nu mai pot, sincer, nu mai pot. nu mai inteleg nici ce vreau, nu mai inteleg nici ce mai vrei tu de la mine. parca impartim totul cu portia, parca impartim fiecare cuvant cu jumatate de masura si nu mai suport. simt ca nu ma iei in serios, simt ca nu ma vezi, simt ca nu vezi ceea ce vreau eu de la mine, de la tine si de la noi.
ma doare sa simt ca doar eu imi doresc, ma doare sa simt ca doar eu vreau sa evoluam impreuna sa ne ascultam si sa fim impreuna. ma doare sa te simt asa, dar sunt obosita sa ti explic mereu ce simt si sa simt ca nu ma auzi.
oare putem sa le spunem oamenilor din jurul nostru, te iubesc, iar apoi sa ne uitam in ochii lor fara niciun sentiment si sa spunem ca " nu ne pasa" sa spunem cu nonchalanta faptul ca tot ceea ce spune cel de langa noi nu este relevant?
oare putem sa spunem te iubesc cuiva si sa ne uitam la el cum se rupe in fata noastra? cum plange, cum simte ca fiecare articulatie care l mai tine in putere cedeaza? oare putem si suntem noi doi genul acesta de oameni?
am devenit sau deja suntem asa?sau vom fii asa?











