Atilla A. Kırman

Fotoğrafçı yazmayı ve gezmeyi seven bir adam

[atillakrmn]

RUHUMUN İZİ IX: VEDA

Bazı insanlar iki kez ölürmüş.

Birincisi nefesleri durduğunda.

İkincisi isimleri son kez söylendiğinde.

Yıllarca buna inanmadım.

Çünkü senin ölmediğini düşünüyordum.

Bir yerlerde yaşıyordun.

Bir şehirde yürüyordun.

Bir kafede kahve içiyordun.

Belki beni düşünüyordun.

Belki düşünmüyordun.

Ama yaşıyordun.

Yaşamak zorundaydın.

Çünkü başka türlüsünü kabul edersem, benim de yaşamam gerekecekti.

Ve ben uzun süre bunu istemedim.

Bu yüzden seni zihnimde sakladım.

Sana yeni günler verdim.

Yeni konuşmalar.

Yeni vedalar.

Yeni karşılaşmalar.

Sana bir hayat yazdım.

Çünkü ölümün karşısında yapabildiğim tek şey buydu.

Hatırlamak.

Ama insan bir gün yoruluyor.

Anıları taşımaktan.

Hayaletlerle konuşmaktan.

Olmamış anıları olmuş gibi yaşamaktan yoruluyor.

Bu gece bütün yazdıklarımı yeniden okudum.

İlk satırdan son satıra kadar.

Her kokuyu.

Her sarılışı.

Her vedayı.

Her gözyaşını.

Sonra fark ettim.

Ben aslında seni anlatmıyordum.

Kendimi anlatıyordum.

Sensiz kalmayı öğrenemeyen adamı.

Kaybettiği günü tekrar tekrar yaşayan adamı.

Zamanı durdurmaya çalışan adamı.

Ve ilk kez...

İlk kez senin gerçekten gittiğini kabul ettim.

Bu cümleyi yazmak bile yıllarımı aldı.

Sen gittin.

Geri dönmeyeceksin.

Bir daha kapımı çalmayacaksın.

Bir daha sesini duymayacağım.

Bir daha saçlarının kokusu karışmayacak nefesime.

Ve garip olan şu ki...

Bunu yazarken canım yanıyor.

Ama parçalanmıyorum.

Çünkü sonunda anladım.

Sevgi, birini hayatta tutmak değildir.

Bazen sevgi...

Onu huzurla uğurlayabilmektir.

Şimdi seni son kez bırakıyorum.

Hatıralardan değil.

Kalbimden değil.

Ama beklediğim yerden.

Artık dönmeni beklemeyeceğim.

Çünkü bazı mucizeler gerçekleşmez.

Bazı insanlar geri gelmez.

Bazı masallar mutlu sonla bitmez.

Ama yine de güzeldir.

Ve sen...

Hayatımın en güzel masalıydın.

Hoşça kal.

Bu kez gerçekten.

...

Sabah olmak üzere.

Pencerenin ardından ilk ışıklar odaya doluyor.

Adam masanın üzerindeki son sayfayı kapatıyor.

Derin bir nefes alıyor.

Yıllardır ilk kez odada yalnız.

Ve yıllardır ilk kez...

Kendini yalnız hissetmiyor.

SON.

[atillakrmn]

RUHUMUN İZİ VIII: GERÇEK

Bugün onu son kez gördüm.

En azından öyle sanıyordum.

Masanın karşısında oturuyordu.

Her zamanki gibi saçlarını kulağının arkasına atıyor, konuşurken gözlerini kaçırıyordu.

Gülümsüyordu.

Ben de gülümsüyordum.

Sonra garson yanıma geldi.

"İyi misiniz beyefendi?" dedi.

Şaşırdım.

"Tabii ki," dedim.

"Biraz daha oturacağız."

Garsonun yüzü değişti.

Kafasını eğdi.

Sonra masanın karşısındaki boş sandalyeye baktı.

O an ilk kez ben de baktım.

Sandalye boştu.

Boş.

Yıllardır olduğu gibi.

...

Eve döndüğümde çekmecenin en altında duran dosyayı açtım.

Sarı gazete kupürü hâlâ oradaydı.

Üzerinde aynı tarih yazıyordu.

Aynı haber.

Aynı cümle.

"Otomobil kazasında hayatını kaybetti."

O gün dünya durmuştu.

Ama ben durduğunu kabul etmemiştim.

Bu yüzden yıllarca onu yaşattım.

Kafamda.

Kokusunda.

Anılarımda.

Yazdığım her satırda.

Onunla yaptığımı sandığım her konuşmada.

Yıllarca vedalaşamadığım için, zihnim bana sahte vedalar yazdı.

Sahte karşılaşmalar.

Sahte gülümsemeler.

Sahte ayrılıklar.

Çünkü gerçek olan yalnızca bir şeydi.

O hiç geri gelmemişti.

Ve ben...

Onu hiç bırakamamıştım.

[atillakrmn]

RUHUMUN İZİ IV: KENDİME DÖNÜŞ

Bir gün seni düşünmeden uyandım.

Korktum.

Çünkü yıllardır ilk kez sabah gözlerimi açtığımda aklıma sen gelmemiştin.

Yatağın kenarında oturdum.

Sessizce bekledim.

Belki birazdan gelirsin diye.

Belki bir şarkıyla...

Belki bir kokuyla...

Belki de sebepsiz yere.

Gelmedin.

İşte o an anladım.

İnsan bazı acıları kaybetmiyor.

Onları geride bırakıyor.

Uzun zaman seni kaybettiğimi düşündüm.

Sonra dönüp aynaya baktım.

Asıl kaybettiğim kişinin kendim olduğunu gördüm.

Senden sonra geçen yıllarda herkes nereye gittiğimi soruyordu.

Kimse fark etmiyordu.

Ben hiçbir yere gitmemiştim.

Kendi içimde kaybolmuştum.

Bir insanın gidişiyle bu kadar eksilmek mümkün mü diye düşünürdüm.

Mümkünmüş.

Çünkü sen giderken yalnızca kendini götürmedin.

Benim sana ait olan taraflarımı da götürdün.

Seninle gülen adamı...

Seninle hayal kuran adamı...

Seninle geleceğe inanan adamı...

Uzun süre onları aradım.

Sende aradım.

Hatıralarda aradım.

Eski fotoğraflarda aradım.

Bulamadım.

Çünkü yanlış yerde bakıyormuşum.

Bir gece aniden fark ettim.

Aradığım adam hâlâ buradaydı.

Yorgundu.

Kırgındı.

Ama yaşıyordu.

Ve ilk kez seni geri istemeden mutlu olabileceğimi düşündüm.

Bu düşünce suç gibi geldi.

Sonra huzura dönüştü.

Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez.

Bazıları insanı değiştirerek biter.

Sen benim sonum olmadın.

Daha çok...

Yeniden başlayabilmem için gereken kırılma oldun.

Şimdi geçmişe baktığımda hâlâ canım yanıyor bazen.

Ama artık o acının içinde kaybolmuyorum.

Sadece başımı eğip selam veriyorum.

Çünkü sen benim en güzel yaramdın.

Ve bazı yaralar iyileşmez.

İnsanın karakterine dönüşür.

Belki bir gün yine severim.

Belki bir gün bir başkasının kokusu karışır hayatıma.

Ama senden öğrendiğim bir şey varsa o da şu:

İnsan kalbi kırıldıktan sonra eskisi gibi olmaz.

Ama yine de atmaya devam eder.

Ve bazen...

İyileşmek, unutmak değil;

Hatırladığında artık dağılmamaktır.

[atillakrmn]

RUHUMUN İZİ III: SEN GİTTİKTEN SONRA BÜYÜYEN ŞEY

Uzun zaman seni özlediğimi sandım.

Meğer özlediğim şey sen değilmişsin.

Seninle olduğum adamı özlüyormuşum.

Çünkü insan bazen birini kaybetmez.

Onun yanında kurduğu kendini kaybeder.

Senin yanındayken dünya daha yavaştı.

Saatler daha uzun sürerdi.

Bir kahve saatlerce içilebilir, bir yürüyüş günlerce hatırlanabilirdi.

Şimdi zaman daha hızlı.

İnsanlar daha aceleci.

Ve ben artık hiçbir yere yetişmeye çalışmıyorum.

Çünkü bazı kayıplardan sonra insan, hayatın aslında bir yarış olmadığını öğreniyor.

Bir zamanlar seni geri getirecek bir mucize bekledim.

Telefonun çalmasını...

Bir mesajı...

Tesadüfi bir karşılaşmayı...

Kaderin son bir iyilik yapmasını...

Hiçbiri olmadı.

Ve günün birinde fark ettim ki;

Beklemek de bir çeşit zincirmiş.

Seni değil, o zinciri bıraktım.

İşte o gün ilk kez gerçekten özgür kaldım.

Bu, seni unuttuğum anlamına gelmiyor.

Bazı insanlar unutulmaz.

Çünkü unutulmak için önce sıradan olmaları gerekir.

Sen sıradan değildin.

Bir mevsim gibiydin.

Gelip geçen değil...

Geçtikten sonra bile etkisi yıllarca süren bir mevsim.

Artık adını duyduğumda içim parçalanmıyor.

Fotoğrafını görsem nefesim kesilmiyor.

Ama bazen gece yarısı esen bir rüzgârda, tanıdık bir parfümde ya da hiç beklemediğim bir şarkıda içimden sessizce geçiyorsun.

Eskisi gibi değil.

Bir yara gibi değil.

Bir teşekkür gibi...

Çünkü bana sevmenin ne olduğunu öğrettin.

Kaybetmenin ne olduğunu da.

Ve insan ikisini de öğrenmeden büyüyemiyormuş.

Bugün dönüp baktığımda seni geri istemiyorum.

Geçmişi de istemiyorum.

Çünkü ikimiz de artık o insanlar değiliz.

Ama şunu biliyorum;

Bir gün bu dünyadan göçüp giderken, hayatımın en gerçek duygularından biri olarak seni yanıma alacağım.

Ne bir pişmanlık olarak...

Ne de yarım kalmış bir hikâye olarak...

Sadece yaşamış olduğuma şükredeceğim güzel bir masal olarak.

Çünkü bazı insanlar bizimle kalmak için değil, bizi değiştirmek için gelir.

Ve sen gittikten sonra fark ettim;

Benden geriye kalan adam değil...

Bende büyüyen şeymiş.

O da sevmenin kendisiymiş.

[atillakrmn]

RUHUMUN İZİ II: KÜLLERİN ARASINDA

İnsan zamanla her şeye alışıyor derler.

Yalan.

İnsan yalnızca yaşamaya devam etmeyi öğreniyor.

Çünkü alışmak, acının yok olmasıdır. Oysa bazı acılar ölmez; yalnızca sessizleşir. Karanlık bir odada nefes almadan bekleyen bir misafir gibi, ilk yalnızlık anında yeniden ortaya çıkarlar.

Sen gittikten sonra mevsimler değişti.

Sokaklar değişti.

İnsanlar değişti.

Bir tek içimde bıraktığın boşluğun şekli değişmedi.

Başlarda seni unutmaya çalıştım.

Fotoğraflardan uzak durdum.

Şarkıları kapattım.

Anıları susturdum.

Ama insan birini hatıralardan silebiliyor da, kendinden silemiyormuş.

Çünkü sen artık bir insan olmaktan çıkmıştın benim için.

Bir ses değildin.

Bir yüz değildin.

Bir isim hiç değildin.

Sen, içimde eksik kalan parçanın adı olmuştun.

Bazen kalabalık bir masada kahkahalar atarken bir anda duruyorum.

Kimse fark etmiyor.

Ama ben biliyorum.

Bir saniyeliğine aklımdan geçiyorsun.

Ve dünya yine aynı yerinden çatlıyor.

Kimileri yeni aşklar buluyor.

Yeni hayatlar kuruyor.

Yeni başlangıçlara inanıyor.

Ben ise bazı hikâyelerin bitmediğini öğrendim.

Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider.

Ama ruhumuzdan çıkamaz.

Belki artık birbirimizin hikâyesinde değiliz.

Belki başka şehirlerde, başka masalarda, başka hayatların içinde kaybolduk.

Ama bazen gecenin en sessiz anında hâlâ merak ediyorum.

Acaba sen de bir koku duyduğunda beni hatırlıyor musun?

Acaba bir şarkı çaldığında gözlerini kaçırıyor musun?

Acaba benim gibi, geçmişle gelecek arasında sıkışıp kalan birkaç saniye yaşıyor musun?

Cevabını hiçbir zaman öğrenemeyeceğim.

Ve sanırım en ağır yük de bu.

İnsan bazen sevdiğini kaybetmez.

Onunla yaşayabileceği bütün ihtimalleri kaybeder.

İşte ben en çok onları özlüyorum.

Yaşanabilecek sabahları...

Kurulabilecek sofraları...

Birlikte yaşlanabilecek yılları...

Ve hiçbir zaman gerçekleşmeyecek o masalı.

Şimdi aynaya baktığımda seni bekleyen adamı değil, seni kaybetmiş adamı görüyorum.

Ama yine de nefes alıyorum.

Çünkü hayat garip bir şey.

Kalbi kırılanları öldürmüyor.

Sadece yaşamaya devam etmeye zorluyor.

Ben de yaşıyorum.

Ama bazı geceler...

Küllerin arasını karıştırırken hâlâ senin kokun çıkıyor.

[atillakrmn]

Bölüm IIX sona doğru

RUHUMUN İZİ: BİR NEFES, BİR DİLİM, BİR MASAL

Her şey o tek nefesle başladı; binlerce yabancının arasından süzülüp gelip beni bulan, her hücremi ihtilale zorlayan o KOKU. Benim için sevmek, sadece bir çift göze hapsolmak değil, o kokunun içinde kaybolmayı seçtiğim bir labirent kurmaktı. Geleceğimi avuçlarıma bırakan, kalbimin tüm haklarını üzerine devrettiğim, yön verilemez bir mühür...

O zamanlar hayat, metallerin soğukluğuyla değil, sevginin ve hayallerin sıcaklığıyla örülü bir mutfaktı sanki. Bir parça DOMATES keserken, kafamı kaldırıp baktığımda gördüğüm şey bir yüzden, bir kaştan fazlasıydı. "Bir saniye yaşamak istiyorum," diyordum içimden, "ama içinde yıllarım saklı olsun." Saçlarının tellerini henüz dokunmadan parmak uçlarımda hissettiğim, kucağıma yattığında içimdeki çocuğun yansımasını bulduğum o kadın... Gülüşüyle geçmişi ve geleceği silen, teninde ruhumun canlandığı o mutlak gerçeklik. Sonra bir an gelir, parmağını kesersin; düşler biter, kan sızar ama o an sarıldığında burnuna gelen o koku sana her şeyi unutturur. "İşte o kadın," dersin.

Ama büyük depremlerin artçıları gibi, büyük aşkların artçıları da yıkıcı olurmuş.

Yıllar sonra, bir zamanlar mutlu olduğumuz o boşlukta yeniden buluştuk. Sarıldım ona. Eskiden acılarımı dindiren, karanlığımı aydınlığa boğan o kokuya sığındım. Ama zaman durmadı bu sefer. Sarılışındaki o buz gibi soğukluğu, dokunuşundaki o yabancı hissi hissettim. Kendi hatamın isli kokusu, dünyaları sığdırdığım o esansa karışmıştı. Tenim yanmaya başladı; sustum.

Omuzuma yattı, sohbet ettik. Kelimeler havada asılı kaldı, acılar bir anlığına unutulur gibi oldu. Saçlarını öptüm, kokusunu sanki son nefesimmiş gibi içime çektim. İkimiz de biliyorduk; birazdan bu büyü bozulacak, o yabancılaşacak, ben ise o eski karanlığıma dönecektim. Ben içimden "canımı bile veririm" derken, o "ağlamamam gerek" diyordu.

"Gitmem gerek," dedi. Dudaklarından dökülen o birkaç kelime, dünyadaki tüm yapıları yerle bir edecek bir deprem gibi nefesimi kesti.

Şimdi arkanda; rüzgarların bile silemediği bir KOKU, nefes aldıkça acıyan bir TEN ve ölümün bile sensizlik kadar korkutamadığı bir ADAM bıraktın. Her sabah ruhu gibi bedeninin de ölü olmasını dilerken, o kokuyu unutmamak için hatıralarına tutunan, mutlu sonu olmayan bir masalın baş kahramanı kaldım geride.

[atillakrmn]

Yenilgi

Doğarız ilk ağlamamız ile ilk yenilgimiz başlamış olur.Sonra büyüdükçe yenilgilerimizin sayısı ve acısı artar.Yenilmek asıl sorun nerde kime neden yenildiğimizdir.Yenilmek tek bir kişiye veya bir olaya olarak gözükebilir ama sonuçları yaşamımıza bıraktıkları.Bazı yenilgilerin sonuçlarını zaman geçtikçe anlarız.Zamanla yok olan anılar, duygular,düşünceler...Eksilmeye başlarız aklımızdaki ve hayatımızdakiler eksilir adımlarımız yavaşlar ruhumuz gölgelenir.Kafamızda sorular belirmeye başlar neden,niye,nasıl...

Cevabı yoktur aslında çünkü alıcanız tüm cevaplar anlamını yitirmiştir.Cevapsız kalan her soru gibi yenilgide bitmeyecek bir döngüdür.

[atillakrmn]

Bir Masal

Adam ve kadın yıllar sonra buluşur daha önce mutlu oldukları bir yerde adam sarılır kadına çünkü bilir kadına sarıldığında acıları diner zaman durur kokusunu içine çektikçe içindeki karanlık aydınlığa döner sonra gerçekliğe döner ve kadının sarılışındaki soğukluğu hisseder dokunuşu yabancı gibidir adamın teni yanmaya başlar ama susar bilir kendi hatasından dolayı olduğunu.

Sustu oturdular kadın başını yasladı adamın omuzuna sohbet etmeye başladılar onlar konuştukça zaman durdu acılar unutuldu adam her kelimede daha sıkı sarıldı omzunda saçlara sanki hiç gitmeyecekmiş gibi biraz güldüler biraz eğlendiler sanki aradaki boşluklar yoktu adam saçlarından öptü daha da çok içine çekti kokusunu kadının.Zaman ilerledikçe  her şey dahada güzelleşti sarılmalar temaslar ufak dokunuşlar öpüşler gülüşler ikiside unutmuştu kısa bir sürede olsa dünyadaki yalnızlıklarını ama ikiside biliyordu birazdan her şey bitecekti kadın yabancı olacaktı adam acılar içindeki karanlığa dönecekti.Adam içinden canımı bile veririm diye geçirdi içinden kadın ise ağlamamam gerek die.Büyük depremlerin artçıları gibi büyük aşkların artçılarıda yıkıcı olur.Kadın gitmem gerek der dudaklarından dökülen bir kaç kelime adamın nefesini keser tüm hücrelerinde öyle bir acı hisseder ki inanın deprem olsa dünya üzerinden tek bir yapı kalmaz ama ayakta kalır adam direnir çünkü yaşadıkça hatıraları umut olur geceleri uykuya dalmasının tek sebebinin o koku olduğunu bilir ama bunları unutmamak içinde her sabah ruhu gibi bedeninde ölü olmasını dilerken kadının arkasından baka kalır.Kadın uzaklaştıkça acı artar ruhundaki mutlu sonu olmayan bir masalın baş kahramanı olan bir adam…

Nefes aldıkça acıyan bir ten kaldı arkanda 

Rüzgarların bile silemediği bir KOKU

Ölümün bile sensizlik kadar korkutamadığı 

Bir adam kaldı arkanda….

[atillakrmn]

Hangisi daha acı?

Ölmek mi? Sevdiğin sevdiğinin hatıralarını unutmamak için ölmeyi istemek mi? İnsan ölmeyi dileyebilir mi her an her saniye peki ya neden? Günler haftalar aylar yıllar onsuz geçiyor yokluğu karanlığın bekçisi olmuş bir bedende sadece hatıraların olduğu bir ruh var ise insan ölmeyi diler. Gelecek onun için korku dolu olmuştur sevdiği insan yabancılaşmaya başlamıştır her gün her saniye başka insanlar başka yerler başka hayatlar bu acıları yaşamamak için insan ölmeyi diler. Ama en çokta aklındakiler yüzünden ölmeyi diler saçlarına ilk dokunduğunda ilk öptüğünde teninde elinin ilk dolaşmaya başladığında hissettiklerini unutmamak için ölmeyi diler. Geçmişi ve geleceği arasında sıkışmış sıkıştıkça yokolmaya başlamış bir insan her gece ölmeyi diler. Artık onu kurtaracak birşey kalmamıştır. Yaşadıkça yok olur yaşadıkça ölmeyi diler.... Güzel olan hiç bir dileği kabul olmayan birinin son isteğinin kabul olması dileğiyle....

[atillakrmn]

KOKU KAYBEDİŞ

(bölüm-1)

Bu hayatta çok şey kaybederiz somut veya soyut kimileri maddi şeyler götürür bizden bazen ailemizden arkadaşlarımızdan canları alır bizden evimiz arabamız aklınıza ne gelirse...Dertlerimiz aslında kağıt parçaları kadar hafiftir aslında çünkü kaybedilen her şey unutulur yada yeri dolar çünkü zaman en büyük ilaçtır.Ama zamanı bile yok eden bir kaybediştir o 'KOKU'nun size değil sana kalması.Hayallerimiz anılarımız tüm o dokunuşlar beraber kullanılan cümleler birlikte yaşanacak bir hayatın kayboluşu.Yok olmak nedir ruhun kaybolması mı bedenin nefes almaması mı ? Bence yok olmak her telinde mutluluk bulduğunuz o saçlara bir daha dokunamıcanızı bilmek her gün doğuşunda görmek için uyandığınız gözler ile bir daha karşılaşamamak yürüdüğünüz hiç bir yolun ona çıkmaması sarıldığınızda ruhunuzu iyileştiren tene bir daha dokunamamak en zoru size nefes olan o 'KOKU'yu bir daha o tende duyamamak.Size mutluluğu, geleceği veren o 'KOKU' en büyük korkunuz olduğunda yok olmuş olursunuz.Gün artık doğmaz ruh ise karanlıktır ayaklar sadece yanlızlığa yürür.Bir çocuğun salıncakta sallanması gibi heyecanlandıran o koku artık yok etmeye başlamıştır bizi peki nasıl ?

Düşünceler artık en büyük can yakıcılardır dokununca güneşe dokunduğumuzu hissettiğimiz o saçlar artık bizim değildir.

Baktığımızda en güzel günleri gördüğümüz gözler artık kördür bize.

Dokunduğumuzda bulutların üzerinde uyuduğumuz o ten yabancıdır artık bize.

O 'KOKU' artık en büyük korkumuzdur.Çünkü artık bizim değildir.Artık duyduğumuzda kaybettiğimiz anlarımız anılarımız geleceğimiz gelir aklımıza akıl durur kalp yok olur.Her duyduğumuzda kaybettiklerimiz sahip olamadıklarımız bir daha asla hissedemeyeceklerimizdir.

O'KOKU' en büyük kaybedişimiz ve yok oluşumuzun başlangıcıdır.

[atillakrmn]

KOKU

Bölüm 1 Başlangıç

Sevgi sevmek aşk mutluluk güzel olan tüm duygular neyle başlar ?

Benim için bunların tek bir cevabı var ‘KOKU’ binlerce kişinin arasında sokakta yürürken  gelip bizi bulan o koku hissetimizde içimizde her hücreyi harekete geçiren o koku herseyin başlangıcı.

Derin bir nefes ve sonrasında saniyeler için kafamızda dönen binlerce hayal en büyük mutluluklarımızın başlangıcı.Yön verilemez engel olunamaz o koku size geleceğiniz getiren koku.

Nasıl karşımıza çıkar bazen bir çift göz bir tel saç bir gülümseme en güzeli size bakan mavi bir çift göz.Belki yıllarca sizi esir alan korkularınızın yenilişi yeni başlangıçlar  hayatınızı sonsuza kadar değiştirecek o koku.Kalbinizin tüm haklarını alıp ona götüren koku.O koku bir çift mavi göze beni hapsetti içinde saçlarına dokunmayı sevdiğim sarılmak için can attığım bir kadın vardı.En güzel labirentim içinden çıkmayı hayal bile etmediğim her köşesinde ömrümün sonuna kadar değişmeyecek anılarımın olduğu.O koku geceleri gün ile birleştiren teninde ruhun canlandığı saçlarındaki her telde bir mutluluğun olduğu bir evrene ulaşmamı sağladı.Bazen bir not kağıdı bazen bir fotoğraf bazen beraber yürünen bir yol bazen ufak bir dokuş oldu o koku.Yeni bir güne mutlulukla uyanmak adımlarınızın ona giderken hızlanması sarılırken kırılacak bir inci gibi dokunmak öpmek dudakların birleştiği anda zamanın durması gözlere baktığınızda tüm korkuları endişeleri unutup sadece gülümsemekti o koku.Herşey her an her hücre her güzel şey her yanış her haykırış her koşuştu o koku.

Kısacası bendim biz(dik) o ‘KOKU’.

[atillakrmn]

Soru

Kendime sorduğum soruların cevabını bulamadığım için o kadar yoruldum ki bittiğimi hissetmeye başladım.Ne zaman bu hale geldim gülmeyi yaşamayı nefes almayı anlamayı ne zaman unuttum? Nasıl kurtlucam nasıl aşıcam kendimi nasıl yenicem doğruları gizlemek istediğim için mi cevap veremiyorum kendime kafamdakilerin tükettiğini bildiğim halde orda kalmarına nasıl izin veriyorum sanırım kontrolümü kaybediyorum.Yaşanmış olaylara sonuçları belli duygulara cevap verememek belkide korkaklık.Korktuğum tüm sonuçları yaşadım her şeyi kaybettim yoklarım yok olurken kaybedişlerim ben oldu bense karanlığa dönüştüm belkide aydınlığa çıkmak mı zor geliyor karanlık mı ben oldum. ?

[atillakrmn]

Sözlerim var sende kaybolan

Tarifsiz duygularım var içimde ne olduğunu keşfedemediğim belki yeni belkide saklandıkları yerden çıkan şeyler...Acımı anlatmakta her zaman iyi oldum kelimeler yetmediğinde bedenimin isyanları yada kabuslarım yardımcı oldu.Güzel şeyleri hatırlamak o kadar korkutuyor ki ; o küçük gözlerin içinde ki o küçük parıltıların nasıl bir alev yakacağını o kadar iyi bilmek.Saçlarına dokunsam sanki yanacağım cehennem ateşlerinde.Kayıp şeyler o kadar çok ki bende dışarı çıkması korkutuyor.O kokuyu duymak isterken duyduğumda öleceğimi bilecek kadar çok yaşadım öğrendim ama kendimi alı koyamıyorum.Sussamda sözlerimi saklasamda bedenim koşuyor ruhum ışığına yürüyor.Korkum kendimden söyleyemediklerim bilinçimi ele geçirmenden. Kısım 1 ... (M)

Ölüme beş kala o aydınlığa yürümeye bile hali olmayan bir ruhun esaretindeyim...  

[atillakrmn]

sevmek

Sevgi basit bir kelime basit bir duygu gibi gözükür insanlar için.

Neyi kimi nasıl sevdik yada nasıl anladık ? Hangi duyguları davranışları tetikledik kendimizde…

Birini sevmeyi yanımızdayken mi öğreniriz yoksa gittiğinde mi?

Tenini mi sesini mi gözlerini mi yoksa kokusunu mu severiz ?

Ne çok soru oldu kafamda sevgimi mi yoksa gidişini mi kabullenemiyorum ?

Bence sevginin yerini özlem almaya başlayınca ne kadar sevdiğimizi anlayabiliriz.

Sarıldığımda aldığım o his gözlerine baktığımda kaybolduğum o okyanus elinin dokunuşundaki sıcaklık uyurken huzur veren o koku aslında hepsi sevginin kattıkları herkes den farklı oluşunun sizdeki tanımıdır sevgi.

Ait olmadığımız her yerden herkes den sizi çekip alıp sadece kendine tutsak eden bir duygudur aslında sevmek.

Aslında sevmek güzel şey bir insanı bir hayvanı bir objeyi yanımızdayken her şey gibi sevmekte basit ya yokken?

Özlem sadece bir insan ismi olarak kalsa çok daha güzel geçerdi geceler.

Ama sevginin özlemi bir insanı kokusunu tenini dokunuşunu saçlarını her hücresini özlemek asıl sevginin zor kısmı bu bir gün gelmeyeceğini ona o kokuya kavuşamayacağını bilmek asıl sevginin de özleminde en acının tarafı bu.

Sevgiden kaçsanız bile özlemden kaçamazsınız çünkü kalbiniz durulur sızısını derinlere bırakır.

Ama akıl ? Akıl özlemi unutmaz acıyı ertelemez tüm anılarınızı saklar ve her gece karanlık ve gökyüzü arasında her şey o kapanan gözlerinizde canlanır ..

Tek diyebileceğim artık onlar çok şanslı çünkü ; Sen güzel seversin…

[atillakrmn]

Tek başına mutfak masasında...

Bir sandalyede elinde bir kadeh izmaritler ile dolu bir küllük ve yalnızlık.

Akla gelen o güzel günler bir şarkıya sığmayan o gülüşler her yudumda boğaza düğümlenen o haykırışlar.

Şimdi sensizlikten bahsetmek çok ağır ama anlamsız çünkü senin ile olmanın ne demek olduğunu bilmeden sensizliği anlamak imkansız.

O nisan yağmurunda el ele ıslanırken kimse yok gibi her damlanın tene düşüşünü hissetmektin sen şimdi hiç bir damlanın ıslatmaması sensizlik.

O sahilde yürürken saçlarının arasından rüzgar ile gelen deniz kokusuydun sen o denizin çöl olması sensizlik.

Gözlerinin içindeki hayaller düşler mutluluktun sen baktığın her yerin kararması sensizlik.

Kokun ilk baharı içine çekmek gibiydi şimdi ise yürüdüğüm tüm sokaklar karanlık kış ve kokusuz.

Tüm hücrelerini mimiklerini ezberlemişken sadece karanlığa bakmak sensizlik.

Yürüdüğün tüm sokakları ezberlemişken sadece karanlıkta yürümek sensizlik.

Sadece toprağı eksik bir ölüm sensizlik.

Senin ile uyanmak evrenimin canlanmasıydı şimdi bu masadan kalkıp karanlık bir evrende hiç uyanmamayı istemek sensizlik...

[atillakrmn]

BEN HANGİ YOLDA KENDİMİ KAYBETTİM ?

Yaşam en baştan en sona kadar tercihlerimiz ile sonuçlarına baştan karar verdiğimiz yollar ile doludur.

Kaybettiğimiz yollarda sonuçları baştan bilebilir miydik ? Belkide sonuçları her zaman görmezden gelmek istediğimiz için mi bu kadar kayboluşa hapsoluşlarımız. Her şey yolunda dediğimizde zamanın bizimle oynacağı oyunlardı görmediğimiz veya görmek istemediğimizden midir ? Derler ya tatlı telaşlar ile doludur hayat yolu diye ben ya anlayamadım bu tatlı telaşları yada benim yollarımda hiç olmadı bence bu tatlı telaşlar dedikleri şeyler acıların ön gösterimi. Bir çift elin buluşması tatlı bir telaş ise ayrılırken gözyaşları sildiğimizde acıyan her hücrede aynı ele ait değil midir ?  Üşüdüğünde yanaklarını dokunup her şeyi unutup dünyayı ısıtan güneş gibi yandıkça

Hissedilen her şeyi bırakıp aynı ellerin eşyaları toplaması hangi yol hangi yolun sonu…

Ben hangi yolda kayboldum sevmek, beklemek, istemek, kaybetmek, nefret, acı, özlem, hangisi…

Sevmek üzerine çıkan bir yolda acıda var kaybediş de ve dahası şimdi ben hangi yolu seçmiş oldum bir tercihimin yolunda bunca şeyi neden yaşadım neden bulamadım yolumun sonunu

Neden yaşayamdım tercihlerimi ben hangi yolda kayboldum ? Bir gün hangi yolda olduğumu bulursam sanırım kendimide bulacağım ne zaman olur nasıl olur bilmiyorum bildiğim tek şey adım attığımız her yol binlerce yola çıkıyor asla doğru yolu bulamayacağız belkide bizi yok eden yol mu yoldakiler mi ? Yolunuz açık olsun…

[atillakrmn]

BEYAZ MI SİYAH

Yıllar geçer iyi yada kötü mutlu yada sevgisiz günler aylar yıllar geçer.Nefes aldıkça zamanımız durmaz doğru yada yanlış yaptığımız her şey ile beraber yaşlanırız.Gördüğümüz duyduğumuz hissettiğimiz her duygu bizi biz yapandır.Sonra bir gün zaman yavaşlar duygular hisler yeniden ortaya çıkmaya başlar.Görmüştür kalp diğer yarısını filmlerde ki gibi size doğru gelmez yada saçları olmayan rüzgarlarda uçmaz..Ama siz ona dokunduktan sonra her hayaliniz anınız duygunuz ona yönelir.Her rüzgar kokusunu getirir size yada her gün doğumu gülüşünü hatırlatır.Nefesime nefes oldun ruhuma eş.Onunla yürürken her şey değişir kokular çiçekler insanlar dünya güzelleşir gördüğümüz herşeyde onunla olan bir hayal kurarız.Kimi zaman aynı evde dizlerinde yatıp ona bakarak kokusunu içine çekmek kimi zaman bir çimende beraber yuvarlanmak  belkide bir göl kıyısında kahve içmek ama hep bir o vardır artık herşeyde. Uyurken bile düşünüyoruzdur artık önce yarını birkaç dakika sonra bir kaç yıl uyuyana kadar mutlu yaşlanacağımız günlere geçmiş buluruz kendimizi.Sonra bir gün gelir hayat geçmişten oynamaya başlar ve herşey değişmeye başlar sevgi değişmez ama karanlık çökmeye başlar hayallere sonra size umutları veren o kadın hayallerinizi ve sizi yarı yolda bırakıp gider...Herşey yeniden başlar ama bu sefer acı vermeye başlar günden güne eririz o gitti hayaller gitmez sevgi bitmez her an her saniye yine düşleriz bu sefer hiç bir zaman olmayacağını bile bile daha çok canımızı yakmasına izin veririz anılar başlar belki yüzünü unutursunuz ama kokusunu asla unutamazsınız.Yürüdüğünüz yerlerden tekrar geçince adımlarınız canınızı yakmaya başlar nefret ettikçe anılarınızda hayallerlnlzden daha çok bağlanırsınız sevginize ama artık tek yaşarsınız ama çift nefes alırsınız.Hayallerinizi yarıda bırakanları hayallerimizle yaşatarak ölenlere....Sevgim kalbimde değil nefes almadığımda durur sevgim ruhumda nefese ihtiyacı yoktur...