(Παρακαλώ tumblr φίλοι,βάλτε ακουστικά και ακούστε το ολόκληρο..)
Πάνε μέρες που γεμίζω τις σελίδες, και η ψυχή μου μένει άδεια όπως είδες.Σου'λεγα μαζί να φύγουμε από εδώ, τις πληγές μας για να κλείσουμε σε ένα μέρος χωρίς γυρισμό. Βαδίζεις προς τα κει μα εγώ είμαι ακόμη εδώ, και τον λαβύρινθο των ματιών σου έχω να αντικρυσώ καιρό..
Για λίγο έλα στα Κάστρα ν'αλλάξει η μέρα, να μιλάμε για μαγεία ως τις 4 το πρωί. Να σου κρατώ το χέρι όπως στο όνειρο, και στο πεφταστέρι να κάνω την ευχή αγκαλιά να μας βρει η ανατολή.
Θα ‘θελα τόσα να σου πω, μα ξέρω ότι δεν πρέπει.Δεν πρέπει να μάθω αν γελάς, αν κλαις, αν λυπάσαι, αν βρήκες κάποιον που να σε κάνει πραγματικά ευτυχισμένη. Όσο και αν νοιάζομαι για όλα αυτά, δεν πρέπει. Λυπηρό εε; Θυμάσαι μετά από κάθε μας φιλί που χαμογελούσες και σε ρωτούσα γιατί; Απολαμβάνω την στιγμή μου απαντούσες.. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί άφησα τον εαυτό μου πρώτη φορά να σκεφτεί για το μέλλον, πάντα ζούσα στο παρόν και απολάμβανα κάθε γαμημένη στιγμή, πότε δεν με ένοιαζε το μέλλον.. Αφού και εσύ ζούσες την στιγμή τότε γιατί αποφασίσαμε για το μέλλον;; Τέλος πάντων.. Ξέρεις η απουσία σου γίνεται όλο και πιο αισθητή όσο περνάνε οι μέρες και μοναχα αυτό το τραγούδι την απαλύνει. Γι'αυτό άκουσε με.
Δεν θέλω να φοβάσαι στον δρόμο όταν νυχτώνει, ούτε να περνάς από εκείνα τα περίεργα στενάκια που περάσαμε μαζί πηγαίνοντας στο αγαπημένο σου μέρος, εκείνο το βράδυ.. Θυμάσαι; γιατί εγώ σίγουρα θυμάμαι και σίγουρα δεν θα ξεχάσω.. Κάτι τελευταίο.. Πάρε φορά από τον πάτο της κόλασης, και μην σταματήσεις καθόλου στην διαδρομή, γιατί όπως θα καταλάβεις και μόνη σου, είσαι μόλις δύο βήματα από τον παράδεισο.. Μην καπνίζεις πολύ.. Να χαμογελάς και να προσέχεις.. Τα λέμε…
