Antonis_Gr @antonis-gr - Tumblr Blog

cillius

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.

Καμία κουβέντα από κανέναν άλλο.

- Κατερίνα Γώγου, Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε

inspiwriter

Πάει. Αυτό ήταν.

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

βρώμικα τζάμια

κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.

Άρχισα να γέρνω

σαν εκείνη την ιτιούλα

που σούχα δείξει στη στροφή του δρόμου.

Και δεν είναι που δεν θέλω να ζήσω.

Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

.

It's over. That was it.

My life was lost, man

among sick people

dirty window glass

and inconceivable compromises.

I began to bend over

like that little willow tree

I had shown you on the street corner.

And it's not that I don't want to live.

It's that I didn't get to live, damn it.

And that I won't even see you again.

.

Κατερίνα Γώγου, Ιδιώνυμο, 1980

.

Katerina Gogu, Idionimo, 1980

cathy-bluedream

Από τοτε που έπαψε να κοιτάει τους ανθρώπους στα μάτια και περπατούσε σκυφτή.

Κατερινα Γώγου

multiversepapelle28

Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, έξυπνοι και χαζοί, όμορφοι και άσχημοι, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που αγαπήθηκαν και άνθρωποι που δεν αγαπήθηκαν.

Μαλβινα Καραλη

goawaymakeitstop

«Ή είμαι ερωτευμένη και δυστυχώ με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική και πλήττω θανάσιμα.»

«Ποτέ δεν με αγάπησες. Σκέφτομαι… Μόνο όταν φεύγω, σου λείπω. Έτσι κι αλλιώς, πάντα σου λείπει η αγάπη εκείνου που αποσύρεται, ακόμη κι όταν δεν τον ήθελες. Ή ίσως να ερωτεύτηκες τον έρωτά μου για ‘σένα. Δηλαδή, πάλι τον εαυτό σου.»

~Μαλβίνα Κάραλη Πηγή: https://frapress.gr/2018/04/malvina-karali-o-erwtas-einai-san-mia-cheirapsia-pros-tin-zoi/

gamwthnpsuxhmou

«Βιάζεσαι πάντα

να φύγεις

λες και αν προλάβει

να σ’ αγαπήσει κανείς

θα κινδυνεύσεις.»

-Ρενέ Στυλιαρά.

ena-nistagmeno-koala

Με θέα την θάλασσα θα ερωτευτούμε

ireyne-deactivated20240305

Στην ζωή μου δεν έχω μέτρο ή πίνω fanta χωρίς ανθρακικό ή κατεβάζω 5-6 vodka

Ή κλίνομαι στον ευατο μου ή λέω τους προβληματισμούς μου σε όλους

Ή υπέρ αναλύω Ή πράττω χωρίς σκέψη

Άλλωτε ρομαντική κι αλλωτε σκληρή ρεαλιστρια το μέτρο δε μου άρεσε ποτέ

elenagilbert-12

Αυτός ο χρόνος που περασε ηταν για μένα ο πιο δύσκολος που έχω ζήσει έως τώρα. Ήρθε και με βρήκε η συνειδητοποιηση του πιο δυνατου, καταλυτικου συναίσθηματος, αφύλαχτη, αδαή, σχεδόν επιπόλαιη. Η πληγή που άνοιξε είναι απύθμενη. Και όχι δεν βγήκα δυνατότερη κι ωριμότερη από όλο αυτό. Βγήκα διαλυμένη και γερασμένη. Παρ' όλα αυτά, ίσως είναι η πρώτη φορά σε όλα αυτά τα χρόνια, που πιστεύω ότι οι πληγές δεν είναι μόνο αίμα, πόνος. Αλλά και επούλωση. Το μετά. Η δική μου μού άφησε λοιπόν δυο δώρα. Το πρώτο είναι που πάτησα ξανά στα πόδια μου, και πραγματικά δεν έχω ανάγκη κανέναν. Αλλά θέλω, να εχω διπλα μου εναν ανθρωπο να μοιραζομαι. Απο επιλογη. Και το δευτερο, πως οι φιλοι μας, που ειναι οντως οι οικογενεια που επιλεγουμε. Που ειναι διπλα μας στα ευκολα, στα δυσκολα, στα αδιαφορα. Στα ολα. Εχουν αναγκη το ιδιο και εκεινοι απο μας. Να μν χανομαι. Στα δικα μου. Να μν βουλιαζω.

Ακόμα, δεν έχω καταφέρει να γελάσω από μέσα μου. Να χαρώ.

Αλλά πιστεύω στον χρόνο που πρέπει να δίνουμε σε όλα.

Θα έρθουν καλύτερες μέρες.

Και στο τέλος ένα μετράει.

Να είσαι εσύ καλά με τον εαυτό σου.

Να αγαπάτε. Περισσότερο από ότι σας αγαπούν.

nuxtoleloudo-deactivated2024011

Η ζωή δεν είναι οι μέρες που πέρασες

αλλά οι όμορφες στιγμές… που έμειναν

στην ψυχή σου..

0ceanicchaoss

Ούτε που πρόλαβα να σου πω τη μοναδική μου ιδιότητα

Είμαι συλλέκτης.

Συλλέγω το πιο σκληρό και σπάνιο πράγμα του κόσμου, στιγμές.

Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν, όπως θέλουν αυτά.

Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι.

Είμαι απ’ αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα.

-Φτηνά τσιγάρα 2000

arkasyl18120

Κάπου - κάπου σκέφτομαι ότι συζητάμε τα αυτονόητα.

Σεβασμός.

Ευγένεια.

Ειλικρίνεια.

toucheclassic

🇩🇪

#germany #sun #town #germany 🇩🇪#🇩🇪

valto-sto-ksiama-na-paiksei

Αδιέξοδο

Αθήνα. Μια πόλη που κάποτε έσφυζε από ρομαντισμό. Τώρα απλά περιπλανιόμαστε στα χαλάσματα, απολαμβάνοντας την μελαγχολική της μελωδία.

Περιπλανιόμαστε γεμάτοι άγχος. Γεμάτοι απογοήτευση. Τόσο γεμάτοι που καταλήγουμε να νιώθουμε άδειοι.

Ξημερώνει και σε πνίγει ξανά εκείνο το αίσθημα φυγής. Χωρίς να ξέρεις από τι θες να απομακρυνθείς. Κοιτάς τον ουρανό και νιώθεις τον αέρα. Θέλεις να γίνεις ένα με τα αστέρια.

Και βυθίζεσαι σε σκέψεις. Έτσι δειλά. Βυθίζεσαι. Βυθίζεσαι.

Περιμένεις η μελωδία να σε κουράσει. Να κάνουν οι σκέψεις επιτέλους μία παύση. Καταβάθος όμως ξέρεις. Πως απόψε από το αδιέξοδο δεν θα βγεις. Κλείσε τα μάτια και άκου.

Καλημέρα. Ελπίζω να ξεκουράστηκες! Εγώ; Εγώ ακόμη βλέπω συντρίμμια.