ARNSANITY

10% Goatee 20% Dimples 30% Paranoid 40% Pa-deep

[arnsanityy]

BLUE ROOM, Cinemalaya 2022 (No spoilers, thought dump)

hindi ‘to review pre, kaya it looks and feels as if it’s all over the place. nasa confused state pa kasi ako kung bakit pito lang kaming nanood ng blue room dito sa SM prompting Ate to say na “sa loob na lang po kayo pumili ng seats, pito lang naman kayong manonood”. so pagtiyagaan mo na to pre, kasi baka wala ka rin namang pakialam lol

grabe yung juan karlos, lamon bawat linyahan pre. ganda nga talaga bumigkas pre sinasabi ko sa’yo bawat sasabihin niya pinapakinggan ko yung bitaw pare. yung mga kasama niyang tropa sa banda, sakto lang din naman pre, may kanya kanyang bright spots sila. pero yung JK para sa akin angat talaga pare, tipong magpapasalamat ka ulit kay coach bamboo na inikot niya upuan niya e

pagkatapos kong mapanaood ‘tong blue room, sinuong ko yung malakas na ulan sa ilalim ng hot pink na payong, habang umaagos yung tubig sa salamin ng mga kotseng stuck sa trapik iniisip ko kung bitin ba ako sa lalim ng pagkilala sa bawat artista, pero pare naisip ko na parang sapat naman yung oras na nilaan kada character. alam mo yung sapat na bitin. may sapat na intrigue kung saan yung manonood ang bubuo sa kwento. gusto ko yun, yung pelikulang tinuturing na nagiisip yung manonood nito.

onga pala, sobrang solido ng musika pre, quick disclaimer na wala akong talent kumanta o tumugtog (kaya ko pala mag-Leron Leron Sinta sa flute) pero gets ko naman yung timbre at lyrics na nangungusap pre. bawat scene na kumakanta yung banda o isang character mapapadukot ka ng spotify to check kung available ba yung buong version pre.

also, pakahusay din nung mga pulis e, pwede mong i-project yung real world na urat mo sa mga fictional police characters dito pare.

yung backstories at parallel narrative pinakita using IG stories/reels template pre. and sa akin lang naman, it worked well pare. personally pre gusto kasi yung pagsingit ng elemento that defines the zeitgeist when it was created. syempre sa ngayon pre, isa yung social media platforms yung nagdedefine ng generation na ‘to. dito nagawa yun ng swabe, hindi pilit pare. creatively incorporated.

overall sa tingin ko itong sinusulat kong ‘to ay hindi naman review kundi pagbabahagi ng pagkamangha pre, kaya magbabahagi na lang ako ng mga thoughts ko kahit hindi ka naman nanghihingi kasi that’s how i roll:

1. Ang musika ay hindi lang para sa tenga, mas madalas para ‘to sa kaluluwa.

2. Music should either heal or hurt. Anything in between is just not worth listening to.

3. Hindi lahat ng kabataan ay pag asa ng bayan. Pasensya na, Rizal.

4. Post-Inuman Session Thoughts: Ang desire para kumain ng lugaw ay directly proportional sa kasalukuyang dami ng alak sa katawan mo. Mayroong weird threshold though - and at some point, kapag sobra sobra na yung alak sa katawan mo, yung katawan mo na yung lilikha ng lugaw na idudura mo sa random na kalsada, sahig, o timba anywhere in the universe.

5. Kaya pala ganun yung huling tatlong letra ng salitang justice, kasi kapag pinag-initan ka yung hustisya bigla na lang nawawala.

6. “Bola muna bago droga” - Jolo Revilla

7. Akala mo ba ang lahat ng malaya ay may kalaayaan. Akala mo lang yun. Maraming taong wala nga sa likod ng rehas, pero nakagapos sa mga sistemang oppresive na nagmimistulang invisible na posas.

8. May dahilan kung bakit ang salitang Pulis at Pasista ay parehong nagsisimula sa letrang P. Pweh!

9. Pain and suffering brings out the greatest lyrics from songwriters, most poetic pieces from poets, most beautiful stories from playwrights. Therefore, if we as a society keep on hurting people, we can then ensure these art forms thrive *lol*

10. May mga pag-uusap na hindi dapat nanatiling nakakakulong sa apat sa sulok lang ng kwarto. Sobrang laki ng mundo - salamat sa mga taong patuloy na sumisigaw para mas maging malawakan ang mga diskurso.

gusto ko sana gawing 18 bullets of thoughts para tugma sa Cinamalaya 18, pero sampu na lang kasi giniginaw na yung mga paa sa loob ng basang sapatos ko. lakas ng ulan talaga. pero okay lang, at least yung ulan tumitila - eh yung pang aabuso dito sa pinas walang tigil

[arnsanityy]

the calm i need

[arnsanityy]

august 3 na, pero #august2parinkita 🤐

[arnsanityy]

today served as a reminder. i shouldn't lose sleep over work deadlines, grad school requirements, or feeling excluded in any way, shape, or form. as long as there is a momentary glimpse of how beautiful life can be in between chaos, i'll still find the will to get up tomorrow. chasing moments of pure bliss.

[arnsanityy]

[arnsanityy]

birthday write up

(and since this day won’t allow me to sleep as I planned to, let me complete my write up here in tumblr - this paper’s a requirement in graduate school. it’s boring, i don’t recommend you reading this, but if you do, please proofread. thanks)

Master of Arts in Psychology - Submit a write up discussing or describing the research area, idea, or interest that you would like to investigate in your thesis/dissertation.

Given the chance, I would like to explore current trends in the employment of teenagers with exceptionalities in our country’s workforce. The intention to delve into the mentioned topic comes from a desire as an aspiring Industrial Psychologist to advocate for a more humane and inclusive workplace.

My main goal is to publish a study that will trigger a realization, and hopefully a lasting movement, in the field of human resources about the need to tap this huge pool of transitioning teens with exceptionalities as beneficial contributors in the workplace, not just within the lens of social responsibility, but rooted within the principles of achieving a truly inclusive workplace.

In the target study, I aim to come up with operational definitions regarding the concepts related to transitioning teens with exceptionalities. The study could potentially result in obtaining specific distinctions related to the demographics of the target participants, most likely defining exact age periods to classify and create a distinction among children with special needs, teens with special needs, and adults with special needs. I’d like to partner with different established organizations in the country which are known advocates and experts in the rights and welfare of these persons with exceptionalities. The opportunity to visit the records these established organizations have will be of great assistance for the investigation involved in said study.

I understand that to fully realize this study I may have to partner with educational institutions whose programs cater to the holistic development of children with special needs. As someone who was able to widen his academic vision by completing a post-graduate diploma program on teacher education from this same university, I find it interesting how some academic institutions, and also our country’s education system, in general, offers prime focus on inclusion in the school setting for children with special needs but fails to address further needs of these children once they transition from childhood into their teenage years, and eventually into adulthood. Needless to say, I’d like to investigate if there is a gap in our existing education system when it comes to the holistic development of these transitioning teens with exceptionalities to be productive members of the society, and how it affects a much wider gap in these individuals inclusion in our country’s workforce.

I am looking forward to partnering with corporations, businesses, and entrepreneurs who have pioneered with the inclusion of our fellow Filipinos with exceptionalities in their workforce. I have been long fascinated with the intricacies of human behavior in the corporate industry. That fascination was fueled mostly by the theoretical knowledge I have obtained from this university while completing my undergraduate degree, Industrial and Organizational Psychology. Upon transitioning into a personal professional career, I was able to gain deeper understanding about the field of human resources. That includes an appreciation for how HR professionals run the end-to-end processes associated with an employee’s work-life cycle. A quick read on the words I have stated in this write up might lead anyone to think that this kind of a research study should be within the field of clinical psychology, or perhaps special education, not with industrial psychology. However, I think we should stop looking at exceptionalities as a topic jailed within the realm of clinical psychology or special education. Instead, we should look at exceptionalities beyond the constraints of the labels given to them. We should look at these exceptionalities as an untapped potential that may benefit our workforce – possibly making it more humane and inclusive.

[arnsanityy]

hbd to me

all i wanted is to sleep for 12-straight-hours

but life’s too good it gave me friends that won’t allow me to accomplish this easy feat

i got calls all day, video chat requests, greetings in all social/messaging platforms i had an account with

damn, you can’t sleep 12-hours straight with all that

 but hey! i’m not complaining, maybe next year?

and oh, here’s the sweetest gift (literally), i have received today.

and no, it’s not from a non-existent girlfriend

my constants got me this

context: i have been searching far and wide, exploring groceries and sari-sari stores of different kingdoms we call barangay, foraging shelves in castles we call malls. looking for this precious gem we call Rebisco Strawberry sandwich, but to no avail. and so, they got me this. 

there, it’s a brand new year for me. 

thank you, life

[arnsanityy]

I LOVE TAGUIG

pare long time no blog, CINEMALAYA 2020 na pare!!!!! by this time sakto na sana e gusto kong mag-react sa mga pelikula ng Cinemalaya pare pero pag nanonood ako pre puro alaala lang ng bisikleta ko pumapasok sa utak ko HAHA kaya pass muna sa movies pre, baka next month na lang. sa ngayon bigyan na lang kita ng life update ko bilang imbestigador kahit hindi ka naman nanghihingi kasi that’s how i roll

sobrang classified ng mga detalyeng nakalap ko pre. pati si detective conan aantukin kahit hindi pa binabaril ng poisoned karayom.  pero ayaw ko ibahagi kasi chismis lang datingan nito pre, di rin naman tayo masyadong close pero pm mo ako, kwento ko sa’yo ng detalyado pare. sobrang juicy neto pre, sa sobrang juicy mas makatas pa sa dugo’t pawis na pinundar ko para sa lahat ng munting upgrade ng bike ko pre. 

kapag ang chismis ba paulitulit mong naririnig sa iba’t ibang kanto, may tsansa ba itong maging patotoo? empirically consistent, so reliable? lol kalimutan mo na yan, eto na lang ibabahagi ko sa’yo pre, yung mga declassified information pre

ibabalita ko lang sa inyo mga pare na malinaw naman sa cctv footage review na ninakaw ang bike ko around 3AM (oo, alas-tres ng madaling araw). hindi naman ako kinakabahan kasi hindi naman tiniktikan ng bongga yung bahay namin e. swerte lang talaga kami na mapili, akalain mo yun sa raffle never akong nabunot pero sa kamay ng magnanakaw ako pa napili pare. sadyang na-tyempuhan lang ng magnanakaw na walang tao sa kalsada at medyo umuulan, siguro naisip niya makisilong saglit tapos ayun dahil medyo maginaw napasarap sa tambay, homey feels medyo comfy na rin kaya nag-uwi ng bisikleta as souvenir. routine day, casual. nothing new. I LOVE TAGUIG new normal.

“TEKA ALAS TRES NG UMAGA MAY MAGNANAKAW NA PAGALAGALA SA KALSADA NATIN? HINDI BA MECQ TAYO? BAKIT SILA NAKAKAGALA?”, sabi ng isang aleng naglalako ng prutas na napagtanungan ko.

galit na galit e, pero tawang tawa rin ako sakanya kasi ako pa sinermunan pre. I LOVE TAGUIG with conviction. sabi ko na lang “ haha wag po kayo sa akin magalit di ko naman trabaho rumonda” oh pare di ako yung galit, yung ale ang galit, nakwento ko lang pre.

katakot takot na victim baming rin tinamo ko sa iba’t ibang random na tao e. hanggang sa namanhid na lang ako, basta mabawi ko bike ko keri lang pre. basta wag niyo na akong sisihin kung “bakit hindi kasi kinadena yung bike”, o kaya naman “dapat kasi may sarili kayong cctv”, o kaya naman “mababa kasi ang gate niyo e”. WALANG KASALANAN ANG MGA NINAKAWAN, ANG KASALANAN YUNG KUNSINTIHIN ANG MGA KAWATAN. *insert cute smiley face*

hindi naman talaga ako galit e, pramis di talaga pare. mas galit pa nga mga nakakausap ko pre e. nag-enjoy naman ako sa thrill ng mga nakaraang araw pre. yung adrenaline na hatid ng failed entrapment operation at unfathomable house visits sa bahay ng magnanakaw ramdam ko pa e. pero pagod na ako na mag-isang mag-imbestiga pare. oks na ako sa mga impormasyong meron ako pre. hirap naman pala kasi talaga kalaban kapag suki na yung kriminal. akala ko ang ipinagmamalaki namin sa Taguig na produkto eh yung sobrang sarap na hopia ng Tipas. di ko alam pati pala magnanakaw mainstay na. dabest pre. I LOVE TAGUIG siyang tunay.

so bale yung magnanakaw, mabuting tao naman. makikita mo sa cctv footage na medyo huminto pa siya sa harap ng gate namin nang mailabas na niya yung bike e, so malamang sinara pa niya yung gate namin bago tuluyang pumadyak palayo. imagine pre, magnanakaw ka pero concern ka pa sa ninakawan mo na baka manakawan ng iba kapag naiwanang bukas ang gate. *mindblown* diba pre, saludo, mabuting tao to pre. sana nga mabasa niya to e, para masoli niya na pre. kapos ako sa kaibigan e, atleast kapag masoli niya instant tropa na to pre

marami na rin siyang nanakaw, wag niyo na lang ako hingan ng sources para ma-verify validity ng facts na meron ako pre. take my word for it na lang pare. o kaya bisita kayo rito sa amin. lahat ayaw magpakilala kapag hinihingian ko ng consent e. hindi ko naman masisi, takot daw sila madamay e. pero maski sa barangay hall, kilala naman siya ng mga tao. minor celebrity to pre. marami ng na-iskor to na bike, motor, pedicab at washing machine. pansin mo naman pare basta may gulong pwedeng target, with the exception of washing machine. ewan ko rin e, baka for diversity pare.

so ayun nga, nagnakaw na ng motor, pedicab, bikes, washing machine. lalagyan ko sana ng etcetera kaya lang di naman ako mapagbintang kaya kung ano lang mga items na nahukay ko base sa imbestigasyon, yun lang ikukwento ko. hindi raw to makulong kulong dahil sa dahilan na sikretong bulong bawal banggitin pero higit sa lahat yung mga complainant kasi umaatras daw kapag nabawi yung items. isipin na lang siguro natin na sadyang mapagpatawad yung mga complainants pare, hindi sila nagtatanim ng galit. sila yung tipong kapag ninakawan mo sa coin master hindi nagre-revenge ng kidlat kinabukasan pre. sabagay maski ako e, priority ko mabawi yung bisikleta pre. quick shout-out sa mga uma-attack sa akin sa coin master pre, maawa naman kayo nawalan na ako ng bike binabawasan niyo pa treasures ko

mabalik tayo sa magnanakaw na soon-to-be-tropa *slash* bike buddy ko kung maisoli na niya yung bisikleta ko. kilala naman siya rito e. as in. pero di ko siya kilala e. i mean dahil sa pagiimbestiga ko ngayon alam ko na yung kaniyang buong pangalan, birthday, address, friends, hobbies, preferred items, at pinapakaboritong suking tindahan. di naman ako masyadong lumalabas ng bahay. kapag bumibili lang ng pandesal, o kapag magjo-jogging, at kapag bumuboto ng mga opisyal na nangangako ng maaayos na pamamalakad at ligtas na kapaligiran. I LOVE TAGUIG pare, the place to be. boring buhay ko dito sa barangay namin e, masunurin ako sa mga batas at patakaran. boring ako pre, nagtatapon ako sa tamang basurahan. boring ako, sumusunod ako sa oras ng curfew. boring ako pre, nagbabayad ako ng cedula voluntarily. boring ako pre, pero kahit boring ako wala akong naa-agrabiyado. boring ako pre, pero mabuting mamamayan ako. hindi mo nga ako mapapansin kasi introvert ako e. kumbaga wala akong fame kagaya ng mga magnanakaw na to. kasi ito kilala talaga ng lahat ng natanungan ko. kainggit pre . boring ng social life ko

grabe sa nakaraang linggo ubos na ubos yung extraversion ng kaluluwa ko. lahat na ng pwede hingan ng intel pinuntahan ko, marami naman nakatulong, pero marami rin ako napagtanungan na sablay e, hindi mo kasi alam sino talaga pwedeng pagkatiwalaan. umuuwi ako sa amin ayaw ko na magsalita kasi quota na ako sa daldal sa mga taong pinapakiusapan pre. singit ko na rin pala ito, salamat sa lahat ng tumulong sa akin ng legit sa barangay hall. sobrang salamat po sa imbestigador at kagawad na kumausap at tumulong sa akin. salamat sobra. walang punchline, legit na salamat sa inyo. sobrang pili lang kayo e, pero na-appreciate ko tulong niyo. salamat rin sa mga ayaw magpabanggit ng pangalan na nagbigay ng mga impormasyon. salamat legit. saludo. kapag nakita ko ulit kayo baka di ko na kayo mapansin, hindi ako masamang tao na walang utang na loob, malabo lang talaga likas mata ko, tsaka makakalimutin po talaga ako sa mukha. pero salamat legit. dito sa parteng to hindi sarkastiko na I Love Taguig dahil may mangilan-ngilan na legit na umasikaso sa akin. bilang sa kamay. 

sabi ko naman sa inyo e, mabait ako e. nagpapasalamat na ako agad maski wala pang bumabalik na bisikleta sa kamay ko *applause* sa totoo lang binabahagi ko to, hindi dahil humihingi ako ng tulong sa inyo mga pre. inuulit ko, kilala na yung tao, kasi nga sikat naman to pre, hinihintay na lang daw umuwi sa bahay, yan yung piniling solusyon e, sumangayon naman ako. I LOVE TAGUIG,  sense of urgency at justice pre ibang level. hintayin umuwi sa bahay ang kriminal pre. baka nga bigyan ko pa ng Hero’s Welcome to masoli lang yung bisikleta pre, sana lang di ako masyadong busy nun. syempre biro lang, pinipilit ko magpasok ng humor kasi stressed na stressed na ako pre ng mga nakaraang araw HAHAHA

sa totoo niyan, i fully trust kung ano man gustong gawing approach ng mga otoridad. kaya kapag may impormasyon kayo kung saang AirBnB naka-check in yang magnanakaw bahala na kayo kung anong gusto niyong gawin niyo. pwede niyo ireport sa pulis o kaya sa barangay. pero wag na kayong pumunta sa bahay namin kung hindi niyo lang rin ho bitbit yung buo at kumpletong bisikleta. gusto na ulit namin mamuhay ng mapayapa. kaya kung kilala niyo rin pero takot din kayo umaksyon, edi sarilinin niyo na lang, ayaw ko naman kayong idamay e, gusto ko rin mamuhay lang kayo ng mapayapa. kasi ako rin pagod na ako pre, bayaan ko na lang umaksyon yung mga dapat umaksyon. nagawa ko na parte ko pare. basta wag na kayo pumunta sa amin kung may impormasyon kayo, magtext na lang kayo alam niyo number ko, di lang ako pala-reply kahit tanong niyo mga ex ko HAHAHA mamuhay na lang tayo lahat ng mapayapa sa kanya kanya nating mga bahay. inuulit ko ho, hindi ako naghahanap ng impormasyon pa pero umaasa akong mahuhuli at maibabalik pa yung bisiklea ko siyempre. pero inaasa ko na yan sa mga otoridad o mabubuting nilalang na handang tumulong. okay na ako na may super ultra mega zoom na yung cctv namin

so bakit ko to binabahagi kung hindi naman ako nanghihingi ng impormasyon o tulong? simple lang. GUSTO KO LANG KAYONG TULUNGAN. legit. gusto kong sabihin sa inyo na protektahan niyo mga sarili niyong tahanan. doble ingat. hindi mo kasalanan ang manakawan o mawalan, pero wala naman ibang magtutulungan kundi tayo tayo rin lang. lock your gates inside out. invest on cameras if compound kayo. mura lang rin automatic-sensor-lights, yung iilaw lang kapag may gumagalaw. bigyan niyong dentastix yung mga aso niyo para tumalim yung pangil. samahan niyo na rin ng strepsils para lumakas yung kahol. tapos ito pinakamahalaga, kapag kilala niyo na mga magnanakaw sa lugar niyo pakisuyuan niyo na lang na wag na muna kayo ang kuhanan ng gamit. kaya kapag nabasa to ng ibang pang magnanakaw sa amin, pass na mga pre ha, wag na muna dito sa amin please *puffy eyes*  sa iba na lang muna, di pa kami nakakabangon e sana maunawaan niyo pagpasensyahan niyo na. 

inuulit ko , ang point ko lang, binabahagi ko to kasi GUSTO KO LANG KAYONG TULUNGAN. reminder lang kahit saan ka pa nakatira, hindi lang sa I LOVE TAGUIG best city ever. hindi sapat ang verbal reminder na stay safe, might as well take actions for you to feel safe. wala e ganun talaga. I LOVE TAGUIG feeling blessed. hindi ako nag-blog for socmed clout, pero pare pag inisip mo good content na rin ito para sa microblog at oks na rin kasi therapeutic. bawas load ng stress pare

last rant bago ako tuluyang magpahinga, basahin mo ng mabilis wag kang hihinga. 

I LOVE TAGUIG. I LOVE TAGUIG. I LOVE TAGUIG. I LOVE TAGUIG. I LOVE TAGUIG *repeat until true*

sa mga hindi pa rin makaintindi pre, hindi “BIKE LANG” yung nawala sa akin. kapayapaan ng utak, maluwag na paghinga, matiwasay na pamumuhay, tahimik na existence, tuluy tuloy na tulog, tiwala sa sistema. lahat naman ng materyal na bagay napapalitan, bigyan mo ako ng isa o dalawang taon may simpleng bike na ulit ako na pwede ipanakaw e. pero yung kapanatagan na ligtas yung lugar na ginagalawan mo, yun ang hindi na maibabalik. yung katotohanan na malayang makapamasyal ang mga kriminal sa lugar niyo habang lahat ng matinong mamamayan ay may takot na baka sila na yung susunod na mabiktima, yun ang nakakabahala rito. hindi ito issue ng nawalang “BIKE LANG”. ang punto ko, walang hustisya sa Taguig haha sorry not sorry. I LOVE TAGUIG forever, the place to be. sa ngayong “BIKE LANG”, sa susunod ano na? hindi kita tinatakot pero isipin mo na lang kung sa iyo nangyari to. sana syempre hindi mo maranasan. at sana kung malasin ka e “BIKE LANG” ang makuha, hindi kasama ang kahit kaninong buhay.

huli na. isipin mo nanakawan ka ng gamit, so ang rasyonal na aksyon mo ay bawiin ang gamit, pero kapag binawi mo ang gamit mo, dapat ay matakot ka kasi baka balikan ka kapag nahuli at sinampahan mo ng kaso. *basahin mo ulit pero this time namnamin mo* isipin mo nanakawan ka ng gamit, so ang rasyonal na aksyon mo ay bawiin ang gamit mo, pero kapag binawi mo ang gamit mo, dapat ay matakot ka kasi baka balikan ka kapag nahuli at sinampahan mo ng kaso. astig diba, ikaw na yung nawalan, ikaw pa yung dapat na kabahan. I LOVE TAGUIG best city ever.

moral: kapag ninakawan ka, mas magsikap ka na lang. wala kang ibang pwedeng sisihin kundi sarili mo. magdasal ka na lang na sana may nakawan ulit na iba tapos yun na yung maging katapat nila.

haba na neto pero helpful outlet na rin sobra pare kaya salamat sa pagbabasa at advance thank you sa pagshe-share *wink*. I LOVE TAGUIG talaga sobra. pero bike lang naman to e, sa philhealth nga bilyon ang  nakawan. wag niyo na lang pansinin tong bike ko. madami pang ibang problemang mas mahalaga. ano ba naman yung maglalakad na lang ako kapag naghahanap ng trabaho. o maglalakad pa maynila kapag mageenrol na ako. pangarap ko magkaroon ng batak na bikers leg muscles e, baka ngayon ko na maisakatuparan. wala rin naman rule na nagsasabing bawal walang bike kapag aahon pa-timberland

SA NGALAN NG KARMA, PARAK, AT MGA CCTV SA KANTO, I LOVE TAGUIG FOREVER AND EVER, walang hustisya sa AMEN.

P.S. bakit taguig instead of specific location ginamit ko sa essay rant na to? simpleng literary choice lang, mas maganda pakinggan yung I LOVE TAGUIG kesa sa I LOVE NEW LOWER BICUTAN. hindi naman mali e, kasi malinaw na taga-Taguig ako at kahit saan ka pa nakatira kailangan mong mag-ingat. remember, hindi lahat ng kriminal nahuhuli, yung iba nagma-migrate lol. also, proud talaga ako na taga-Taguig ako ah, seryoso, mahirap mahalin pero tanggap pa rin, masarap lang talaga maging sarcastic kapag stressed. sobrang therapeutic.

bonus:

leave a dot (.) sabihin ko sayo kung saan safe tumira within Taguig. spolier alert isa lang ang sagot: BGC 

[arnsanityy]

STOLEN BIKE

salamat sa alaala. simulan ko na magmove on. kakatapos ko lang magpa-blotter at magrequest ng cctv review. sana may makita sa footage. sana rin maramdaman kong may pakialam talaga yung mga hinihingian ko ng tulong na mabawi ko to lol

pag nakita niyo to sa kanto niyo, o biglang katabi niyo habang namamasyal kayo, o kaya binebenta sa socmed makikisuyong ipagbigay alam niyo lang po. o kaya pag bibili kayo ng na-repaint share mo na rin pakisuyo. maraming salamat.

29er, vision frame (alloy), truvativ handle bar, with rear rack, labici saddle, naglalaro lang sa black and grey color ng lahat, mas mahal ko to kesa sa pamangkin ko 

[arnsanityy]

ikAw aNo bAng amBag mO

yung tricycle mula lower bicutan to upper bicutan na kayang magsakay ng pitong pasahero, nagsasakay na lang ng tatlo.

sa pamasaheng otso, quick math tayo:

PHP 8 × 7 passengers = 56 pesos kada takbo PHP 8 × 3 passengers = 24 pesos kada takbo

Difference of 32 pesos kada takbo, laking halagang nawala neto pero maski lugi sa gasolina papasada pa rin kasi mabuti ng may kakarampot o kaunti kesa sa wala na talagang maiuuwi

kaya nung nagbayad ako inabot ko yung bente, tapos hindi ko na kinuha yung sukli kong dose. maliit na halaga, pero kasi kaya ko naman magbigay kapag may sobra. hindi ko sinasabig mabait ako ah. nagrereklamo lang rin ako in a crative way. hindi niyo ako pwede i-bash kasi malinaw naman sa kwento ko, may ambag ako. dose.

[arnsanityy]

i’m back (posted in facebook)

what iz up mga pre. ilang buwan akong naglaho pre. nung umalis ako galit tayo kay koko, kahapon nabalitaan ko ang galit na e si coco *wordplay*

balita ko yung mga kaibigan kong dating magkaibigan, biglang pinaghiwalay na ng opinyon at di pagkakaintindihan. *bars*

halata namang kakatapos ko lang magbabad sa fliptop classics bago magsulat neto pero dahil tapos na ako mag-grocery at ang tagal ng sundo ko, and to welcome back myself dito sa gulo ng social media, naghanda ako ng mga obserbasyon habang namamahinga. lezzgo okay. maiksi lang to kumpara sa mahabang oras na pwede mo sayangin today. let's start the party, ooops walang lumpia, so let's start the mañanita. game na pre. start ko na kahit walang go signal from you coz that's how i used to roll

1. For solid/lowkey/in denial DDS posts from people I know, on my feed. Excuse my honest observation, pero those people who can't see the government's incompetence are the same people who reeks of incompetence when I met or was once interacting with them.

2. Hindi totoong madali lang i-repack ng apat na tao lang yung apatnapung sako ng bigas.

3. It is written: Man shall not live by bread alone. I cannot live by bread alone. Kailangan may kasamang kwento ni Junnieboy, random jokes ni Trevor Noah, at good news na hatid ni John Krasinski.

4. Ang quarantine pass ay hindi agimat.

5. Yung scuba pala ay acronym for self-contained underwater breathing apparatus. Alam mo na 'yon dati pa? Edi good for you. Late bloomer talaga ako sa lahat ng may kinalaman sa ilalim ng tubig e. Let me take this opportunity to say sorry sa limang starfish na hinawakan ko sa Batangas. Sorry talaga, now I know better.

6. Ang krisis ay hindi lang basta sukatan ng narating mo sa buhay. Ang totoo, isa itong basehan ng iyong pagkatao. Keyword: tao. Remind lang kita. Tao.

7. Mental health is as important as physical health. Ingat na ingat ka sa virus. Good. Ingat ingatan mo rin mga taong nakapaligad sa'yo.

8. Kung nakita o makita niyo ako sa Bumble, please block me. *swipes right while laughing*

9. May mga opisyal tayong tinuturing kong necessary evil. Atleast alam niyo na sa susunod, walang extrang bayad kapag bumoto kang may bitbit na mas mataas na standards.

10. I'm not spelling privilege. Pero mahirap rin talaga buhay ng mga taong naka-braces. Lalo na kung paborito mong prutas, sineguelas.

11. Bato bato sa langit, tamaan mag-unfollow na lang. Kahit nakakasuka na mga opinyon mo, pilit kong tinatanggap ka. Alam mo bang hanggang ngayon nakatatak sa puso at isip ko na 9th main planet pa rin ang Pluto. Matigas kukote ko kaya I refuse to accept the truth. Kaya nga alam kong hirap kang mapaliwanagan kahit sobrang labo na ng pinipili mong panigan.

12. Marami akong gustong gawin pero takot akong sundin. Hirap kasi talaga sumugal, lalo kung walang pamusta.

13. Wala akong makabuluhang sasabihin dito sa bullet na to. Ipapaalam ko lang sa inyo na maganda pala 'yung kdrama na Descendants Of The Sun. Singit ko na rin, kung sa Itaewon Class e Team Yiseo ka, let's just stop being friends. Charot lang. Team Soo Ah forever, batuhin namin kayong yelo e.

14. Name a scam: "Busy ka ba?"

15. Hindi naman sa pagmamayabang pero lahat ng tambak kong libro mula BBW, natanggal ko na sa plastik. Ayun lang, share ko lang. Katamad magbuklat e.

16. Kapag naglaho ulit ako sa mga susunod na araw, nasa Telegram ako. Alam ko wala kang pake, pinapaalam ko lang sa mga kaibigan ko.

17. Basta kapag kaibigan ko susuportahan ko. Kung gusto mo magnegosyo, alalay ako. Kung gusto mo ng bagong picture, sige pipitik ako. Kung gusto mong kausap, ge lang i-chat mo ako kahit tamad na tamad ako mag-type. Nangangako ako ng ECQ mula sakin, Enhanced Communication Quality. Try ko na magreply on time. *lol*

18. Social media simply has its way of making every opinion valuable especially if it has all the ingredients which makes stuff controversial.

19. Nakakasuka yung mga propesyunal na may pinanghahawakang lisensya pero walang pagpapahalaga sa buhay. Sorry not sorry. Big yuck. Pwe!

20. Mas nakakadiri yung mga taong superficial lang yung pagiging taong-simbahan. Paano yung tanggap mo yung Diyos sa puso mo pero yung mga taong itinuro Niya na tanggapin mo e hindi mo matanggap? Labo. Balewala yang paglalakad mo ng mahaba kapag may prusisyon kung 'di mo kayang magmahal ng walang kundisyon.

21. Sobrang excited na akong mag-food trip sa Teresa. Cheesesticks, kwek kwek, pishbol, kikiam, kalamares. Imagine, it's been two months mga iskolar ng bayan, siguro naman bagong mantika na yung gamit nila kaibigan.

22. Random thought: Ang ganda siguro na kung sa bawat sampung online na reklamo natin, may gagawin tayong isang simpleng act na makakatulong direkta sa komunidad na kinabibilangan natin. Sampung rant na tweets, tapos sampung kilong bigas papunta sa ka-barangay na medyo kinakapos. Oh, hindi ko inaalisan kahit sino ng kalayaang magpahayag ah. Parepareho lang naman tayong malayang magsalita. Kaya sinasabi ko lang na totoong mahalaga ang laban sa social media, pero mas masalimuot ang tunay laban sa kalsada. Kaya kung kaya naman, minsan minsan yung aksyon irekta mo na. Tapos kung kaya pala, edi dalasan mo na.

23. Kung may sobra ka, i-ambag mo. Sumusobra na sila at napakarami na nga ng mga pagkukulang nila. Sa panahong kinakapos ang karamihan sa atin, wala naman sigurong nakakamatay na kabawasan kung ibabahagi mo yung mga bagay na sa bahay niyo may kalabisan. Kahit konti lang oh, totoong tulong naman dyan. Totoong makialam. Totoong makibahagi.

24. Mahal ko ang bansa ko. Marami rin akong pagkukulang at hindi perpektong pag-ibig yung meron ako. Pero hanggat hindi pa sila sure kung makaka-biyahe na tayo papuntang Proxima B. Mananatili akong tapat sa bandilang may tatlong bituin at isang araw. Matapat, araw-araw.

25. Nakakapagod talaga magbahagi sa facebook. Haay. Sumisikip hinga mo kasi ramdam mo na hindi naman laging hihigupin ng lahat yung mga ideya na taglay mo. Bubugahan ka din ng kritisismo. Kaya ngayon, pahinga na muna ulit ako. Bye.

[arnsanityy]

Thesis Title:

Pre-Pandemic Euphoria: Selfishly Reminiscing the Remarkable Moments Before the Novel Corona-Virus of 2019 Conquered the World and Ruined Our Lives By Limiting the Way We Move and Complicating the Way We Roll

[arnsanityy]

Assignment

disclaimer: do not read if you’re my classmate, your answer is way better than mine, for sure

so we were given a homework, and i have no idea where to submit my answers (i’ll ask later of course), so let me post it in here, just to be on the safe side lol

1.     Which of the programs do you think best meets the needs of young children/children with special needs? Would you implement one of them in your program? Why?

Among the four discovery learning approaches discussed, I find the Montessori Program to be the most interesting.  I think it presents a highly convincing argument to reflect a purely child-centered program by emphasizing, in one of its main principles, the essence of respecting the child or the learner.

As a future educator, I’d like to lean into merging the principles of the Montessori Program and the High/Scope Program. These two programs appear to complement each other’s underlying principles. I think it is best to gather the strengths of each said program and apply those into practice.

 2.     What features of Montessori, High/Scope, Reggio, and Waldorf do you like best? Why? What features do you like least? Why? What features are best for children?

For both the Montessori and High/Scope programs, I highly appreciate the emphasis on respecting the learner and prioritizing the concept of active learning. For me, these principles highlight the role of the child in the learning process.

While for both the Reggio Emilia and Waldorf Education programs, I like the focus being given on visual arts and the field of music. The emphasis on aesthetics and artistry is a plus. I like the goal of developing learners to be creative, imaginative, and expressive.

Each program has its own strengths; Montessori and High/Scope puts great value on the child’s importance, Reggio and Waldorf relies on creativity and artistry. I don’t think that there is a weakness to a specific program. Each program can stand on its own and function independently producing excellent learners. Yes, there may be limitations if an educator will just solely abide into the principles of a single program. I think what I’m trying to point out is that; each program is an excellent approach even when applied autonomously. But as educators, we should not be rigid in adopting potential programs. What’s best for one kid may or may not apply to another kid.  The beauty of understanding the various learning approaches lies in the freedom of being able to adapt an eclectic approach.

PS. if you’re not too busy, please proofread *thanks*

[arnsanityy]

took an entire year, finally got the chance to go birding

[arnsanityy]

note to self: when you want to be artsy in the morning, always be reminded that if your breakfast is not healthy then you need to work harder, be reminded about poverty, your country’s leaders are a bunch of dimwits

HIRE. ME. PLEASE. *updates Jobstreet profile*

no joke, i need to go back to work. i’m excited to pay my Philhealth contribution *screams internally*

[arnsanityy]

yay, imma swimmer

quick life update: booked swimming sessions

(there it is, go back to scrolling and being bored)

so, i’ve reached out to Swim Central and availed of their basic swimming course.

reason: lifelong dream to complete a triathlon

that’s it, got no specific stories to tell, i’m not yet proud of the way i swim. i’ll get there, i know i will, well i have the best coach *shout outs to Coach Mark*

(me, smiling, pretending i’m all chill)

(Mares pool, aka my playground for the coming weeks)

(morning bike ride followed by a morning swim, damn mornings hella fun)

(me again, taking selfies in between drills, lol)

[arnsanityy]

actual photo of me paddling away from work