"Αυτός"
Και λέω αυτός και όχι εκείνος γιατί του αξίζει όλη μου η προσοχή. Ιδανικά θα τον παρομοίαζα με το ηλιοβασίλεμα. Ίσως επειδή η φωτογραφία του που κάθεται προφίλ και λάμπει ο ήλιος πάνω στο πρόσωπο του τον κάνει πιο γοητευτικό. Ίσως επειδή όπως και στο ηλιοβασίλεμα, περιμένεις την παρουσία του και όταν είναι απών κάτι λείπει. Αλλά η παρουσία του είναι πάντοτε αισθητή. Θα μπορούσε να είναι και θεός. Αλλά καινούριος. Από τους θεούς που δεν άκουσε ποτέ κανείς και δεν χρειαζόταν κιόλας. Η γοητεία που εξέπεμπε με κάθε του κίνηση ήταν μαγευτική. Όταν ζωγράφιζε, όταν τραγουδούσε. Ήταν η απεικόνιση της τέχνης. Η εμφάνιση του μια ατελής συμμετρία. Από το κεφάλι ως τα πόδια ήταν ένα έργο τέχνης. Οι τούφες των μαλλιών του, οι γωνίες του προσώπου του, το στυλ του. Σαν ένα άγαλμα που δεν θες να αγγίξεις για να μη χαλάσει. Όταν έρχεται το βράδυ, αλλάζει όψη και γίνεται πανσέληνος. Η παρουσία του ακόμα αισθητή και η λάμψη του οδηγεί όλο τον κόσμο. Πόσο μάλλον σε τοπία όπως η θάλασσα που εκεί αντανακλά το φως του. Σε κάθε μήνυμα του, σε κάθε ανάρτηση του, γεμίζει τα κενά. Όταν σου μιλάει μπορεί να σε κάνει να ξεχαστείς και να σε κάνει να νιώσεις όση αγάπη δεν είχες ξανανιώσει για τον εαυτό σ. Τίποτα παραπάνω δεν κάνει. Λίγες λέξεις και θες να του δώσεις τα πάντα ως αντάλλαγμα. Η ευγένεια του, η γλυκύτητα του και η τρυφερότητα θα είναι πάντα τα χαρακτηριστικά του. Το ενδιαφέρον όμως, ήταν ότι δεν τον ήξερα πολύ καιρό ούτε πολύ καλά. Όμως, με έκανε να θέλω να τον μάθω καλύτερα. Να μου αφηγηθεί όλες τις ενδιαφέρουσες ιστορίες και όσα είχαν στιγματίσει τη ζωή του και έφτασε ως εδώ. Αν ήταν κομμάτι στο πιάνο θα ήταν σίγουρα μια σονάτα. Η φωνή του διαπερνούσε όλο μου το σώμα ανατριχιάζοντάς με και σταματούσε στο κεφάλι μου. Από εκεί δεν έφυγε ποτέ. Το χαμόγελο του, τα γυαλιά του που έπεφταν και έμεναν στη μύτη του, οι κοκκινωπές του μπούκλες, όλα. Κάτι σαν τον Θεό Ερμή. Ήταν τέλεια ατελής. Ξαφνικά ήθελα να τον φωτογραφίσω για να αποτυπώσω αυτό το θαύμα. Θα μπορούσα να τον χαζεύω για ώρες. Να γίνει το αξιοθέατο της πόλης. Κανένας άλλος δεν θα είχε όλη μου την προσοχή όσο αυτός. Ανταλλάσσαμε μια δυο κουβέντες γιατί ήμασταν κι οι δυο απασχολημένοι αλλά όταν βράδιαζε και κοίταζα το φεγγάρι έβλεπα τη λάμψη του. Άρχισε να μου λείπει η παρουσία του. Ήθελα να τον δω όμως φοβόμουν μήπως γίνω η σκιά στο φως που εξέπεμπε. Ήθελα να του πω πόσο εξωπραγματικός φαινόταν στα μάτια μου. Αυτός. Ήταν ο πιο γλυκός άνθρωπος που είχα γνωρίσει και αυτό αντιπροσώπευε ακριβώς την εμφάνιση του. Ήταν τέλειος. Βασικά είναι και θα είναι. Δεν ξέρω αν κάποιος θα εκτιμήσει ποτέ την ιδιαιτερότητα του. Για μένα όμως ήταν ξεχωριστός. Αλλά εγώ ήμουν απλά ένα κορίτσι που αχνοφαινόταν στο προσκήνιο της ύπαρξης του. Ένα κορίτσι που ήθελε να του πει τόσα αλλά δίσταζε. Ήμουν ένα από τα τόσα άστρα στον ουρανό που συνυπήρχε μαζί τους. "Θέλω να τον δω", σκέφτηκα. "Να μειώσω αυτή την απόσταση, να γίνω κάτι παραπάνω από άστρο αλλά μέχρι εκεί που αντέχει". Αν περπατήσει έξω στους δρόμους, τα φώτα της Αθήνας θα χάσουν το νόημα ύπαρξης τους. Το φεγγάρι θα γίνει απλά μαύρο. Το ηλιοβασίλεμα θα επεκταθεί και η ομορφιά του δεν θα μπορεί να ειπωθεί με λόγια. Μόνο το βλέμμα του απέμενε. Ήθελα να τον δω. Να μάθω πώς κατάφερε να γίνει τόσο ιδιαίτερος άνθρωπος. Πώς κάτω από τόσο πόνο μπορεί να μεταδώσει ένα χαμόγελο. Αυτό έκανε. Δημιουργούσε ένα χαμόγελο στα χείλη μου το οποίο δεν έβλεπε αλλά ήθελα να του το δείξω. Σε κανέναν άλλο. Δεν σκεφτόμουν κάποιον παραπάνω. Μόνο αυτόν και τη θεϊκή του μορφή. "Μου λείπεις", έγραψα σε ένα μήνυμα, που δεν του έστειλα ποτέ...
