Ο Δρόμος Της Αυτοεξάρτησης- Jorge Bucay
No title available

roma★
Misplaced Lens Cap

祝日 / Permanent Vacation
Show & Tell

No title available

Janaina Medeiros

No title available

shark vs the universe
tumblr dot com
DEAR READER
dirt enthusiast
styofa doing anything
Peter Solarz
No title available
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year
No title available
I'd rather be in outer space 🛸
Not today Justin
will byers stan first human second
seen from United States

seen from Germany
seen from Slovenia
seen from United Kingdom

seen from United States

seen from United States

seen from Australia
seen from T1

seen from United States

seen from Romania
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United Kingdom

seen from Australia

seen from United Kingdom
seen from Germany
seen from T1

seen from United States
seen from United States
@apwthhmena
Ο Δρόμος Της Αυτοεξάρτησης- Jorge Bucay
I hope my mom heals from the things she doesn’t talk about
“Θα μάθουν όλοι το όνομα μου. Θα το δεις. Εγω θα γίνω διάσημος μια μέρα"Βράδυ Σαββάτου, 6 Δεκεμβρίου, Κέντρο Αθήνας«Ελάτε αν σας βαστάει τσογλάνια». Αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που είπε ο Επαμεινώνδας Κορκονέας πριν ευθυγραμμίσει την κάννη του με την καρδιά του παιδιού απέναντι. Στο «γιατί;» των συναδέλφων την επομένη, τραύλισε πως είδε σαν σε όραμα τον εαυτό του νεκρό σ’ ένα κρεβάτι, και τη γυναίκα με τα παιδιά του να κλαίνε που τον σκότωσαν στα Εξάρχεια. Και χωρίς να του επιτεθεί κανείς, πυροβόλησε. Γιατί είδε να του συμβαίνει αυτό, που ανάγκασε τη μάνα ενός παιδιού να ζήσει μία ώρα μετά.«Δεν έχει σφυγμό!»«Του σήκωσα την μπλούζα. Αιμορραγούσε». Μιλάει το παιδί που ήταν δίπλα στον Αλέξη. Αυτό που νομίζοντας πως ζει ακόμα, πάλευε να τον σύρει στο πεζοδρόμιο, να τον σώσει.«Δεν έχει σφυγμό!» - το αγόρι δίπλα στον Αλέξη ουρλιάζει. Σκυμμένο πάνω του, παίρνει τον πρώτο άνθρωπο που σκέφτεται στο τηλέφωνο. Τη μάνα μιας φίλης του, που είναι δικηγόρος. Οι αστυνομικοί στο βάθος, δύο σκιές που φεύγουν. Η δικηγόρος είναι η κυρία Χρύσα Πετσιμέρη. Τον Αλέξη τον ξέρει από παιδί. Μπαίνει στον Ευαγγελισμό σε κατάσταση αλλοφροσύνης. «Φέραν ένα παιδί σκοτωμένο εδώ. Πού είναι;». Σχεδόν αδιάφορα κάποιος της δείχνει στο βάθος. Στα κρεβάτια των ασθενών ο Αλέξης μόνος του, κάτωχρος. Ούτε γιατρός ούτε κανείς. Η μπλούζα σηκωμένη. Μια γάζα στην καρδιά. Νοσοκόμες περνούν και ούτε κοιτούν. «Είναι ζωντανό το παιδί;» - η κυρία Πετσιμέρη σταματάει μία. «Δεν ξέρω!». «Τι θα πει δεν ξέρετε;». «Οχι κυρία μου, δεν είναι ζωντανό. Νεκρό είναι». Η νοσοκόμα σχεδόν ενοχλημένη. Η κυρία Χρύσα κάνει παύση. «Του χάιδεψα τα μαλλιά. Σαν να χάιδευα του παιδιού μου τα μαλλιά».Στον Ευαγγελισμό, τον Αλέξη τον παρέλαβαν οι νοσηλεύτριες σαν «άγνωστο». «Με το τραύμα που είχε, δεν μπορούσε να είχε σωθεί» λέει μια νοσηλεύτρια. Η κοινωνική υπηρεσία άδειασε τις τσέπες του παιδιού. Μια ταυτότητα με ημερομηνία γέννησης 25 Ιουνίου 1993, κι ένα κινητό. Η πρώτη καταχώριση έγραφε «μαμά». Η κοινωνική λειτουργός πάτησε το πλήκτρο κλήσης. Στο Ψυχικό, η μητέρα του Αλέξη άκουγε το κινητό της να χτυπά από το κινητό του γιου της, και μετά μια ξένη φωνή: «Ο γιος σας χτύπησε. Πάρτε μια φίλη σας κι ελάτε».«Μια αξιοπρεπέστατη κυρία, δεν μπορείτε να φανταστείτε». Ετσι λέει η νοσοκόμα που οδήγησε τη μάνα στην αίθουσα των γιατρών. Ενας αστυνομικός από το Ανθρωποκτονιών με πολιτικά καθισμένος σ’ ένα τραπέζι. Δίπλα η μάνα, και μια φίλη της να την κρατάει. Η κυρία Χρύσα, η δικηγόρος, μπαίνει στην αίθουσα, πάει να της μιλήσει. Η μάνα την κοιτάει. «Πες μου. Τι έκανε το παιδί μου και το σκοτώσανε;». «Τι να της απαντήσω; Η κόρη μου ήταν κι αυτή καλεσμένη στη γιορτή στα Εξάρχεια, έτυχε και δεν πήγε. Ο Αλέξης είχε βγει να τον κεράσει ο φίλος του ο Νίκος που γιόρταζε. Τι να της απαντήσω;».Ο Νίκος ήταν ο καλύτερος φίλος του Αλέξη. Ή μάλλον, είναι.Ο Νίκος αγριεύει και φωνάζει στους δημοσιογράφους όταν τον παίρνουν τηλέφωνο. Δεκαπέντε χρονών, κοντούλης κι αδύνατος. Ενας απ’ τους δημοσιογράφους λέει πως τον τρομάζει αυτό το παιδί - δεν έχει ξαναδεί μάτια εφήβου έτσι θολά απ’ την οργή. Ο Νίκος δεν μιλάει σε κανέναν. Τα κανάλια τον έπιασαν μόνο στα πλάνα της κηδείας: ένα παιδί που κρατάει το φέρετρο. Που κρατιέται απ’ το φέρετρο. Κοιτάζω τη γυναίκα που οδηγεί στην πομπή. «Γιατί, αγόρι μου;». Η εικόνα είναι μακρινή, δεν έχει ήχο. Αλλά η γυναίκα το φωνάζει τόσες φορές, που διαβάζω τα χείλη της. «Γιατί, αγόρι μου;».Ηρωας στα πανό«Μία μέρα πριν, λέγαμε τι θα κάνουμε όταν τελειώσουμε το σχολείο». Η συμμαθήτρια του Αλέξη σε κοιτάζει σαν να μη σε βλέπει. «Ο Αλέξης μου είπε «εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω. Αλλά θα μάθουν όλοι το όνομά μου. Θα το δεις. Εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα». Μια μέρα μετά.Το Σάββατο Αλέξης έγινε ο «ήρωας» στα πανό των αναρχικών. Την Κυριακή έγινε ο «γνωστός - άγνωστος» στην ιστοσελίδα του CNN. Την επόμενη βδομάδα ο «δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος» στους μελό επικήδειους των καναλιών. Από σήμερα και μέχρι να «εξοστρακιστεί» η επόμενη σφαίρα στο στήθος κάποιου παιδιού, θα είναι ο «Ανδρέας - Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, ετών 15» πάνω στη μαρμάρινη πλάκα.
Πόσα πράγματα δεν έκανες γιατί δεν πίστεψες σε εσένα;
-anipotissa.
by anjaleice
Edgar Allan Poe, from a letter to Helen Whitman featured in “The last letters of Edgar Allan Poe to Sarah Helen Whitman,”
Ion feel the need to be included, understood, or accepted..fuck y’all
Post by: @thephoenixgirlpoetry
and they literally agree. they know what their counterparts are like
!!!!!!
Το ρίχνουμε στο χαβαλέ να μην σαλτάρει ο νους.
I can neverrr do people how they do me, I’m better than that
im on tumblr bc im a romantic this energy doesnt exist on any other platform
“I’m really afraid to feel happy because it never lasts.”
—
" Δημήτρη δεν νιώθεις μοναξιά;"
" Όχι, έχω παρέα τα τραγούδια μέρα νύχτα..."
" Άνθρωπος δεν σου λείπει;"
" Άνθρωπος αληθινός μου λείπει. Που έψαχνε ο Διογένης με το φανάρι να βρει άνθρωπο , έτσι και εγώ ψάχνω να βρω άνθρωπο, αλλά δεν υπάρχει δυστυχώς.... "
Ben annemin vahşi kızıyım;
Çıplak ayakla koşan,
keskin taşlara küfreden.
Saçımı kesmeyeceğim.!
Sesimi Alçatmayacağım.!