Bad ACID trip

Okiem widza

[badacidtrip]

Parenting, czyli jak w dwa tygodnie nie zepsułam dziecka

Od 13 dni jestem matką i nie mogę powiedzieć, że całe życie wywróciło mi się do góry nogami. Życie mi leży i kwiczy i to dosłownie, zwłaszcza kiedy to życie jest głodne, albo potrzebuje zmiany pampersa. Zaliczyłam od tego czasu jedną randkę z mężem w macu, z okazji ściągnięcia szwów, 1 sklepową paranoję kiedy udało mi się zbiec z domu na 2h po stanik do karmienia i coś w co powinnam się zmieścić, co by z gołą pupą po ulicach nie chodzić, 100 napadów depresji, bo jestem złą matką i wszystko robię nie tak i 13 cudownych dni, w których nie wiem jak się nazywam, która jest godzina (chyba że jest godzina karmienia), jaki jest dzień tygodnia, miesiąca, rok pamiętam.

Czuję się źle. Nie doszłam do siebie po cesarce jak te wszystkie piękne łanie opowiadały, że dwa dni i po bólu. Po dwóch tygodniach nadal mnie boli, a nawet i momentami napierdala. Mój niegdyś płaski brzuch wygląda jak obwisła galareta zaorana kombajnem, uda i ramiona sflaczały do reszty, jedyne co imponujaco wygląda to cycki, dopóki nie wybuchają nawałem mleka. Nie wiem ile schudłam, jaki mam rozmiar, wiem, że na pewno jem mniej i że nagle można żyć bez snu. Sen jest dla słabych, albo bezdzietnych. 

Czy chciałabym to wszystko rzucić w pizdu i wyjść po papierosy?

Momentami. Szczerze licząc się z ukamieniowaniem mówię, że momentami tak, ale zaraz potem przypominam sobie, że to mój syn. Patrzę jak śpi zawinięty w swój ulubiony kocyk i wybucha nieskończona miłość do tego małego naleśnika. Miłość, która jako jedyna jest chyba czysto-bezinteresowna, bo czego możesz chcieć od kogoś, kto za miłość daje kolejną kupę? i jeszcze więcej miłości... 

Róbcie dzieci, polecam, 10/10 :)

[badacidtrip]

Ludzie, którzy się ubierają i piszą (albo co gorsza-mówią) o tym.

Jakiś czas temu popełniłam zamknięcie mojego konta na fejsbusiu. Od tego dnia oddycha mi się jakoś luźniej (nawet pomimo anginy powoli ewoluującej w zapalenie-wszystkiego-czym-oddycham), mam więcej czasu na utrzymanie czystości nie tylko myśli (serio serio, z bluzgowego perpetuum mobile zmieniam się w kwiat lotosu na tafli jeziora) , ale i mieszkania! Co za tym idzie pokój dla mojego syna jest prawie gotowy, kawałek przeznaczony na home office stoi i czeka aż usiądę do pracy i chętnie bym usiadła, ale zapalenie-wszystkiego-blablabla powoduje u mnie chwilową niechęć do wysiłków intelektualnych. Ba, jedynym wysiłkiem na jaki by mnie było stać to przerzucanie kanałów za pomocą pilota do telewizora, ale telewizora nie mam, więc zostaje mi tylko zgłębianie odmętów darmowych platform na których można bezcelowo zająć czymś oczy. 

Ja naprawdę wcześniej wiedziałam, że są blogi, vlogi, nawet kiedyś połakomiłam się o zagłębienie się w ich kategorie typu lifestyle, q&a itp itp, ale...

PRZERAŻA MNIE TO.Pokazanie się nago było by dla mnie mniej żenujące niż opowiadanie ze szczegółami przez czasem nawet 45 minut, o tym co robiłam w ciągu dnia. Sama struktura takiego vloga jest zjawiskiem dla mnie dość egzotycznym, na wstępie budzącym emocje niczym teleekspres*. Vloga koniecznie trzeba zacząć od słów “Cześć kochani!” (w życiu nie powiedziałam do nikogo kochana, kochany, kochani, uważam to za jeden z większych rodzai wiochy którym witają się z fanami na dożynkach lokalne zespoły grające hity pod wódeczkę i kotleta). Później następuje krótkie streszczenie o pogodzie za oknem, pierdu pierdu, aż następuję: dlatego dzisiaj ubrałam kalosze firmy dupa, spodnie z kolekcji niemampomyslunachujowanazwe i tu następuje wymiana całej reszty- kosmetyków użytych do makijażu, margaryny do smarowania, lodówki marki beko w której ta margaryna bezpiecznie sobie mieszka i całej reszty której kurwa nie ogarniam. W sensie nie widzę sensu pokazywania jaką mam wannę, jaką mam lokówkę, nawet jakiego mam kota i mówienia wszystkim dookoła, że tyłek przed zimnem chroni mi dres marki Abiedas. Nie zaczepiam ludzi na ulicy i nie mówię im “paczaj jakie mam galoty”, ale z jakiegoś powodu takie filmy mają więcej wyświetleń niż biblioteka książek. Socjologia jest dla mnie jedną z najbardziej przerażających dziedzin nauki, a format jej dzisiejszych zjawisk kompletnie nie jest obsługiwany przez mój aparat pojęciowy.

I w sumie niech tak zostanie.

*telekspres oglądam czasami online z pewną dozą podekscytowania. Moim świadomym wyborem jest nieoglądanie/słuchanie/czytanie wiadomości, więc kiedy już mi się zdarzy w ramach demonicznej rozrywki zasiąść z mężem do telekspresu nigdy nie wiem czego mogę się spodziewać, co czyni to zjawisko wyjątkowym ;)

[badacidtrip]

Bóle parte, czyli dlaczego nie wrócę na fejsa.

Żyję już cztery dni bez gównoburzy. Karmię się światłem, powietrzem, przeżyciami i można by powiedzieć, że jest prawie jak na urlopie.

Motyw był prosty. Żyjemy w czasach, w których każdy jest przekonany o swojej wyjątkowości, oryginalności swojego zdania, specjalnego rodzaju pasji do życia i nawet ostatni promyk nadziei- generacja X  dąży do bycia kutasiarską generacją Y. Można by w sumie powiedzieć, że każdy jest specjalistą od wszystkiego. Gościu z aparatem nazywa się fotografem, laska, która mieszka piętro wyżej i pieje wersje karaoke szlagierów Brajana Adamsa “właśnie kończy tizer swojego nowego albumu”, kolega z pracy jest teraz podróżnikiem, bo załapał się na Last Minute w Hurgadzie, Ten jest KODowcem, ta jest lewakiem, tamten prawakiem, a oni są vege. Wszystkich łączy jedno- sami liżą swoje jaja. Ich sposób na życie jest wyjątkowy, jedyny, ba- jedyny racjonalny, Ty co najwyżej chuja się znasz, oni już o aborcji i episkopacie spekulowali będąc w łonie matki. Przyszli na świat z wykształconym poglądem na każdy temat, a jeśli przypadkiem zapytasz ich o coś, o czym nigdy nie prowadzili wewnętrznego monologu, filozoficznych dysput samego ze sobą, to wiedz, że te 20 sekund ciszy zabrało im określenie swojego zdania. Wszyscy oni niebezpiecznie przypominają mi Krystynę Pawłowicz. Mówią, żeby mówić, a ja tymczasem kocham ciszę. 

Osiem miesięcy zmian, dystansu, zwolnienia tempa zajęło mi zrozumienie, że jedyne co w życiu muszę, to oddychać. Cała reszta jest już opcjonalna.

Nie wstaję do pracy. Jednak rozczaruję was- nie żyję z pasji, raczej z umiejętności, które są na tyle dobre, że same się sprzedają. Nie mylę chciwości z potrzebami, ale minimalizm jest mi obcy, nie mam supermocy, nie gardzę ludźmi, po prostu wolę ich unikać jeśli przebywanie z nimi wpływa na mnie destrukcyjnie, nie mam określonego stylu, nie znam się na trendach muzyce, nie znam na pamięć wszystkich filmów Tarantino i nie uczestniczę w życiu kulturalnym. Moja lokalna społeczność ogranicza się do kilku drugoplanowych postaci i dwóch głównych bohaterów, jednego widzę i czuję, drugi “przemocą” daje znać, że lada moment też go zobaczę. 

Zanim zarzucicie mi przynależność do normalsów to z przykrością stwierdzę, że nie zobaczycie mnie w birkenstockach.