Mój mąż stał się dla mnie jak drugie dziecko.
Pozamiata, ale zmiecie w kąt i zostawi.
Złoży pranie, ale tylko tyle sztuk suchego ile potrzebuje rozwiesić mokrego.
Wyniesie śmieci, tylko jak mu powiem że skorupki po jajkach śmierdzą już w całym mieszkaniu.
Wszystko na pół gwizdka. Wszystko byle jak, ale dalej "kocham cię". To nie jest miłość jakiej oczekuje od dorosłego mężczyzny. Już nawet sex trwa 10 minut a potem obraca się tyłem do mnie.
Gdzie te długie przytulania? Gdzie to "jestem tu i cie wspieram". Przecież umiał..... dlaczego już nie umie? Nie umie ugotować. Nie umie zrobić zakupów. Nie wie co lubię a czego nie lubię. Nie całuje już moich ranek i siniaków. Mimo że proszę. Krzyczę. Nie wiem co zrobiłam źle. Cały czas mam nadzieję, że nie wybrałam źle. Że to nie ten rodzaj błędu. Że błąd który popełniłam tkwi w moim zachowaniu i da się to naprawić. Dostaje jeść, to co lubi. Dostaje sex, kiedy chce. Piorę mu gacie. Kupuje maszynki do golenia, które lubi.
A w zamian dostaje co? Po co się starać. Mam dwoje dzieci a nie syna i męża. Dwoje o których to ja musze dbać. Twoje którym to ja musze przypomnieć o myciu zębów. Dwoje których to ja umawiam do lekarza i zbieram wszystkie wyniki badań, żeby potem łatwo znaleźć. Dwoje którym robię opłaty. Dwoje dzieci. Dwoje do opieki.
A kto się zaopiekuje mną? Kto zapamięta że nie lubię jogurtu greckiego? Kto zapamięta że lubię wszelkie soki. Kto zapamięta mój pesel jakbym nagle wylądowała w szpitalu nieprzytomna.... albo chociaż datę urodzin.
Czy tak wygląda dorosłość? Ciągłe rozczarowania innymi ludźmi? Tym i pewnie każdym nastepnym.
Nienawidzę siebie za to że proszę i krzyczę. Powinnam odejść. Tylko cały czas myślę że go zmienię. Ze będzie taki jak przez chwilę był. Może go rozpuściłam za bardzo? Tak samo jak dzieci bywają rozpuszczone i roszczeniowe.
Mogę mu nawet oddać syna. To będzie dla niego najlepsza lekcja. Bo wtedy to on będzie musiał prosić i krzyczeć z bezsilności. Tylko czemu winny jest ten nasz maluch żeby go tak karać?
Może lepiej mi pocieszać się z tymi, którzy zgodzili się żyć ze mną w cieniu mojego małżeństwa. A może lepiej to skończyć i zostać kolejnym męczennikiem małżeństwa? I tak jak moja teściowa, mówić za 50 lat "On dopiero teraz mnie kocha. Dopiero teraz mnie przytuli. Wcześniej mnie nie kochał, brał co chciał i obracał się dupą". Czemu tego nie widziałam wcześniej. Teraz teść jest idealnym mężem, czemu mi nikt nie powiedział że pierwotnie był słabym wzorcem? Łzy przez śmiech. Bo moje wzorce są jeszcze gorsze. Ciekawe ile razy się jeszcze potne zanim mój mąż w końcu zrozumie, że potrzebuję jego obecności, uwagi i czułości na co dzień.
Na razie tylko słyszę że mogłabym odreagowywać w inny sposób.
W takim razie, może, wybiorę zdradę?
dededos
vaporwave
kaledo-art
snowghoul
annaxmalina
romaincrisis
jbbartram-illu