Ο ειδωλολάτρης

Ένα λυρικό alter ego σε έκσταση.

[idololatris]

Σε άσπρα, άτιμα βουνά

οι κορυφές μιας λήθης γνώριμης

όσες φορές και αν τα ανέβηκα

ξεχνούσαν παντα το όνομα μου.

[idololatris]

Παλιό, καλό κρασί που έφτιαξα

μα ποτέ μου δεν ήπια

πώς πάλιωσαν οι λέξεις μου.

[idololatris]

Περνούν οι ημέρες

και μαζί τους

όλα περνούν

λάφυρα

τα παίρνουν

μαζί τους.

[idololatris]

Τίποτα δεν αλλάζει

ο ήλιος βγαίνει

ο ήλιος χάνεται

η ζωή σαν φάρος

γυρνάει γύρω μου

με συνέπεια

αδέκαστη

τα πρόσωπα

οι έρωτες

οι φίλοι

όλοι σκιές περαστικές

καψόνια του ήλιου μου

έρχονται για να φύγουν

και να ξαναρθούν

αυτός ο ήλιος

με τριγυρνά

από την μέθεξη

του φωτός

στην μοναξιά

του σκότους

όλα τα ίδια

το μόνο που αλλάζει

θαρρώ πως είναι

η θέση μου.

[idololatris]

Στο βωμό της ευκολίας

ύψιστη θυσία - εμάς-

μα η απλή ζωή

ακόμη όνειρο.

[idololatris]

Κυλά ή στέκει η πέτρα

δεν σέρνεται ποτέ.

[idololatris]

κίνηση

τα πάντα βαίνουν τα πάντα κυλούν και αν αρνηθούν κουνάει ο ορίζοντας

[idololatris]

Πινέλο κρατά το θέρος κάνει το σεντόνι μου να μοιάζει με καμβά.

[idololatris]

Το ιδρωμένο σου κορμί

ξεπλένει τις ορμές

η αφιονισμένη θύμιση

πυρώνει τις επόμενες.

[idololatris]

Γυρνάει ο ήλιος μια πέτρα λούζει

με φως χτενίζει τις πτυχές της όλες

και εκείνη περήφανη

πάντα χαρίζει μικρή ή μεγάλη μια ατόφια σκιά της.

[idololatris]

Σε φίλιο σκοτάδι ωριμάζει το κρασί ζυμώνει  στα κρυφά μια υπέροχη μέθη από το μέλλον.

[idololatris]

Το όνειρο της μήτρας

Έχει και τα καλά του το remote μεσημεριανή σιέστα μεσημεριανά όνειρα

ήσουνα λέει καλυμμένη με ένα δίχτυ σαν το διχτυωτό καλσόν που καλύπτει τα πόδια σου

και εγώ σε βρήκα και σαν θηρευτής που μοιραία ερωτεύεται το θήραμα

σε ακινητοποίησα σε έστησα στο πάτωμα άρχισα να σκίζω το δίχτυ μα κυρίως εσένα

και όπως σε έσκιζα έμπαινα ολοένα και πιο μέσα σου

βαθιά και βαθιά και πιο βαθιά πόναγα όσο πόναγες

και μπήκα τόσο βαθιά που κάποια στιγμή απλά έπλεα

η βαρύτητα ήταν μονάχα μια έννοια το βάθος ένα φίλιο σκοτάδι

και πλέοντας κάπως χαμένος μια κουκίδα φωτός αχνοφάνηκε

και κολύμπησα προς αυτήν ω πως κολύμπησα με ενθουσιασμό παιδιού που ανακαλύπτει

και η κουκίδα μεγάλωνε η θέρμη της με ζέσταινε καθώς την πλησιάζα

το φως με έλουζε και μαζί του ένιωθα να φεύγουν κομμάτια μου παλιά και ξεχασμένα

κομμάτια μου που δεν ήξερα καν πως κάποτε ράγισαν πριν γίνουν κομμάτια

και το φως μεγάλωνε και πέφτανε τα κομμάτια μου και γινόμουν πιο ελαφρύς από ποτέ μονάχα τα απαιραίτητα

κολύμπαγα, κολύμπαγα έκλαιγα, γέλαγα, έκλαιγα χωρίς να ξέρω το γιατί

μέχρι που επιτέλους το 'φτασα.

Με ένα μακροβούτι πέρασα στην απέναντι όχθη του φωτός

και ήταν μέσα από τα τρυφερά, υγρά τείχη της μήτρας σου που με είδα να βγαίνω

όμορφος, λαμπερός στέρεος από το ταξίδι.

[idololatris]

Αν βρεις τις λέξεις

Αν βρεις τις λέξεις να το περιγράψεις θα σε διαβάσω ξανά

και το μόνο που βρήκα

η λέξη σιωπή

μια σιωπή όχι σαν τις άλλες

μα μια σιωπή υφέρπουσα αγκαλιάζουσα μεταστατική κάνει τα μάτια να φωτίζουν

τα λέει όλα δίχως λέξεις

μιλάει την γλώσσα του βαθύ εαυτού

μια σιωπή που κανείς δεν καταλαβαίνει

παρά μόνο οι δυό μας.

[idololatris]

Το Καθαρό Εγώ

Αμόλυντη, αυθεντική ποίηση η σιωπή

το λεκτικό είναι προσωρινό

χαράσσει καλούπια εξημερωμένει σκλαβώνει σκλαβώνεται

η σιωπή είναι πνεύμα αέναο   βρυχάται το τώρα δαμάζει πριν και μετά

η σιωπή είναι άγια άγια, στην στιγμή της

η στιγμή ζώο αγέρωχο καλπάζει στα λιβάδια του όμορφου εαυτού.

[idololatris]

Γραμμές

Πλέει ο ποιητής στον ωκεανό της έμπνευσης

τα ερεθίσματα στο τιμόνι χαράσσουν ρότες ποικίλες

που οδηγούν οι στίχοι του;

Γραμμές ευθείες δεν υπάρχουν στην φύση

ούτε πορείες ευθείες στον εαυτό

η γραμμικότητα είναι αδυναμία αντίληψης

η πολυπλοκότητα αγάπη για λίγους και τολμηρούς

όλοι οι δρόμοι οδηγούν σε μένα

όλοι οι δρόμοι φεύγουν από μένα

όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο τίποτα και στα πάντα συνάμα.

[idololatris]

Πρωινός ήλιος μαυρίζει το κορμί αναδεικνύει άσπρα σημάδια από νυχιές στο στήθος

φρέσκια σάρκα ακέραιες κάβλες καμβάς το σώμα ελιά στον λαιμό

το πλακάκι γυαλίζει σαν από υγρά

καίει, λιώνει, ρέει σαν τρεμάμενο σώμα σε οργασμό

το μυαλό οργιάζει εικονοποιεί εικονοποιεί εικονοποιεί και χύνει.

[idololatris]

A little dark age

Δυο ενήλικες αντίκρυ οι φόβοι στα κλουβιά τα συναισθήματα στο λουρί τους

περίεργο σπίρτο η λογική φουντώνει το ανεκπλήρωτο με θερμή φλόγα εκπληρωμένου

μη θαρρείς πως σιωπώ αγαπώ το ρίσκο, την πρόκληση μα πάνω απ’ όλα τον εαυτό

η θύμηση γεννά δώρα απροσδόκητα

αυθόρμητους στίχους υγρά στο καυτό πλακάκι πόδια τρεμάμενα σημάδια σάρκας από το μέλλον

η θύμηση είναι το αποκούμπι του εαυτού το σύμπαν φίλος προπομπός των επιθυμιών μας.

A little dark age δυο ενήλικες αντίκρυ και πως με καβλώνει η ευθύνη αυτή.