ANGIE @angieschrijft - Tumblr Blog

Demon tea party

I had a tea party and I invited all my demons. I sat with them, putting my fears aside and for the first time I not only acknowledged their existence, I genuinely listened to what they had to say. I listened long enough to understand where they were coming from. Long enough to embrace them. To befriend them, and to set both them and myself free. Angela Tellier © 2016

hoge druk gebieden

In de wereld van gewichtloosheid hebben gedachten geen huis zij drijven mee op warme stromen lucht en gaan waar aandacht wordt geschonken

#angelatellier

Hemellichaam

Ik trek een lijn van mijn vertrekpunt naar jouw standpunt

en maak een verbinding naar ons waarbij ik

geometrische vormen creëer

Ik connect de fonkelende puntjes die wij mogen zijn

en uitgevouwen over de donkere hemel

vertellen onze lichamen hoe het verder zal gaan

Ik aanbid jouw licht

dat harder lijkt te schijnen dan al het andere om mij heen

ik aanbid jouw licht

maar vergeet nimmer de mijne

Ik aanbid jouw licht

ook al branden mijn ogen als ik naar je kijk

ik aanbid jouw licht

maar vergeet nimmer de mijne

Ik trek een lijn van mijn vertrekpunt

naar jouw standpunt

met ons als eindpunt

en maak een driehoek van de fonkelende puntjes die wij mogen zijn en uitgevouwen over de donkere hemel

vertellen onze lichamen hoe het verder zal gaan 

Ik aanbid jouw licht

en hoe meer ik naar jou reik

des te verder je verdwijnt

ik aanbid jouw licht

maar ik wil dit niet

Ik trek een lijn van mijn vertrekpunt

naar het punt dat ik de richting

niet meer kan verdragen

ik aanbid jouw licht

maar jij alleen mijn lichaam

ik aanbid jouw licht

maar vergeet nooit de mijne

#angelatellier #poezie #hemellichaam

Vriendelijk vuur

  brandende speren doorboren de huid van de rug

Een zwartgeblakerde punt in het diepst van het hart  plant het zaad waar angst en bittere eenzaamheid door worden vertolkt  

langzaam verteert het de warmte en vertrouwen die ooit rijkelijk door het lichaam werden gepompt

Angela Tellier 2015 ©

Pracht en Praal

ik draag pracht en praal in ronde vormen zacht vlees en de lippen die ik bevochtig met de woorden die ik spreek

  ik draag pracht en praal  gedrapeerd over mijn schouders  in de keuzes die ik maak  en de aandacht die ik geef 

Ik draag pracht en praal in de plooien van mijn mondhoeken waar de waarde vindbaar is in de twinkeling van mijn blik 

Ik voel pracht en praal in het stromen van mijn bloed de emoties die ik ervaar  in verruimende stiltes die ik aanbid

ik voel pracht en praal wanneer ik belichaamd jouw ziel kan zien waar perspectief verschijnt en ik context beleef

 Ik ben pracht en praal als ik onbevangen de liefde terug kan accepteren die ik zelf geef

#poezie #angelatellier

A few words

A few words For the woman I’ve never met But heard so many stories about

A few words For the one Who’s flesh and blood I carry with my bones Who’s eyes and nose Are reflected in the faces of Sons and daughters Siblings and cousins Family… Us.

I bleed salt water For al the missed moments And distant on our paths I feel dark rain In drips of pain & regret

A few words For you My Queen Grand Mother

I carry pride Because I carry you

In loving memory of Mary Daniel Agadaga.

Angela Tellier 2016

Kostbaar geel

in het centrum van mijn borstkas draag ik diep warm goud groot van omvang vederlicht en waar gure kou kwelt schenk ik liefdevol warmte en schaaf iets af van het kostbare geel dat mij leven geeft ik schaaf en hak en beitel want deze bron is onuitputbaar ik schaaf en hak en beitel en verwacht niets terug in het centrum van mijn borstkas draag ik diep warm goud waar gevraagd wordt wordt gegeven verlangen naar kostbaar geel doet iedereen

dus ik schaaf en ik hak en ik beitel want deze bron lijkt onuitputbaar ik schaaf en ik hak en ik beitel en verwacht niets terug in het centrum van mijn borstkas droeg ik diep warm goud maar nu is er alleen leegte in het donker baadt een kleine steen die mij ooit leven schonk want ik schaafde en hakte en beitelde en nam nooit iets terug Angela Tellier © 2016

Ankerplaats

Dichtbij aan de rand van mijn bonkende hart… daar sta jij

gedachten aan jou vormen klamme palmen en knieën die ja knikken ik sta hier volledig, met grootse kracht bibberende angst en hoop dat de woorden die mijn lippen ontsnappen aan mogen meren in jouw veilige haven waar de havenmeester ze zorgvuldig een plekje geeft ik durfde niet maar ik liet mijn bootjes uitvaren en ze zonken in het diepe blauw van jouw ankerplaats Angela Tellier 2016 ©

Gevleugelde dans

 Ik wacht niet op jou  want ik ben druk met voortbewegen  een dans-solo waarin ik mijn beste vriend adviseur en geliefde ben en de liefde tussen mijn vleugels verspreid 

Ik heb een kosmisch verlangen naar jou om zij aan zij te mogen vliegen onze harten open, onze zielen verbonden en onze ogen op de sterren gericht

Daar waar ik jouw liefde in overvloede kan voelen het kan aanraken en proeven tot mijn tong samentrekt van de orgastische smaak die het zachte roze van gelukzaligheid met zich meebrengt   

Daar waar ik jouw alles en niets kan zijn  en wij elkaar kunnen blijven geven zonder leeg te geraken  

Ik verlang naar jou naar delen, groeien en bouwen tot onze vleselijke gedaante is getransformeerd  en alle bewandelde paden en wegen zichtbaar zijn in onze verschijning en wij voelbaar getuigen  zijn geweest van elkaars gegeven tijd 

Ik verlang naar jou maar wachten doe ik niet  dus spreid ik mijn vleugels en dans met vreugde een solo op de muziek die het leven brengt

  En ik dans ik dans ik dans… tot wij kunnen dansen in duet.  

en ik dans en ik dans en ik dans...

tot er geen tijd meer is.

Angela Tellier 2015 ©

Heldere pracht

Likkende vlammen aan mijn horizon.

dansend op het ritme van mijn hart

terwijl mijn oevers overstroomden met liefde

De hemel gekleurd in rozerood

Onze huiden onverwoestbaar

Ik brandde voor jou...

vleesgeworden, droeg het jouw naam

deze verraderlijke heldere pracht

vervuild met bloedende tranen

bevlekte kussens in mijn nacht...

a-sociale media

En hoe meer digitale sociale verbintenis wij als collectief zoeken, des te dieper geraakt de poel van eenzaamheid, met haar individualistische donkere oevers, waartussen wij allen samen langzaam verdrinken. Angela Tellier © 2015

Ik bouw een transparant fort, gekweld door een twijfel geboren uit radicale acceptatie.

Mijn gedachten vormen een paradox, terwijl mijn hart smeekt om verlossing van het intellect

Vliegende Vissen

De lucht drukt op mijn slapen en het zuurstof gehalte daalt zodra ik door de automatische glazen deuren de hal binnen wandel. Ik begroet de man in uniform die de poortjes bewaakt met een knik, sluit achter aan in de rij, en wacht net als de rest geduldig op mijn beurt.

Daar aangekomen maak ik oogcontact, doe mijn tas open, en mompel vriendelijk de cijfers die mij de exclusieve toegang geven die ik nodig heb. 814267. De tijd van binnenkomst wordt op de minuut na nauwkeurig genoteerd. Evenals het aantal elektronische voorwerpen die ik bij mij draag.

Terwijl de bewaker mijn gegevens opschrijft fantaseer ik dat ik op een vliegveld ben. En dat deze procedure mij toegang verleent tot een vlucht van 9 uur met de bijbehorende kunstmatige ijle lucht. Een vlucht die mij door te tijd laat reizen naar een oord waar de zon mijn huid iedere dag van het jaar zachtjes kust, en de regen een welkome gast kan zijn. Ik wordt bruut uit mijn dagdroom verstoort door de volgende in de rij, en begeef mij naar de poortjes die vanuit zichzelf uitnodigend open zwaaien. Na de poortjes loop ik direct naar een zijdeur, waar een versleten stalen wenteltrap naar de kleedkamer leidt.

Daar trek ik mijn rode tenue aan en hang een sleutelbos aan mijn broek die met elke stap die ik neem zachtjes mijn aankomst verklapt. Ik zet mijn masker op. Mijn tas en vrijheid laat ik achter in kluisje 125.

Voor ik al rinkelend terug de trap op wandel, laat ik mijn digitale vingerafdruk achter op een kastje aan de muur die opnieuw mijn aanwezigheid controleert. Ik wacht tot de digitale letters van goedkeuring op een klein schermpje te voorschijn springen. ‘Geaccepteerd’ prevelt de vierkante robot in stilte. In mijn gedachten heeft het ding een irritant klinkende stem. Ik draai mij om en loop terug de trap op naar de bovenverdieping, klap de deur open en stap een andere wereld in.

Eenmaal binnen kom ik in een stroomversnelling terecht. Overal om mij heen is beweging. Duizenden apparaten staan kris kras door elkaar uitgestald tussen typografische reclame borden met schreeuwende kreten. Het is druk. Vol. Muziek van drie verschillende artiesten vechten om de aandacht terwijl de decibel uit de high-tech speakers van meerdere afdelingen dreunen. De nieuwste video van Beyoncé, en de match Ajax-Vitesse spelen zich afwisselend af op 3 dozijn enorme beeldschermen die menig woonkamer muurtje voor een kwart zouden kunnen vullen. Tientallen mensen dolen rond op de uitgestalde paden, afwisselend de aandacht op hun smartphones en de prijskaartjes van artikelen in de schappen. Een enkeling pakt een apparaat op om het grondig te bestuderen terwijl een groep mensen in dezelfde rode kledij als mij met haviksogen wachten op het juiste moment om toe te slaan.

Ik recht mijn rug en baan mij een weg naar mijn afdeling. Het geheel voelt als een aquarium in een oceaan en ik, ik zwem tussen de andere vissen tussen de glazen muren. Het gebrek aan zuurstof doet ons allen naar adem happen. Op de afdeling begroet ik mijn team met een stevige handdruk. Ik ben de enige vrouw, en de komende 9 uren zullen de gesprekken onderwerpen aankaarten als techniek, vrouwen, gadgets en nog meer techniek. Hier en daar worden we onderbroken door mannen in blauwe overhemden met stijve stropdassen. Haaien. Wanneer een in aantocht is verspreidt onze kleine school binnen een seconde over de afdeling om ons te ontfermen over de genen die vrijwillig de paden bewandelen. Het doel is, hoe meer hoe beter. En met elk product dat ik verkoop, geef ik een stukje van mijn ziel gratis weg.

Ik voel hoe de straling van alle apparaten mijn lichaam perforeert en langzaam opbouwt tot een welgevormde migraine in mijn hoofd. Bij ieder moment dat voorbij gaat wordt mijn hoofd voller, mijn blik leger en mijn drang naar rust groter. De droogte in de lucht zorgt ervoor dat ik mijn labello liever in mijn neusgat steek dan op mijn gebarsten lippen smeer. En aan het eind van de dag tuur ik bijziend met geknepen ogen, om het kunstmatige licht wat zich via mijn ogen een weg door mijn schedel snijdt zo min mogelijk binnen te laten.

Verlossing komt door middel van een krakerige vrouwenstem op de intercom die de laatste 5 minuten aankondigt. Het is tijd. Tijd om mijn tenue in de wasmand te gooien en opnieuw aan te sluiten in de rij bij de poortjes waar mensen nu ongeduldig heen en weer schuifelen. Opnieuw mompel ik mijn nummer, open mijn tas en laat de inhoud controleren door de bewakers. Ik krijg groen licht, stap door de poortjes, duw de deur naar buiten open en vul mijn longen met een teug koele frisse avondlucht.

Het is donker. Ik doe mijn ogen dicht. 'Vandaag was de laatste keer.’ Denk ik hardop. Ik blijf de woorden herhalen als een monnik die een mantra opdreunt terwijl ik richting het metro station loop en de verbaasde blikken van voorbijgangers negeer. 'Vandaag is de laatste keer.’

Men zegt dat een vis na een rondje zwemmen in zijn kom vergeet waar hij is, en hetzelfde rondje eindeloos kan maken zonder zich de herhaling te beseffen. Maar deze vis vergeet niets. En terwijl vandaag in morgen verandert herhaalt het proces zich. Langzaam. Slopend.

Tot ik mij iets besef wat ik diep van binnen al wist. Dat mijn gevangenschap evenveel een illusie blijkt te zijn als mijn vrijheid. Een nieuwe morgen verandert in een vandaag. En ik, ik ben nog steeds een vis, tussen de vissen. Met nieuwe muren, grenzen, en beperkingen.

Alleen heeft ook deze vis heeft haar vleugels ontdekt, en zijn glazen wanden geen obstakels meer voor mij.

Aardschaduw

systematische ordening van angst, gerangeerd op kleur, vorm en omvang de onzichtbare tastbaarheid van gefluisterde klanken, diepgeworteld in een bos van eenzame bomen zonder blad

daar waar de densiteit pupillen laat groeien, harten laat slinken en moed laat zakken daar, waar oorverdovende stiltes bevriend zijn met brandende verlangens en onbeantwoorde vragen dolen in schimmen uit het verleden

er is licht aan de horizon, en vuur die de grootste regenval niet kan doven er is warmte die zich toont wanneer kou ledematen doet verlammen er is licht aan de horizon het pad onbekend, de koers van natura, gericht als het wapen van een veroveraar maar er is licht aan de horizon daar op de grens waar zon en schaduw samen komen

Herboren

Mijn tranen heb ik gemengd met de witte latex en daarmee heb ik de muur van mijn woonkamer beschilderd. Ik voel me bijzonder intiem met mezelf. Een manier die ik niet kan omschrijven. Ik ben een beetje dronken. Het is niets voor mij om alleen te drinken. Maar ik voel mij nu eenmaal verdrietig. En puur. Het is bijna alsof ik geniet van de pijn die ik heb. Het voelt alsof ik alles los moet laten en de tranen gewoon moet laten komen. Het verdriet langzaam uit me moet laten lopen tot het op is. Mijn ziel openzetten voor mezelf. Alles laten vloeien, en zijn met het moment. Ik voel mij heerlijk en verdrietig tegelijkertijd. Ik voel dat ik leef.

Ik kijk naar mijn broek waar dikke verfvegen op zitten, en terwijl de tranen over mijn wangen biggelen kleed ik mijzelf uit tot ik volledig naakt ben. Ik pak de roller en begin als een bezetene de muur verder te witten. Mijn tranen zitten in de verf, want ik ben boven de pot in huilen uitgebarsten. En terwijl ik de verf met mijn tranen mengde heb ik door gehuild, ik heb door gehuild toen ik de roller oppakte en de verf erop begon te smeren, en ik huil nog steeds.

En op de muur zit nu mijn verdriet, mijn tranen, een stukje van mijn ziel. Het is een simpele muur met lelijk blauw reliëf behang die getransformeert wordt naar wit. Schoon. Leeg. Als een nieuw begin. Een verse pagina. Maar net als bij mijn pijn dekt de verf het donkere patroon in het behang niet. De onderste laag. Het verleden. Laag voor laag wit ik het weg. Evenals mijn verdriet. Evenals mijn pijn. Ik verfde. Tot ieder stukje van de ruimte wit was, en de kramp in mijn handen mij niet meer toestond om verder te gaan. Daar ben ik herboren. Naakt. In de witte verf.

Zonneschijn

Ze was laat. Veel te laat. Vertraagd, geplaagd door vadsige regenwolken die zich boven heel Europa verzamelden. De zon. Nu ze gearriveerd is lijkt alles beter. Alles. Want ik ben een echt zonnekind. De mensen zijn vrolijker. De mannen roepen weer als vanouds vunzige (en soms hilarische) opmerkingen naar elke vrouw die de straten bewandeld. En ik, ik hoop mijn rauwe maïskip kleur snel in te mogen ruilen voor een gouden karamel tint. Jawel. Ik hou van de zon. Ik hou ervan hoe haar eerste stralen mijn huid kussen na een lange koude winter. Ik hou ook van de eerste kriebelende grassprietjes tussen mijn tenen. Van smeltende ijsjes in mijn hand. Dreunende vrolijke zomerhitjes uit voorbijgaande auto’s. Een ijskoud Mexicaans biertje en de geur van smeulende BBQ kooltjes.

Als de zon zich laat zien lijkt alles beter te zijn. En mooier. Men wordt kalmer, trager, lomer. We veranderen massaal van opgehitste stokstaartjes in een kudde luiaards. Genietend in de zon, hier en daar hapjes en drankjes naar binnen werkende. Krabbend aan onze buik. Relaxed. Kinderen rennen rond met baarden van opgedroogde soft ijsjes met kleurspikkels, elkaar bekogelend met waterballonnen. Een alcoholisch drankje in het middaguur vind niemand meer vreemd. We doen als de Italianen, Fransen en spanjolen, en genieten terwijl me de met mate weg laten.

Vandaag nam ik de metro naar Central Station, tijdens spitsuur. Terwijl iedereen zich het toestel in wurmde had ik mijzelf een plekje bemachtigd achterin het stelsel in de middelste stoel tussen 2 vier-zitters. Links naast mij was nog een krap plekje over. Bij Van De Made weg stapte een jonge man in met hippe zonnebril. Korte broek, wit shirt, een blij zomergezicht, en een kleine rugtas aan zijn schouder bungelend. Hij had een stapeltje roze plastic bekertjes in zijn hand wat direct mijn aandacht trok. (Wat doe je in de metro met een stapel roze plastic bekertjes in je hand?) Na een paar minuten toverde hij blikje red bull te voorschijn. Ah, daar zijn de bekertjes voor, dacht ik, terwijl ik hem stiekem bleef observeren vanachter mijn (ook best hippe) zonnebril. Hij klemde het blikje tussen zijn benen terwijl onze armen en dijen tegen elkaar hobbelde op het ritme van de metro. Daarna frummelde hij een liter fles vodka uit zijn tas en begon schaamteloos zichzelf een flinke shot in een van de roze bekertjes te schenken. De fles verdween in de magere rugtas en het roze bekertje werd aangevuld met de redbull uit het blikje. Tevreden nam hij een sip. Omstanders zagen het ook gebeuren, maar niemand reageerde erop. Hij had net zo goed een broodje kaas met tomaat uit zijn tas kunnen halen en daar een flinke hap van kunnen nemen. Wat ik vreemd vind. Want als deze meneer, die er overigens niet uitzag als een junk, dit in de winter tijdens spits zou proberen dan zouden mensen wellicht minstens wat afkeurende blikken werpen. Het komt vast door de zon. Ik bedoel zo vreemd is het toch niet om jezelf een plastic glaasje vodka/redbull in te schenken in de metro? Doe mij ook maar zo een roze bekertje, die gaat mooi samen met mijn roze (zonne)bril.

Afstuderen

Iedereen heeft het erover. Het zwarte gat. Terwijl ik als een stuiterbal in de rondte spring en schreeuw dat ik maar al te graag wil afstuderen wordt ik zo nu en dan door de pessimisten onder ons zachtjes tot bedaren gebracht. Je wil afstuderen… En wat dan? Dan heb ik vrijheid, roep ik blij. De gedachte van gelukzalige vrijheid en beelden maken zonder reden laat me zweven. Tot ik abrupt terug op aarde wordt getrokken. Dan komt er eerst een zwart gat. Vervolgt de pessimist. En dan mag je hopen dat het goed gaat komen. Bah. Ik kijk ze altijd schaapachtig met een paar knipperende ogen aan. Met mijn -ik begrijp-je blik. Stiekem ben ik in gedachten mijn schouders aan het afstoffen van de pessimistische neerslag in combinatie met spraak consumptie die net op mij is neergedwarreld. Dat is wat ik doe tegenwoordig. Wanneer ik mij besef dat er tegen in gaan verspilde moeite is.

5 jaar lang zit ik op de academie. De plek waar ik met open zintuigen binnen wandelde met de bruisende ambitie om de nieuwe Inez van Lamsweerde te worden. Na met moeite mijn propedeuse behaald te hebben kwam ik tot de conclusie dat school gewoon niet voor mij is. Maar wat ga je dan doen? Overstappen? Stoppen? Of gewoon doorgaan tot het bittere einde. Ik ben niet van het opgeven. Dus ik ben door gegaan, om in mijn derde semester even te stoppen en na een korte pauze de draad weer op te pakken. Om vervolgens nog zo een 6 keer uit te vinden dat school niets is voor mij en autoriteit en ik niet samen gaan. Dat mijn kleur en afkomst wel degelijk iets uitmaken. Tut tut. Ik ben lastig. Maar natuurlijk vind ik dat het zelf wel mee valt. Ik heb gewoon een eigen mening. Noem het eigenwijs. Eigenwijze mensen passen niet op een academie. Maar toch was ik eigenwijs genoeg om te blijven plakken.

Na mijn eerste jaar werd ik op het matje geroepen bij de afdeling. Of ik niet naar de mode afdeling wilde overstappen. Met verbijstering vroeg ik waar dit aanbod vandaan kwam. ‘Omdat je er zo leuk uit ziet, met je afro enzo.’ Mijn hersenen gaven direct een error. Zo een met knipperende neonlampen. Mode. ‘Ik heb niets met mode’ Zeg ik met een uitdrukkingsloos gezicht. En dan slaat de irritatie toe. Ik moet overstappen op mode omdat ik een afro heb die blijkbaar uitbeeld dat ik een modemeisje ben. Mijn foto’s spreken echter in een hele andere taal. En mijn kleding. Ik denk dat menig modemeisje tenenkrommend naar mijn outfits kijkt en ze het liefst met een dans ritueel in de fik steekt. Het idee dat ik achter een naaimachine moet zitten en projecten moet maken maakt mij depressief. Ik ben een beeldmaker. Jammer. De dame die mij heeft opgeroepen kijkt mij niet begrijpend aan. ‘Het was maar een suggestie, wij dachten dat je je daar beter thuis zou voelen. Je fladdert overal zo tussen. Je kan het met iedereen vinden. Je bent aanwezig en afwezig tegelijkertijd. Je bent net een vlindertje. ’ Precies een jaar later werd mij opnieuw verteld door een andere docent dat ik maar een filmopleiding of dergelijke moet gaan doen. Want in mijn beelden was te zien dat ik een echte regisseur ben. Opnieuw slaan ze de plank mis. Vind ik. Geef ik een verkeerde boodschap? Ik zit hier toch echt omdat ik fotograaf wil worden. En hardnekkig ga ik tegen het advies in en als een vastberaden kip op haar eieren blijf zitten waar ik zit.

In de jaren daarop heb ik mijzelf als kunstenaarsstudent gevonden en verloren. Keer op keer opnieuw. Docenten konden mij niet uitstaan, en ik kon hun niet uitstaan. Ik kijk nou eenmaal niet graag op tegen mensen. Je bent net zo groot of klein als mij. En hoe meer wrijving hoe eigenwijzer ik werd. Niet dat ik disrespectfull ben. Ik zet gewoon niemand op een voetstuk. Het heen en weer geslinger begon. Tot ik mijn wapen in begon te zetten (mijn ik-begrijp-je blik en mijn jij-hebt-helemaal-gelijk houding om maar tot de volgende fase te komen lees: studiepunten) Ik heb lange periodes ook aan mijzelf getwijfeld. Tot de directeur van de academie besloot de gehele afdeling docenten te ontslaan wegens gebrek aan kwaliteit. Daarna begon ik stilletjes de jaren af te tellen. Jaren die in maanden veranderde, tot aan weken, tot de dagen die nog verwijderd waren van verlossing. Juni 2013. Ik dacht continue te weten wat ik wilde. Om de dag dacht ik te het grote geheim te hebben gevonden. Eigenlijk ben ik continue keihard op mijn bek gegaan om elke keer weer friemelend omhoog te krabbelen in de veronderstelling dat ik het wist. Ben ik wel een kunstenaar?? Of fotograaf? Ik vind fotograaf zo een kutwoord. Maar kunstenaar ook? Wat ben ik dan? En wat maak ik? Waarom maak ik het? Waarom heb ik dat model gebruikt? Waarom heb voor die compositie gekozen? Wat wil ik ermee zeggen? Waarom zwart wit of kleur? Waarom waarom waarom. Tot ik bij menig presentatie met prikkende traanogen wenste dat ‘waarom’ een persoon was en dat ik hem een stoot kon verkopen.

En nu nadert het einde. Ik ben radeloos en vastberaden tegelijkertijd. Ik denk het ene moment alles te weten en het volgende moment snap ik niet meer waar al die jaren goed voor zijn geweest. Ik ben bewust van mijzelf. Mijn eigen genadeloze jury.

Vraagtekens dolen rond in mijn hoofd bij ieder beeld wat op mijn netvlies terecht komt. En mijn ik-begrijp-je blikken zijn op. Nee. Nu zeg en doe ik wat ik wil, terwijl ik luister naar goed bedoeld advies. Geen punten meer om te halen. Ik ben er klaar mee.

Iedereen is bang voor het zwarte gat. Ik vind dat je als kunstenaar continue in een zwart gat zit. We glijden, struikelen, of vallen erin. Om er vervolgens weer uit te krabbelen. En soms, heel soms, zweven we erover heen. Maar we komen er altijd weer in. Het heet proces. En het zal er altijd zijn. En die waarom zal ook altijd blijven. Door de jaren op de academie ben ik nu ervaren genoeg en tegen vrijwel elke waarom opgewassen. Ik weet hoe ik ze de mond moet snoeren. Ik kan ze behendig ontwijken als ze te groot zijn. Er is geen enkele waarom die mij nog kan raken.

Tot ik weer op mijn bek ga…

en weer opsta.

als fotograaf, als beeldmaker, als fietsenmaker, als datatypist, als curator of als hondenuitlaat service.

Whatever works for me

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

ANGIE