Haberin Yok Ölüyorum

[approximately24]

Μόνο μην πεις πως δεν το είχες καταλάβει

Μη συνηθίσεις

να λείπει μία καρέκλα από το τραπέζι.

Οι άνθρωποι δε χάνονται ξαφνικά.

Πρώτα μικραίνει η φωνή τους.

Ύστερα οι κινήσεις τους.

Ύστερα μαθαίνουν να ζητούν συγγνώμη

για πράγματα που ποτέ δεν έφταιξαν.

Κανείς δεν το προσέχει στην αρχή.

Όλα μοιάζουν συνηθισμένα.

Ένα σπίτι.

Δύο άνθρωποι.

Μια πόρτα που κλείνει.

Και όμως,

υπάρχουν σιωπές

που δεν γεννήθηκαν από την αγάπη.

Υπάρχουν μάτια

που έμαθαν να κοιτούν το πάτωμα

πριν κοιτάξουν τον άνθρωπο.

Μην περιμένεις το τέλος

για να πιστέψεις την αρχή.

Γιατί ό,τι αφήνει σημάδια στην ψυχή,

σπάνια σταματά μόνο του.

Κι όταν μια μέρα

λείψει μια φωνή από τον κόσμο,

μην πεις

πως δε φαινόταν.

Οι πιο βαθιές πληγές

είχαν ήδη μάθει

πώς να κρύβονται.

 _Στάθης Αναστασίου_

[approximately24]

[sofia-mylifeline]

[approximately24]

Έχω ένα λεξικό στο κομοδίνο μου.

Κάθε βράδυ, πριν κοιμηθώ, το ξεφυλλίζω. Ψάχνω λέξεις που να ταιριάζουν με τον θάνατό σου, να μπορούν να τον περιγράψουν, να σηκώσουν το βάρος του. Έχω κάνει μια λίστα. Ολοένα και μακραίνει.

Αβάσταχτος.

Αδιανόητος.

Αμείλικτος.

Ανέκκλητος.

Απροσδόκητος.

Αφόρητος.

Βασανιστικός.

Επώδυνος.

Ισοπεδωτικός.

Οδυνηρός.

Οριστικός.

Παράλογος.

Παραλυτικός.

Πικρός.

Σκληρός.

Σπαρακτικός.

Συγκλονιστικός.

Συντριπτικός.

Κάθε βράδυ νέα λήμματα μπαίνουν στη «συγκομιδή» της απώλειας.

Αλλά πάντα στο Άλφα επιστρέφω.

Άδικος.

Πάνω απ’ όλα ο θάνατός σου ήταν άδικος. Αυτή η λέξη φωλιάζει στον ύπνο μου και σπέρνει εφιάλτες.

Χθες βράδυ -δεν ξέρω πώς μου ήρθε- έβγαλα τη βέρα μου, λίγο πριν πέσω για ύπνο.

Την κράτησα στην παλάμη μου για μερικά λεπτά κι έπειτα την ακούμπησα σ’ ένα ραφάκι στο σαλόνι.

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα και το αριστερό μου χέρι ασυναίσθητα ψηλάφισε το δεξί. Βρήκε το «αυλάκι» στο δάχτυλό μου αλλά έλειπε η γνώριμη αφή του μετάλλου. Σηκώθηκα κι έτρεξα αλαφιασμένη στο σαλόνι.

Τη φόρεσα κι όλα μπήκαν ξανά στη θέση τους.

Ξάπλωσα ξανά ανακουφισμένη, έκλεισα τα μάτια και σχημάτισα την εικόνα σου.

Ήσουν δίπλα μου στο κρεβάτι, δεν κοιταζόμασταν αλλά κρατιόμασταν από το χέρι.

Κουβεντιάζαμε και γελούσαμε.

Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες που ξεφλέβιζαν αγάπη και τρυφεράδα.

Που γυρνούσες ξαφνικά, με αγκάλιαζες σφιχτά και μου έλεγες «Είσαι το άλλο μου ολόκληρο».

Τασούλα Επτακοίλη_Το άλλο μου ολόκληρο.

[approximately24]

Ησυχία.

Το φως πέφτει λοξά πάνω στο τραπέζι.

Μια κούπα καφές ξεχασμένη,

ένα τσιγάρο που σβήνει μόνο του.Ο κόσμος κρατάει την ανάσα του,

μα εγώ ακούω τον ήχο της σιωπής σου

να μεγαλώνει μέσα μου σαν κύμα.Τίποτα δε ζητάω πια,

μόνο να στέκομαι εδώ,

ανάμεσα στο φως και τη σκιά σου.

_Γιαννης Ρίτσος

[approximately24]

Εάν η αγάπη φέρνει τόση θλίψη,

τότε γιατί να την κρατάμε ζωντανή;

Εάν ο κόσμος είναι μόνο στάχτη,

γιατί να σκάβουμε με τόση απελπισία;

Μα αν δεν υπήρχε αυτή η θλίψη,

ποιος θα ’δινε νόημα στα δάκρυα;

Κι αν δεν υπήρχε αυτή η στάχτη,

πού θα φύτρωνε η ελπίδα;

_Ταδος Λειβαδίτης

[approximately24]

[approximately24]

Έψαχνες το άλλο σου μισό,

Ενώ εσύ έλειπες ολόκληρος.

Τ. Τζανάτος

[approximately24]

Εκείνη η αγωνία να σε ακούσουν,

σε κατάντησε τενεκέ

και παράγεις θόρυβο.

Ησύχασε.

Δεν θα γίνεις ποτέ μουσική.

Παύση γεννήθηκες.

Τ. Τζανάτος

[approximately24]

Πολλά ποιήματα είπαμε.

Ας πούμε κι ένα μπινελίκι.

Ένα: Δεν μού γαμιέστε…!

Να ανανεωθεί ο αέρας.

Τ. Τζανάτος

[approximately24]

Δε ξέρω ποιά είναι η ερώτηση,

αλλά το sex είναι σίγουρα η απάντηση.

[approximately24]

Κ. Παπαπρίλης - Πανέτσας

[ta-oneira-kostizoyn]

[ Τ. Τζανατος ]

[ta-oneira-kostizoyn]

Τ. Τζανατος - Πάτωμα ή Ουρανός .

[ta-oneira-kostizoyn]

Τ. Τζανατος [ Η βια του βιου ]

[mplenefelwma]

«ίσως, η κατάρα των αθεράπευτα ρομαντικών είναι να μην ζήσουν ποτέ τον έρωτα που ψάχνουν, αλλά να τον ψάχνουν μανιωδώς μέσα από τα βιβλία και τις ταινίες, ελπίζοντας ότι ίσως κάποτε, θα γραφτεί και για εκείνους μια ιστορία.»

[ta-oneira-kostizoyn]

Ε;