[athazagoraphobia111]

Aynada kendi gözlerimin içine bakamadığımı fark ettiğim gün sonuna geldim bu masalın, çünkü dönmek için çok geç.

[athazagoraphobia111]

Tebessüme muhtaç insanlar var çığlıkları bile fark edilmeyen.

[thegoodvybe]

[okuryazarlar]

[athazagoraphobia111]

Kimim ben ?

Ne için yaşadığımı unutturuyor hayat.

Yırtılıyor aklım, koparcasına ruhumdan.

[athazagoraphobia111]

İnsanlar kayıp edene empati ya da diğer adıyla duygudaşlık duyar.

Gerektiğinde hikayenin mağduru gibi görün ve bırak istek ve duygularını anladıklarını düşünsünler.

Ne düşüneceklerine sen karar veriyorsan bir adim öndesin.

#2

[athazagoraphobia111]

En huzurlu olduğum o an derince içime çektiğim nefes kadar temiz sevseydim seni ?

[athazagoraphobia111]

Kim olsam olmuyor.

[athazagoraphobia111]

[athazagoraphobia111]

Bir gün 'yaşamaya' hazır olduğumda, hayatımda karsıma cıkacak olan bütün iyi şanslar geçmiş zamanda karşıma çıkmış, ama ben değerlendirmemiş olacağım.

Deydi mi?

[athazagoraphobia111]

Hayat küçük bir ev gibi.

Zorluklar çürük bi catı.

Sevdiklerim büyük bir ağaç gibi.

Güvensizlik sonsuz bi kuraklık.

Ölüm sıcak bir yatak gibi.

Günahlar uykusuz bi gece.

Catı yamalanmıyorsa barı ağacın gölgesinde huzurlu bi uyku.

[athazagoraphobia111]

Okadar çok gözümden düşen olduki, artık son düşenler yara bile almıyor. Gözümde degil ama gözümün önünde yükseliyorlar, tıpkı tetris gibi.

[athazagoraphobia111]

Sorumluluklarımdan kaçıyorum.

Mesele taşımaya gücümün yetip yetmememesi değil. Mesele yorgunluğumu gizleyemememde. Bitkin ve yorgunum ama hayat devam ediyor. Saatin sesi kesilmiyor.

Uzun bi uykuya ihtiyacım var, saatin sesi beynimi kemirmeyecek bi dünyada uyanma ümidiyle.

[athazagoraphobia111]

Umarım aşka hazır olduğumda kapı çok eskimiş olmaz.

[kitaplardansecmeler]

[athazagoraphobia111]

Ruhsuz vücutlar

Bu dünyadaki yerini bulamayan karakterler ve kendi hayatlarında kendilerini başrolde görmeyen insanların dertleri nelerdir artık biliyorum.

En büyük problem toplumun ve medyanın insana nelerle mutlu olması gerektiğini ve hayallerinin neler olması gerektiğini önceden tüm insanlık adına belirlendiği düşüncesine ısınamamaktır. Topluma göre güzel bir evlilik, hayırlı çocuklar ve yüksek pozisyonda bir iş bu hayatın temel ihtiyaçlarından sayılmaktadır.

Tabiki bunlar güzel seyler. Bunlar elde edildiğinde insana huzurlu bir hayat sürdürmekte olduğu hissini verir. Ama göz önünde bulundurulmayan şu ki :

Bu hayatta yalnız ve tümüyle sahibi olduğumuz tek şey hayallerimizdir.

Ama ne yazık ki vizyon sahibi insanlar ve maneviyatı daha yüksek davalar peşinde kosan veya koşmayı planlayan insanlar toplum tarafından 'anlanmamaya' çalışıldığı için kendilerini bi nevi yalnız hissetmektelerdir. Etrafı vücutlarla dolu olsada.

#1

[athazagoraphobia111]

Bu geceye de bir ışık