Buraya son uğradığımda 24 yaşındaymışım ve başka bir şehirde yaşıyormuşum.

❣ Chile in a Photography ❣
TVSTRANGERTHINGS

titsay
hello vonnie

★
Sade Olutola

JVL
🪼
YOU ARE THE REASON
Alisa U Zemlji Chuda

Origami Around

Product Placement

Discoholic 🪩
Jules of Nature
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

roma★
trying on a metaphor
we're not kids anymore.
No title available
Peter Solarz
seen from France

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from Italy

seen from Singapore
seen from Iraq
seen from Bangladesh
seen from Vietnam

seen from Iraq
seen from United States
@aylakov
Buraya son uğradığımda 24 yaşındaymışım ve başka bir şehirde yaşıyormuşum.
hep böyle yabancı gibiyim. herkes kaynaşmış, her yer herkesinmiş, ben öyle ortada nereye otursa bilemeyen biri gibiyim.
hüzünle başlamak.
gitmek istiyorum, buradan çok uzağa.
dinlenmesi gereken albumlerden.
düşerken şu iki şeyi asla unutma: kimin seni ittiğini ve kimin seni tutmadığını.
albert camus
fanzinde yazmak isteyen gönüllü birileri çıkar mı acaba?
(şehir farketmez)
ölüyüm çünkü artık arzulamıyorum, hiçbir arzum kalmadı çünkü ben lanetlendim, lanetlendim çünkü kurtulmak için uğraşmadım, uğraşmadım çünkü hiçbir şeyimizin olmadığını kanıksadık, hiçbir şeyimizin olmadığını gördükçe, kendi benliklerimizi tüketmeye başladık. kendi benliklerimizi sunmak ya da tüketmek, kanıksadık ki hiçbir şeyimiz yok, bunun farkına varınca olmayı arzuladık, olmayı arzulamak ya da yaşamak.
rené daumal | dağ analoğu
fanzinde yazmak isteyen gönüllü birileri çıkar mı acaba?
(şehir farketmez)
gece eskizi | 21.05
yalnızca birkaç eskiz.
stefan zweig - chess
yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar baskı yapamaz. - stefan zweig | satranç
neden arkada gözü yaşlı kalan hep ben oluyorum? senaryo değişiyor, mekan değişiyor ne bileyim hava şartları, kıyafetler, insanlar değişiyor ama benim bu hayatta rolüm hiç değişmiyor.
bakın bu acizliktir, korkaklıktır. hayat hiç kimseye istediği şartları vermez, o şartları biz kazanırız. kendimizden başka bir kurtarıcı beklemek o durumdan kurtulmak istemediğimizin bir göstergesidir ve bu böyle devam ettiği sürece bu duygulara sahip biri yalnızca oradan oraya sürüklenen bir nesneden farksız duruma gelecektir.
bir insan bir insana elbette yeterdi…