Masum biri kalmak isterdim. Hiç kimseyi yaralamamış, hiç kimseye dokunmamış, hiç ölmemiş biri olmak isterdim. Öyle yara izleri açtım ki, öyle kalpleri parçaladım ki, artık huzuru hak etmediğime ikna oldum. Ben bile bana huzuru çok görürken, huzur mümkün olabilir miydi?
Huzuru geçici aşklarda aramaya başladığımda, bir kadının söylediği cümle, çok acıtmıştı. “bir gün” dedi, “ölürsen, öldüğüne değil yaşayamadığına üzüleceğim ” yaşamıyordum. Haklıydı. Sevgi olmadan, aşk olmadan, acı olmadan, hissizce, sadece nefes alarak yaşamak, yaşamak mıydı? yaşamayı sordum bende üstüne. “Bu değil” diyerek her şeyi anlattı. Fazla çabalamadı. Anlamadım. Sonra usulca kalktı gitti masamdan. Bir daha da görüşmedik.
Sonra ben Akdeniz’e kaçtım. Kaçmak ilk çare ya hani, bende hep kaçtım. Bir gün, şehri tepeden izlerken, bir çifte dikkat ettim. Biri görmüyordu diğeri duymuyordu. Kadın adama göz olmuştu, adam kadına ses. O gün anladım tamamlanmanın ne demek olduğunu. hem görüp, hem duyup hala yarım kalmış olmak, şamar gibi çarptı suratıma.
Sonra gene insanlar girdi çıktı hayatıma. Gene çok hayaller kuruldu. Kavak yelleri gene esti başımda. En sonunda sonbahar geldi çattı. Sonbahara kapıyı ben açtım hatta. Sonra gene kaçtım. Onlar aldattı, öfkelendim, bende aldattım. Onlar kırdı, canım yandı bende kırdım. Onlar parçaladı, un ufak oldum, bende parçaladım. Sonra baktım ki, artık sevmeyi unutmuşum. Sevemiyorum. Ya ağır yaralı bırakıyorum ya da öldürüyorum.
Yarım olmayı, bir şeylerin yarısı olmayı o kadar benimsemiştim ki, artık her şeyi yarım yamalak yapar olmuştum. Hiçbir kitabı, tamamlamadım. Hiçbir şiire başlık koymadım. Bütün şarkıları yarısında kapattım. Gecenin yarısı uyandım, kahvaltıları yarısında terk ettim. Olmadı ama. Kursağımda kaldı lokmalar, geçmedi boğazımdan. Uyandığım gece yarıları, düğümlendi. Şiirler, bana küstü.
Hissiz yaşadım. Aylarca, yıllarca belki. Doğru, yıkılmadım; ayakta kaldım. Fakat yürüyemedim de. Ben, yerimde saydım. Haftalarca bir eve kapanıp, kendimle hiç bitmeyen muhabbetlere daldığım günler oldu. Bütün inzivalardan, canlı çıktım. Ama yürüyemedim, gene yerimde saydım.
Huzuru yeryüzünde bulamayınca, gökyüzünde aradım. Şehirleri de yarım bıraktım. Randevuları kaçırdım. Onlarca şiir yazdım, hiçbirini ezberimde tutamadım. Yarısını hep unuttum. Dedim ya, yarım kalmaya alışmıştım ben.
Bir gece, terden sırılsıklam olmuştum, uyandım. Elimi yüzümü yıkamak istedim. Lavaboya gittim, lavabonun aynasındaki insandan ürperdim, korktum. Bir en kazın arasından, yorgun iki göz, ben izliyordu. Cesetti, yaşamıyordu. Ölmüştüm, uzun zaman olmuştu. Yarım bıraktım uykumu. Bir yarım daha ekledim, yarımların hanesine. Öğlene kadar ağladım. Bakamadım aynaya, penceredeki yansımama bakamadım. Bomboş evde, kendi sesim, bana fazla geldi. Çenem uyuştu. Hıçkırdım, üst katta oturanları önemsemeden, yan dairedeki insanların ne düşündüğünü hiç hesaba katmadan, iç çeke çeke ağladım.
Kaybettiğim vicdanımı aradım, inancımı aradım, umudumu toparlamaya çalıştım, olmadı, bulamadım, toparlayamadım. Çocukluğuma çevirmek istedim başımı, göremedim. Pes etmedim ama başaramadım da.
Umudu kesince, iki yakası bir araya gelmeyen bu şehre, İstanbul’a, dönüşüme fazla itirazım olmadı. Geldim. Rakı sofrasında bir yazı yazdım, sonra bir kadını sevdim. Ben bile inanamadım paslı bir kalbin bu kadar hızlı atacağına. Atıyormuş meğerse, sonra o kadın da yarı yolda bıraktı. Çok isyan etmedim. Nasıl olsa, ben hep bir şeylerin yarısıydım. Sadece yarım gece üzüldüm, yarım kadeh rakı içip, yarım bardak su ekledim. Yarımdım.
Sokakları mesken edindim. İnsanların yarısını hatırladım, yarısını unuttum. Yazıları yarım bıraktım, sofrayı kurmadan, kaldırdım. Kalemi yontmadan kağıda batırdım. Fırçayı temizlemeden, duvara sürdüm. Şemsiye kullanmadım. Yetişecek bir yerim yoktu, kol saati takmadım. Tıraş olmadım, saçlarımı taramadım.
Hikayemi tamamlamayacağım. Bu da yarım kalsın, yarımlar hanesine bir hikaye daha eklensin. Ama sen yarım kalma, çünkü, huzurun yarısı bensem, huzurun kalan yarısı da sensin.
yousharknotpass
pixelskylines
theartofmadeline
germansingergirl
izzy806
blakekathryn
romaincrisis
