[sevgiliplath]

ve kadın ona verdiğin değeri defalarca sınar. Günlerce, aylarca, sen konuştukça ve konuşmadıkça sınar. Yanında olduğun veya olmadığın, onu dinlediğin veya kulaklarını tıkadığın, ellerinden tuttuğun ya da bıraktığın her an o seni sınar. Ne kadar sevdiğini, ya da ne zamandır sevmediğini, arkasında olduğunu ya da sadece öyle gösterdiğini anlar bu zaman içinde.

Anlatmak ister, anlatmaya çalışır. Dinlemezsen eğer, ne bir daha duyabilirsin hissettiklerini, ne de bir daha dinlemek ister senin hissettiklerini. Ellerini bir kere bıraktın mı, bir daha tutamazsın öyle kolay. Sen kaçtıkça kovalıyor zannedersin ama arkanda bile değildir artık. Sevgisini hafife aldığın, duygularını hiçe saydığın, gözyaşlarını umursamadığın zaman kaybedersin kadını. Ne kadar çabuk sevdiyse o kadar geç unutur seni.

Bir kadına verdiğin değer, onun ömrüne eş değerdir. Kadın seni defalarca sınar, ve sen pişman bile olamadan, o kararını vermiştir.

[avsareda]

Günlerin demini alamadığı zamanlar vardır. Güneş doğar gece karanlık perdesini çekmeyi unutur şehrin üstünden. Günaydınlar , bir başka güne ertelenir. İnsanların neşeli sesleri akşama kadar dolduramazlar caddeleri. Böyle günler uygun değildir aslında başlamaya. Ama başlarız. Günlerin neredeyse hiç yürümediği zamanlar vardır. Bir ağustos sıcağının her yeri kaplayıp kurutması gibi durur hayatın akıntısı. Sadece , bir ağustos böceğinin sesini işitiriz , uzaktan , belli belirsiz. Devranın döndüğünü unutmamak için , derin nefesler alırız. Böyle günler , uygun değildir aslında sürdürmeye Ama sürdürürüz. Günlerin ağırlıkları kaldıramadığı zamanlar vardır. Sözler dibe vurur ; hiçbir maviliğin kaldıramayacağı bir ağırlığa ulaşır. Sessizlik , seslerin ötesinde bir hayalet gemi olur. Gider , en gidilmez limanlara demirler. Böyle günler , uygun değildir aslında konuşmaya. Ama konuşuruz. Günlerin surat asmaktan hoşlandığı zamanlar vardır Hüzün düşer yüzümüzden ; parçalanır , bin parça sıkıntıya sığınır parçaları. İçimizdeki her şey , kendini tene vurmanın bir yolunu arar. Acıyı tırnaklarımızda bile hissederiz. Böyle günler , uygun değildir aslında gülümsemeye. Ama gülümseriz. Günlerin pembe kıvılcımlar çıkarttığı zamanlar vardır. İçimizde startını vermediğimiz baharla yeşerdiğini görür , şaşırırız. Kalbin doğruları , aklın yanlışlarına galebe çalar. Bu heyecan , bu akıl almaz körlük , bir koşuya sürükler bedenimizi. Bağrımıza saplanan gerçeklerle uyanırız. Böyle günler , uygun değildir aslında sevmeye. Ama severiz. Günlerin ince sarsıntılar uydurduğu zamanlar vardır. Neden olduğunu bilmediğimiz kırgınlıklarla açarız gözlerimizi dünyaya. Bütün titreşimler bir yerimizi acıtır mutlaka. Bütün , izler bilmediğimiz bir ateş tutuşturur bir köşemizde. Çaresiz teslim oluruz. Böyle günler , uygun değildir aslında kırılmaya. Ama kırılırız. Günlerin diğer günlere benzemediği zamanlar vardır. Elimize aldığımız her şey pörsüyüp söner. Biriktirdiğimizi sandığımız geçmiş , ufalanıp gider avuçlarımızda. sonra da kaybeder anlamını öncenin ardından. Bir mum ışığından yansıyan gölgeye dönüşürüz. Böyle günler , uygun değildir aslında yaşamaya. Ama yaşarız. Günlerin sona ermediği zamanlar vardır. Kelebeğin ateşe yakalandığı gibi yakalanırız. Hiçbir şey anlamadan... Akreple yelkovanın bu nedensiz duruşundan hiçbir anlam çıkaramadan... İpi yeniden bağlayamadan ve çözemeden.... Böyle günler , uygun değildir aslında ölmeye. Ama ölürüz.

[avsareda]

Sabahınıza enerji katar.

[avsareda]

GÜNAYDIN, Nazan Öncel sevenlere ve sevmeyenlere !

[avsareda]

"Hatırına hayırlı bir iş yapmak geldiğinde onu erteleme, sonra gaflete mağlup düşer de senin için açılmış bir hayır kapısının kadrini bilmeyip kendi elinde kapatmış olursun. Ve sakın ola etrafa güzellik yayan kelimeleri sırf çok kullanıldılar, çok kirletildiler diye kendi hallerine terketme! Al onları, gönlüne göre oluncaya kadar yıka, pakla, arıt, yeniden kat hayatına... Sana ait olan her şeyi eskitmeye, yıpratmaya, her şeyin içine katarak karıştırmaya çalışacaklar. Diri kal, sabit dur, geçecek olan zaten geçer, kalacak olan da kalır."

[avsareda]

[avsareda]

[avsareda]

bu şarkı kalsın.

[avsareda]

Yakın bir zamanda insanlar diğer bütün karşıtlıklardan uzaklaşarak iki temel karşıt grupta toplanacaklar: Evinde duramayanlar ve evinden çıkamayanlar...

Eşlerini, evlerini, şehirlerini, semtlerini, çevrelerini, arabalarını, cep telefonlarını, mobilyalarını değiştirerek hayatlarını değiştirmeye çalışanlar... Bir şeyleri gerçekten değiştirebilmek için kendilerini değiştirmeleri gerektiğini ne zaman anlayacaklar!

'Bu müzik beni başka dünyalara götürüyor' dedi genç kız. 'Geri döndüğünde yine de odandaki dağınıklığı toplaman gerekiyor' dedi külyutmaz bir tavırla annesi.

Karşı binanın üçüncü kat penceresinde her gün saatler boyunca dışarıyı seyreden duman rengi bir kedi var. Bakışlarımız karşılaşıyor bazen...

Biri telesekreterime iki dirhem Cemal Süreya bırakmış: 'Hayat kısa, kuşlar uçuyor.'

Çoğumuz için biyografi yerine geçecek bir cümle buldum: Doğdu, pişmanlık biriktirdi ve...

Lekeli fikirlerimizi yıkayıp asabileceğimiz çamaşır ipleri gerili olmalıydı balkonlarımızda.

Bir suskunun yanına bir başka suskun gelip oturduğunda suskunluğun iç ahengi bozulur.

'Bu evin her yanı hatıralarla dolu' dedi adam kederle. 'Merak etmeyin,' dedi pişkin müteahhit, 'evi yıkmadan önce hepsini itinayla buradan çıkaracağız!'

Sanki biri sinsice arkamızdan gelip tanıdığımız her şeyi tanımadıklarımızla değiştiriyor.

Yüklemlerin hiç ısınamadığı noktalama işareti: Üç nokta!

'Hayaller de bir yerden bir yere nakledilebiliyor mu?' diye sordu sığ romantik. 'Daire kaçıncı katta abi?' diye sordu realist nakliyeci.

Damlatan bir musluk, gıcırdayan bir kapı, patlayan bir ampul, atan bir sigorta... İnsanlar bu kadar ihmalkar olmasaydı, gerilim sineması diye bir şey hiç olmayabilirdi!

Ünlemli cümleler biriktiren bir dostum vardı; aşırı stresten öldü!

'Trafiğin beni en çok çıldırtan tarafı bu iğrenç korna sesleri' diye şikayetlendi direksiyondaki. 'Onlar aslında temsili insan sesleri' diye lafı gediğine koydu yan koltuktaki.

Bazen hiç beklemediğimiz bir anda hiç beklemediğimiz bir şey canımızı bilmediğimiz bir yerinden acıtıveriyor. Demek çok derinlerde, hiç farkında olmadığımız bir hayat ırmağı daha var içimizde akan.

İyi ki kalplerin kırılırken çıkardığı sesi duymuyor kulaklarımız!

Sözlerin zehirli olanları vardır ve kendi sözleri zehirler insanı; yavaş yavaş, sinsice...

Mahşeri bir yerdi. 'Kalbi katılaşanlar şu tarafa geçsin!' diye bağırdı bir münadi kalabalığa. Kimse geçmedi. Münadi baktı ve 'Tamam, orada dursanız da olur' dedi kendi kendine.

'İnsanlık' diye bağırdı şehrin ortasında meczup; 'düğmelerini hep yanlış ilikliyor!'

-gökhan özcan

[avsareda]

Sonra, yolunu çizer insan...

[avsareda]

...

Öyle büyük umutlarım olmadı benim, büyük düşlerim, özlemlerim, büyük beklentilerim olmadı. Koşullarım beni oluşturdu ben acılarımı buldum. Herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. Bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; bir yemek lokantalarda; televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, va- rolmaya, ‘dar çevre yitikleri’nde önem kazanmaya… Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir “ben”e ulaştırırdı beni, kederli dal- gınlığımdan her döndüğümde…Bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay ya- kınlıklarına insanların. Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür hanım? ... Kendilerinin olan tek sözcük yok dillerinde, öyle çok ko- nuşuyorlar ki…Bir söz insanın neresinden doğar dersiniz? Dilinden mi, yüreğinden mi, aklından mı? Düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi? Ve kaç kapıdan geçip yerini bulur bir başka insanda? Yerini bulur mu gerçekten? Sözü yasaklamalı Ömür hanım yasaklamalı…Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünyada söz boşluğu dövmekten başka ne işe yarıyor ki? Olanağı olsa da insanların yürekleri ko- nuşabilseydi dilleri yerine, her şey daha yalansız, daha içten olurdu. Aklı silmeli diyorum insan ilişkilerinden. Yanılıyor muyum? Olsun. Yanıldığımı biliyorum ya… Yeni bir şeyler söyle bana ne olur, yeni bir şeyler. Kurşun aktı kulaklarıma hep aynı sözleri, aynı sesleri duymaktan. Belirsizlik güzeldir, de örneğin, kesinlik çirkin. Sessizlik sesten -hele de güncel ve kof- her zaman iyidir; düş gücü, iç zenginliği verir insana. Dünyanın usul usul ağaran o puslu sabahları ve günün turuncu tülleriyle örtünen dingin akşamları bu yüzden etkiler bizi, duygulandırır, de. Anlık izlenimler sürekli görünümlerden her zaman daha güçlü, kalıcı ömürlüdür…Alışkanlıklar öldürür güzelliğimizi, bizi değişmek çirkinleştirir de. Kimse düşlerine yetişemez ve kimse geçemez gerçeğini bir adım bile; bu yüzden sıkıntı verir zaman, kısa kalır, sonsuz olur, insanın küçücük ömrünün karşısında. İstemenin kuralı yoktur, de, açıklaması sınırı suçu yoktur; istemek ya- şamın kendiliğinden sonucudur, ne haklı ne haksız, ne yerinde ne yersiz… Biz hepimiz dikenli tellerle sarılıyız, her ilişkide bir par- çamız kalır ve bölüne bölüne biteriz de. En büyük hü- nerimiz kendimize karşı olmak, aykırı yaşamaktır, acı kaynaklarımızı ellerimizle yaratarak…Kıyılarımız duy- gularımızın boyunda, derinliğimiz aklımızın ölçüsündedir; ufuklarımızsa sisler içinde…O kıyısız gökyüzü nasıl sığar küçücük gözlerimize, bir bardak suya, demirli bir pen- cereye…Nasıl gizleriz ağız dil vermez bir geceye? Ve nedir ki gizi, daraldığımız her yerde bir genişlik duygusu verir içimize. Çözemeyiz, de, bu güdük bilinç, bu sığ yürek, bu ezbere yaşamla. Dünya bir testidir, de, Ömür hanım, ömür bir su…Sızar iğne ucu gözeneklerinden zamanın, bir içim serinlik bir yudum mutluluk için. Ve bir gün ölümün balkonundan… dökülür toprağa el içi kadar bir su. Yerde birkaç damla nem, bir avuç ıslaklık…Ölümü bilerek nasıl yaşar insan, geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür; bilmek bütün acıların anasıdır, de… Sars aklımın cılız ayaklarını, kuşat beni. Değişik şeyler söyle ne olur, yeni bir şeyler söyle. Yıldım ömrümün ka- lıplarından. Beni duy ve anla. Yağmur dindi Ömür hanım. Gökyüzü masmavi gülümsedi yine. Doğa aynı oyununu oynuyor bizimle. Umudun ucunu gösteriyor usulca, iyimserliğin ışığını süzüyor mavi atlasından. Ne aldanış! Bulutların rengi mavi-beyaz mıdır, kurşuni-külrengi mi yoksa? Gökyüzünü öpmek isterdim Ömür hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşı- maktan. Delilik mi dedin? Kim bilir…Belki de yerde sü- rünmenin bir tepkisidir bu, ya da ne bileyim bilinçsiz bir aykırı olmak duygusu. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki? Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim. İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim -içinde senin ve benim ağırlığım- benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde, incelik adına, ben geçtim…Yerini bulmamış bir içtenlik, yanılmış bir saygı ve bir hüzün eğrisi olarak ilişkilerin gergefinde, ördüm ömrümün dokusunu ilmek ilmek. Beni cam kı- rıklarıyla anımsasın insanlar, savrulan bir yaprak hüznü ve dağınıklığı ile… Yükümü yanlış bedestanlara çözdüm. ...

// şükrü erbaş

[ekmekarasi-deactivated20150926]

[avsareda]

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca Alt katında uyumayı bir ranzanın Üst katında çocukluğum… Kâğıttan gemiler yaptım kalbimden Ki hiçbiri karşıya ulaşmazdı. Aşk diyorsunuz, limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!

Allah’la samimi oldum geçen üç yıl boyunca Havı dökülmüş yerlerine yüzümün Büyük bir aşk yamadım Hayır Yüzüme nur inmedi, yüzüm nura indi bayım Gözyaşlarım bitse tesbih tanelerim vardı Tesbih tanelerim bitse gözyaşlarım… Saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı. Aşk diyorsunuz ya Ben istemenin Allahını bilirim bayım!

Çok şey öğrendim geçen üç yıl boyunca Balkona yorgun çamaşırlar asmayı Ki uçlarından çile damlardı. Güneşte nane kurutmayı Ben acılarımın başını evcimen telaşlarla okşadım bayım. Bir pardösüm bile oldu içinde kaybolduğum. İnsan kaybolmayı ister mi? Ben işte istedim bayım. Uzaklara gittim Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin Uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!

Süt içtim acım hafiflesin diye Çikolata yedim bir köşeye çekilip Zehrimi alsın diye Sizin hiç bilmediğiniz, bilmeyeceğiniz İlahiler öğrendim. Siz zehir nedir bilmezsiniz Zehir aşkı bilir oysa bayım!

Ben işte miraç gecelerinde Bir peygamberin kanatlarında teselli aradım, Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım, Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin Bir şiir aradım. Geçen üç yıl boyunca Yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım. Ülkem olmayan ülkemi Kayboluşumu aradım. Bulmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm. Bir ters bir yüz kazaklar ördüm Haroşa bir hayat bırakmak için. Bırakmak o kadar kolay olmasa gerek diye düşünmüştüm.

Aşk diyorsunuz ya, İşte orda durun bayım Islak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım Kendimin ucunda Öyle ıslak, Öyle kötü kokan, Yırtık ve perişan.

Siz aşkı ne bilirsiniz bayım Aşkı aşk bilir yalnız!

//didem mamak

[avsareda]

Yola çıkmak üzere bindiğim minibüste ihtiyar amcamın şoföre sorduğu "Cumaya yetişirmiyik oğlum?" sorusunu duyduktan sonra, nereye gittiğimin de niye gittiğimin de önemi kalmadı sanki. Dakikalarca baktım bu huzurlu yüze. Sabahın erken saatinde bir saatlik yola çıkarken Cuma sevincini içine koymuş; hakikati unutmayacak kadar vefalı...

Sana o derdi verene kurban canım amcam! Cuma`n mübarek olsun.

[avsareda]

" Herkes kendisinin haklı olduğunu, doğruyu söylediğini, sözünün bütün sözlerden üstün, vicdanının bütün vicdanlardan keskin olduğunu düşünüyor. Yine herkes karşısındakinin haksız olduğunu, yanlış yaptığını, hakkaniyetten uzaklaştığını, davayı sattığını, ona buna yaranmaya çalıştığını, kendini pazarlama derdinde olduğunu, yoldan çıktığını, artistlik yaptığını ve bunun gibi bir çok şeyi ağız dolusu söylüyor, yazıyor. Velev ki manzara tam olarak böyle olsun; bir insanın kendi doğrularıyla bir başkasını ulu orta dövmeye çalışması kabul edilebilir mi? Hele ki iyilikle bakması, hüsnüzanla görmesi, suizandan uzak durması emrolunan bir Müslüman nasıl olur da böyle bir şeye tevessül edebilir?

İnsanın her konuda kendini haklı görmesi, sözünü üstün bilmesi, yanında olanları meşru, olmayanları gayrımeşru ilan etmesi kibirdendir ve bu ağır bir hastalıktır, bir insanlık arızasıdır. Öfke, nefret, gıybet, iftira, koğuculuk, hakaret, aşağılama, tahfif etme, hataları teşhir etme, bugüne özgü bir günah galerisi... Ve bütün bunlar güya doğruyu seslendirmek, savunmak adına...

Yalnızca tek bir mükemmel, tek bir şaşmaz hakikat, tek bir yanılmaz-yenilmez güç olduğuna, bunun da Allah olduğuna inananlar için, mükemmel insan diye bir şey yoktur; her kulun hataları, günahları, yanlışlıkları, zayıflıkları vardır. Her kulun iki yanında zerre miktarı günahını da, zerre miktarı sevabını da zayi etmeden yazan melekler vardır. Kulları yargılamak, kulların işi değildir ve sırf bu sebeple kaçınılması gereken bir şeydir."

//gökhan özcan

[avsareda]

Ah efendim, önemi yok halimin... Seyrederim hayret ile şu alemi; ne bilinir kıymet, ne kıyamet. Allah'a emanet, ne gelir elden.. Ne sahibim bu yerde ne kiracı, sadece bir ömürlük misafirim ben...

[avsareda]

'' Aktarla arkadaşlık eden gül yağı; kasapla arkadaşlık eden içyağı kokar. ''