Bir an gelir ve herşeyden ,herkesten uzaklaşmak istersin. Sanki yaşadıkların ve yaşayamadıklarının suçlusu onlar mış gibi hissedersin. Ama en kötüsü kim yanında ,kim arkanda, kim karşında bilemezsin.Tarafsız ve arafta kalırsın. Geriye gidemeyeceğini bildiğin halde ileriye de adım atmaya korkarsın.En çok söylemek istediklerin en çok sustukların olur.Tüm bunlara rağmen yaşamak için sebep ve bahane arar kendini avutursun. Kısaca cevapsız sorularının içinde boğulursun...
Yaşarken ölmüş ama gömülmemiş gibiyim...
















