodies on everest

ανεξάρτητα με το πως εξελίσσεται τη δεδομένη στιγμή η κατάσταση μπαίνω στο τριπάκι να εξερευνήσω τα βάθη της ανθρώπινης αδυναμίας αναπνέω το όνομα σου σε κάθε εκπνοή με μία ασαφή θλίψη θέλω να νιώσω συνδεμένη να πάψει να χάσκει το μισό κενό

ονειρεύομαι μια πολυθρόνα την στιγμή που μπροστά μου έχω ένα κουτσό σκαμνί γύρω ο κόσμος παίρνει χρώμα, το μπλε της φλεβίτιδας, οι όρθιοι κρατάνε τη σκεπή σε ένα δωμάτιο πανικού δίνω μια κλωτσιά στο σκαμνί και κρέμεται από τα χείλη σου η καρικατούρα της απάθειας πώς ασχημαίνει το πρόσωπο της ανυπαρξίας ζαρώνει όταν στοιβάζονται άκοπες σελίδες αμαρτιών.. και είχες τόσο όμορφο εξώφυλλο που για να σε αποκτήσω έμεινα φτωχή από λέξεις.

[alkindros]

Απόγευμα Κυριακής Εννιά του Οκτώβρη σ’ένα μπαλκόνι.

[nikolletadel-deactivated2017080]

τη μερα που με αυτοκτονησες

τη μερα που με αυτοκτονησες δε σταματησε ο ηλιος να δυει δεν απεφυγα γευματα και ουτε σε σιχαθηκα τη μερα που με αυτοκτονησες ολα συνεχισαν να βαινουν καλως νεκροψια μου εκανα, οταν ο ηλιος ανετειλε  αποπνικτικη η ατμοσφαιρα της ληγμενης αγαπης σαν ανθρωπακος, εχω αναγκη να σε χρειαζομαι και να σε φθονω εσυ ευθυνεσαι που θελω να σου ριξω ολο το φταιξιμο 

[idololatris]

Τήξη

Στη φύση όλη τίποτα δεν αξίζει να ρέει όταν χύνεις εσύ.

[santefilter]

κολλαζ

Ωραία τώρα που κομματιάστηκα 

ας το ρίξω και πάλι στα κολλάζ .

[tasteofnostalgia]

gerewol

[gwengold]

[mooonkid]

My parents after their 2nd date in 1982 when my dad was a year younger than I am now

[fallinghumans]

[alkindros]

photography

[sensitiveblackperson1-deactivat]

[alkindros]

[defteroprosopo]

2004, Αθήνα

I Κάθε φορά που φεύγει ένας είναι σαν να φεύγουν όλοι κι είναι σαν να μην ήτανε ποτέ κανείς. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, άναψε ένα τσιγάρο, ρώτησε τι ώρα πήγε, ντύθηκε βιαστικά μπροστά στον καθρέφτη, έσβησε το τσιγάρο σ’ ένα ποτήρι με κονιάκ, άνοιξε την πόρτα, είπε τα λέμε μη χαθούμε και τα λοιπά. Ακούω το ασανσέρ να κατεβαίνει κι ένας ξεροβήχει, κάθε φορά που φεύγει ένας είναι σαν να φεύγουν όλοι κι είναι σαν να μην ήτανε ποτέ κανείς και στη μεριά του κρεβατιού που λίγο πριν ξάπλωνε σώμα τώρα κοιμάται μία λύπη-όχι δεν το λέω ποιητικά ή γιατί ακούγεται λυρικό-το εννοώ. Λύπη δεν είναι όταν λυπάσαι ή που μου λένε οι φίλοι μου εσύ γεννήθηκες λυπημένος, λύπη είναι αυτό που κοιμάται δίπλα μου τις νύχτες που οι φίλοι μου κοιμούνται. Μια λύπη από σώμα, λύπη που παίρνει σάρκα και οστά, μαλλιά και δέρμα κι ό,τι λείπει βγάζει νύχια σαν εφιάλτης παιδικός και σαν μπαμπούλας πάνω απ’ το κεφάλι μου (την έχω ξαναδεί αυτή τη λύπη σε μια ταινία του David Lynch και τρόμαξα). Η λύπη τρομάζει.

II Φοβόμουν τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι που έχουν νεύρα και ουρλιάζουν και πετάνε στους τοίχους γυάλινα πράγματα και μπουκάλια κι αυτά σπάνε και χαλάει ο κόσμος, πώς να ξεσπάσει όλος αυτός ο θυμός, ουρλιάζουνε ξεσπάνε πάνω μου, βάζω τις παλάμες μου στ’ αυτιά μου, εγώ φταίω για όλα εγώ εγώ και τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ μη με πιάσουν και με βάλουν τιμωρία μη φάω ξύλο, πόσο θυμωμένοι είναι μαζί μου οι άνθρωποι. Φοβήθηκα. Όπως τότε που έκανα ζημιές ή πράγματα γελοία και θυμάμαι μια φορά που οι γειτόνισσες με βάλανε να κάνω την Βουγιουκλάκη και χαχάνιζαν τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις; καλλιτέχνης καλλιτέχνης και σκάζανε στα γέλια και με είδε η μάνα μου να κάνω την Βουγιουκλάκη και ξερίζωσε δυο τρεις τσουκνίδες άγριες κι άρχισε να με μαστιγώνει στα πόδια μου που ήτανε γυμνά (φορούσα ένα παντελόνι από αυτά που ντύνουν τους προσκόπους) και να για να μάθεις να με κάνεις ρεζίλι στη γειτονιά και τσίριζα εγώ και στρίγκλιζα κι ύστερα μετάνιωνε και μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά της, μου χάιδευε τα μαλλιά και μου ‘βαζε ελαιόλαδο στα πόδια μου που ήταν πρησμένα με κάτι κόκκινα σπυριά κι έκλαιγε, μετάνιωνε, έκλαιγα κι εγώ ω ω ω θα περάσει, σταμάτα να κλαις ολόκληρος άντρας, φυσούσε τα πόδια μου που μ’ έκαιγαν πόνεσε το αγόρι μου; Οι άνθρωποι με φοβίζουν.

III Κάθε φορά θα φεύγει ένας (χάθηκε για πάντα στους μεγάλους δρόμους) και δεν πρόλαβα να ρωτήσω ποτέ δεν θα μάθω με ποιο τραγούδι τον κοίμιζε η μάνα του. Πάει και μένω μόνος κι ένα τηλέφωνο που περιμένω να χτυπήσει κι όποιος και να είναι στο τηλέφωνο θα βγω, μ’ όλους μπορώ κι όλους τους θέλω, με τον καθένα έχω κάτι να πω, όλο και κάποιος θα με πάρει μέχρι να νυχτώσει να πάμε για κανένα ποτό ή να χορέψουμε κι όλα μ’ αρέσουνε με όλα χαίρομαι, μόνο θέατρο δεν πάω πια, όλα τα έχω δει και ξέρω από ρόλους, καλή η μαγεία αλλά μεγάλωσα πια και καλύτερος ο ρεαλισμός κι αυτά τα να ζει κανείς τα έχω απαντήσει, δεν μου λένε και τίποτα, θέλω πραγματική ζωή και όχι να ζω με μύθους και πάντα κάποιος να μου λείπει. Όχι άλλα δράματα και τραγωδίες και αδιέξοδοι έρωτες, θέλω ησυχία και πράγματα κοινά που κάνουν όλοι. Ίσως πάω κανένα σινεμά με τον φίλο μου τον Τom, καλό παιδί κι ούτε κι αυτός αντέχει σπίτι (εγώ στη θέση του θα την έπνιγα την κουτσή με τον γυάλινο κόσμο και τη μάνα του την υστερική και θα ησύχαζα). Όλο και κάποια σκοτεινή αίθουσα θα βρούμε να ξεχαστούμε.

IV Μπορεί να βγω απλώς μια βόλτα έτσι για να περπατήσω, πάω μαζί με τον κόσμο, όλους αυτούς τους ανώνυμους που κατεβαίνουν την Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι ό,τι κοιμάται κάτω από τον Παρθενώνα παίρνει στο χρώμα του απογεύματος κάτι από την ομορφιά των προσώπων τους. Κι όλους θέλω να τους γνωρίσω, όλους τους αγαπώ, έχω ένα όνομα για κάθε ανώνυμο και μια αγκαλιά για κάθε αχάιδευτο. (Ο Γιάννης λίγο πριν φύγω για τον στρατό μου είχε πει οι άνθρωποι μοιάζουν πειρασμός στον οποίο δεν κατάφερα να ενδώσω. Κάθε φορά που κατεβαίνω τους μεγάλους δρόμους θυμάμαι αυτά τα λόγια και θέλω να κλαίω). Αλλά εγώ, Γιάννη, θα ενδώσω και θα αφεθώ γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος να μη με συγκινεί. Θα μπορούσα να κλαίω για σας την υπόλοιπη ζωή μου.

V (Αρχάγγελος) Ίσως πάλι κατέβω σ’ ένα καφενείο στο Μεταξουργείο. Κάθε βράδυ μετά τις δυο παίζουν ένα ερωτικό τραγούδι μελό, το λέει μια λαϊκή τραγουδίστρια και η φωνή της τρέμει κι αφήνει στο τέλος έναν λυγμό, πολύ με συγκινεί που λέει άσε με εσύ να φταις κι εγώ συγγνώμη να ζητάω, καταλαβαίνεις ότι κάθε λέξη βγαίνει από την ψυχή της κι ότι πονάει. Πολύ θα αγάπησε κι αυτή και θα προδόθηκε κι ίσως κάποτε να είχε έναν έρωτα που ένα βράδυ μετά τις δύο την παράτησε μόνη μες στη βροχή με πρησμένα μάτια με βρεγμένα μαλλιά και χάθηκε για πάντα στους μεγάλους δρόμους. Κι από τότε κάθε βράδυ μετά τις δύο αυτή θρηνεί και ζητά από τα μεγάφωνα την παλιά της αγάπη. Και οι θαμώνες συγκινούνται γιατί θυμούνται ίσως μια δικιά τους ιστορία, σιγοτραγουδάνε με δάκρυα, γέρνουν σε κάποιον ώμο. Όλοι αγκαλιάζονται σαν με μανία.

VI Κάθε φορά που γυρίζω σπίτι ανάβω όλα τα φώτα κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού με πιάνει το παράπονο και βάζω τα κλάματα γιατί δεν είναι ζωή αυτή. Προσπαθώ, πνίγομαι να κρατήσω λίγο ακόμα, από κάπου να κρατηθώ από οπουδήποτε μέχρι να ξημερώσει, από τις διαφημίσεις, τους αποχυμωτές τα ποδήλατα γυμναστικής, από κάπου να πιαστώ όπως ο πνιγμένος κι εκείνη η σελίδα εκεί στην οθόνη μου εγγυάται λίγη δύναμη γι’ απόψε αφού πάνω πάνω 200 νέες γνωριμίες!!! κι αυτά τα τρία θαυμαστικά δεν θα με κάνουνε να κλάψω, όλες θα τις διαβάσω, σ’ όλους θ’ απαντήσω, θα στείλω μήνυμα και στους διακόσιους αν ζητάς κάτι διαφορετικό!!! Ένστολος, αρρενωπός, αθλητικός, 1.82 ύψος, 75 κιλά, επιθυμεί γνωριμία με γυμνασμένο άντρα άνω των 22 για σοβαρή σχέση μόνο με φωτό αλλιώς δεν απαντώ, περίεργοι, φαλακροί, επαγγελματίες να μην ενοχλήσουν κι εγώ που άλλη δύναμη δεν έχω και θέλω να φωνάξω δυνατά. Μα είναι σαν να έχουν φύγει όλοι.

VII Πετάγομαι μουσκεμένος από όνειρο κακό και ψάχνω το πακέτο μου κάτω απ’ τις κουβέρτες, ανάβω ένα τσιγάρο ενώ το υπουργείο υγείας με προειδοποιεί ο καπνός περιέχει βενζόλιο, νιτροζαμίνες, φορμαλδεΰδη και υδροκυάνιο και οι καπνιστές πεθαίνουν πρόωρα πεθαίνουν με πνευμόνια κατράμι πίσσα και χαλασμένα συκώτια και φαγωμένα σωθικά φοβάμαι Βάσω κάτι με τρώει από μέσα ένα αόρατο παμφάγο πάκμαν σαρώνει τα πάντα με απομυζεί. Κι εγώ ρουφάω το τσιγάρο μου με μια αχόρταγη ηδονή κι αφήνω τον καπνό να με τυλίξει, η ιδέα ότι επιταχύνω τον αφανισμό μου, μου φέρνει στύση και μια γλυκιά ανατριχίλα, η σκέψη ότι θα πεθάνω πρόωρα, νέος όπως ο Τρακλ ή ο Σαραντάρης (ο μονίμως ερωτευμένος χωρίς ανταπόκριση) θα πεθάνω κι όλοι θα μιλάνε για μένα κι οι παρέες θα γίνω μύθος όπως ο Ρεμπώ, θα μ’ αγαπάνε τα πρεζόνια και οι πόρνες θα κρεμάνε πάνω από το νιπτήρα τη φωτογραφία μου κι οι φίλοι μου θα κλαίνε όλη μέρα που θα τους λείπω, δεν θα μπορούν να με ξεχάσουν, κανείς δεν θα μπορεί να ζήσει χωρίς εμένα κι ούτε κι εσύ, γιατί αν φύγω εγώ θα είναι σαν να έχουν φύγει όλοι. Θα είναι σαν να μην ήτανε ποτέ κανείς.