Balik Tanaw sa Karangyaan

Alay para sa pagsasabuhay ng aking naitatagong nararamdaman para sa bayan. 'Balik Tanaw sa Karangyaan' sapagkat ang Kasaysayan ay muli ko na namang binibigyang halaga, sa bagong pananaw at nais kong pahalagahan ang Karangyaan ng Pilipinas noon. Dahil ako ay nasa isang prestihiyosong pamantasan, mas marami pa akong natutunan ukol sa Kasaysayan na nagbibigay sa akin ng bagong pananaw ukol sa mga bagay kaugnay sa kasaysayan. ==Nais ko sanang may magbasa rin, hindi lamang ng talaarawan, pati ng mga tinala kong iba pa sapagkat kaugnay din ito sa PI 10 :)

[bagongpananaw]

Talaarawan para sa pag-aaral ng kursyong PI- 10 - UNANG LINGGO

Noon pa man, gustung-gusto kong mag-aral ng kasaysayan at natutuwa ako sapagkat ang PI 10 pala ay hindi lamang tungkol sa buhay ni Rizal, kundi pati na rin ang mga kaganapan sa panahon niya. Noong una, akala ko ang PI 10, puro mga pagtatalakay lamang kay Rizal. Hindi pala. Tinalakay at tatalakayin pa pala kung ano ang mga Bayani at ang mga impormasyong mas makakatulong upang maunawaan kung bakit ba bayani si Rizal. Isa pa, ang bayani pala ay may naiibang kahulugan sa iba ibang panig ng mundo. May kaibahan pala ang bayani sa Pilipinas at sa kanluran. Katulad pala ito ng sinasabi ng aking guro sa PSY 1, na ang salitang tagalog ay may ibang kahulugan kumpara sa sinaling salita nito sa Ingles. Katulad na lamang ng mahiyain. Ito daw nakapaloob sa Pantayong Pananaw na konsepto. At ngayon, mas nauunawaan ko na ang pananaw na ito.

Nakakatuwa rin na tinalakay ang mga epiko at ang konsepto ng bayani noong unang panahon. Nais ko pa sanang malaman ang pamumuhay bago pa dumating ang mga espanyol. Naiisip kong pumasok sa Hist 1 sa susunod na semestre ngunit hindi ang mag-enrol dito. Nais ko lamang matututo pa ng tungkol sa kasaysayan. Upang simulan pang matuto, nagbasa basa na ako ng tungkol sa buhay bago ang pagdating ng mga kastila at nagsimula na rin akong manood ng Amaya. Naisipan ko lamang na panoorin ito. Para malaman ko pa ang tungkol sa kasaysayan noon. Sa mas nakakagiliw na paraan. Kung nakakapanood nga ako ng teleseryeng nagsasalaysay ng buhay ng mga Hapon at Koreano noong unang panahon, ito pa kayang sa Pilipinas?

Balik muli sa mga natalakay. sa tingin ko, mas magiging interesante pa ang mga diskusyon sapagkat matatalakay ang buhay ni Rizal. Ang magulo at makulay na buhay niya. Nga pala, itong isang libro na tungkol sa buhay ni Rizal, ang "The First Filipino" ay sinimulan kong nang basahin. Nakakapanglumo agad ang bumungad sa akin. Ang mga dayalogo noong bitayin ang GOMBURZA. Di ko malilimutan ang pagsasalarawan at mga binitiwang salita ng mga pareng ito. Nakakapangilabot.

Inaasahan kong mas magiging makulay pa ang pagtatalakay sa PI 10. :D

[bagongpananaw]

Talaarawan para sa pag-aaral ng kursyong PI- 10 - Ikalawang Linggo

Sa loob lamang ng isang linggo, marami na ang natalakay sa klase. Marami sa natalakay ay tungkol sa buhay noong ikalabing-siyam na siglo. Tinalakay din ang buhay ni Rizal at mapapansin na talaga namang pinag-aralan ng mga tao siya. Importante nga siya sa mga Pilipino. Sana lamang, maisabuhay natin ang mga nais niya. Isa pa, sana ay maging sa simpleng mamamayan lamang ng ating bansa ay makilalala at malaman ang tungkol sa buhay at mga sinulat ni Rizal.

Napag-usapan din ang EDCA at sa tingin ko, itong EDCA ay nagpapaalala lamang muli sa atin ng ating kasaysayan noong may base militar pa ang America dito noon. Parang uulitin na naman natin ang kasaysayan. Napapaisip lang ako, Pinag-aralan kaya ang tungkol dito bago ito natuloy? Nasuri kaya ang mga mahahalagang detalye na nangyari noong mayroong base militar pa ang Pilipinas? Sana lang, ginawa nila iyon.

Naalala ko rin ang diskusyon ni Ma'am tungkol sa Pilipinas na pangalan ng ating bansa. Sinabi niya na nais noon na palitan ang pangalang ito noong panahon ni Marcos. Nais na gawing "Maharlika". Di ko man sinusuportahan si Marcos, maganda ngang ngalan ito. Imbes na tayo ay "Pilipino" tayo ay "Maharlikano" magandang pakinggan. Dahil dito, nagsiyasat ako tungkol sa Maharlika at mayroon ngang Kharian ng Maharlika dito noon ay mas malawak pa ang nasasakop nito noon. May mga nagsasalasay tungkol sa kahariaang ito at may mga ipinapahayag siyang dokumento ukol dito. Magaling din ang pagsasalaysay nito tungkol sa kasaysayan ng Pilipinas.

Napaisip lamang ako, kung papalitan kaya ang ating ngalan sa Maharlika, mas magiging positibo kaya ang Pilipinas? Sana mas mapag-aralan pa ang tungkol sa kasaysayan ng Pilipinas sapagkat nakakasawa rin namang tungkol lamang sa hirap at pasakit ang naririnig natin tungkol sa Pilipinas. Maganda sanang marinig na Marangya rin tayo, gaya ng ibang bansa, para naman mas maging positibo tayo sa buhay.

[bagongpananaw]

Talaarawan para sa pag-aaral ng kursyong PI- 10 - Ikatlong Linggo

Sa ikatlong linggo, kami ay nagtalakay na ng tungkol sa mga sinulat ni Rizal. Masayang pag-aralan ang mga ito kahit napakahaba ng mga kailangang basahin. Minsan ay nililikdangan ko na ang ilang pangungusap, ngunit babalikan ko rin naman sapagkat mas nakakalito kung palikdang-likdang. Ang una naming tinalakay ay ang walang kamatayang Noli Me Tangere at El Filibusterismo.

Ang pinakahindi ko malilimutan sa nobelang ito ay ang tungkol sa pamilya ni Elias. Kahindikhindik ang mga eksena na kanyang inilarawan tungkol sa kanya. Kaawa-awa ang kanyang pamilya. Isang mayaman, magiging mahirap din dahil lamang sa kasaysayan ng kanyang pamilya? Hungkag ang mga tao noon. Kaawa-awa talaga ang tungkol sa buhay ni Elias. Kung ako siguro sa kanya, di ko kakayanin ang mga nangyari, at kung nalaman ko ang ugat ng mga problema ko, naghiganti sana ako. Siya, hindi niya kinaya ang maghiganti. Kapuri-puri siya.

Kami ay nagkaroon din ng maikling pagsusulit tungkol sa mga nobelang ito at ako ay nagkaroon lamang ng apat na mali! NAKAKATUWA! WOOOOOOOOOOO!!! Kahit dalawang oras ko lamang nabasa ang mga piling kabanata na nais ipabasa at ito ay nasa wikang Ingles pa, lubhang naisapuso ko ang mga kabanata at nagawa kong makasagot ng maraming tama! Nakakatuwa talaga. Kinararangal ko ang aking sarili! HAHAHA Nagbibiro lamang. xD

Masaya. Napakasaya ang pag-aralan ang mga nobela ni Rizal.

[bagongpananaw]

Talaarawan para sa pag-aaral ng kursyong PI- 10 - Ikaapat na Linggo

Dumaan na uli ang ilang araw ng diskusyon at natapos na naming talakayin ang ilan pang sulatin ni Rizal. Marami na ang napag-usapan at isa na rito ang karangyaan ng Pilipinas noong unang panahon

Ito ay sinulat ni de Morga. Ang Sucesos Delas Islas Filipinas. Ito ay muling sinulat ni Rizal at tinama ang mga maling isinulat ng unang may akda tungkol sa mga Filipino. Isang kaliwanagan ang malaman ang tungkol sa mga bagay na nagpapakita ng karangyaan ng Pilipinas sapagkat noon, ang madalas ituro ay ang kasaysayan mula ng dumating ang espanyol. At oo nga pala, nanood kami ng pelikula tungkol sa Sultan ng Sulu. Maganda sana ang pelikula sapagkat naghahayag ito ng buhay ng mga Pilipino bago ang pnahon ng kastila ngunit ako ay naaasiwa sa mga dayalogo ng mga gumanap. Hindi ko maisip na ang mga eksena ay pang-unang panahon sapagkat ang paraan ng pagsasalita ng mga gumaganap ay napakamoderno. Sana ay mas naisaayos ito.

Meron bang pagsasapelikula o teleserye ng Noli at El Fili? Tingin ko, ito ang maganda ring ginagawan ng salin sapagkat ang mga simpleng mamamayan ay mas mahilig na ngayong manood ng telebisyon. Mas malalaman nila ang tungkol sa nobela kung isasateleserye ito. Isa pa, maganda sana kung may teleserye tayong hango sa epiko o kasaysayan tulad ng Amaya (at pinapanood ko ang 165 na kabanata ng teleseryeng ito sa ngayon) sapagkat mas natutututo tayo at ang mga simpleng mamamayan tungkol sa kasaysayan. Ito man ay katahang isip lamang, mayroon naman itong basehan mula sa kasaysayan. Marami na rin kayang teleserye ng kasaysayan sa Korea at Japan. Masarap panoorin. Maraming natututunan. Ito rin ang paraan nila ng pagpapalakas ng pagiging makabayan ng mga mamamayan nila. Epektibo naman ito sapagkat talagang maging ang mga kabataan ay nalalaman ang kasaysayan at nakatutok sa mga teleseryeng ito at talagang natutututo silang maging mas makabayan pa. Kaya, ako, bilang isang tagapagtangkilik ng mga teleserye sa mga bansang aking nabanggit, ay pinanood din ang Amaya. Marami akong natutunan. Natuwa ako. Isusulat ko sa mga susunod na tala ko ang tungkol sa aking mga natutunan.

[bagongpananaw]

Talaarawan para sa pag-aaral ng kursyong PI- 10 - Huling Linggo

Nakakalungkot. Tapos na ang aming kurso. Marami akong natutunan sa pagkuha ko ng kursong ito at mas naging sensitibo na ako ngayon. Sensitibong maisabuhay ang pagiging makabayan. Napakasaya ng kursong ito. Mas nakakita ako ng dahilan kung bakit ako magiging makabayan. May mga kongkreto akong dahilan kung bakit nais kong mabago ang bansa. Mas ninanais kong makatulong sa bansa.

Nais kong magpasalamat sapagkat isang malaking pagsubok sa akin ang maisabuhay ang pagiging Pilipino. Dahil sa kursong ito, hindi na ako nahihiyang mag-isa man akong kumanta ng Lupang Hinirang, sapagkat alam kong ang ibang tao na ang mahihiya sa akin. Noon, naiisip kong mukha akong tanga na kumakanta nito sa paligid ng mga taong hindi umaawit nito. Ngayon di ko na sila iniisip. Iniisip ko, na ito ang kagustuhan ng mga bayani. Ang taas noo ko itong kakantahin. Mas nagmumukhang tanga pala ang mga hindi umaawit nito. Nagagalak ako at wala na akong pag-aalinlangang kantahin ito. Magmukha man akong tanga sa mga di makabayang Pilipino, basta ako, taas noo ako.

Nais ko ring pasalamatan na naging daan ito para mas maliwanagan pa ako sa mga katotohanan tungkol sa bansa. Mula sa mga kurap na pulitiko hanggang sa karangyaan ng Pilipinas. Naging daan ito upang mas maging masidhi pa ang nais kong mabuhay bilang Pilipinong matuwid ang prinsipyo sa buhay. Isang malaking pagbabago ang kursong ito sa akin. Salamat sa mga natutunan ko. Napakasarap sa pakiramdam.

Sa susunod pang muling pag-aaral ng kasaysayan.

*NAIS KONG KUNIN ANG KURSONG HISTORY 1. PAPASUKAN KO NA LAMANG ANG KLASE KAHIT DI AKO NAKA ENROLL*

[bagongpananaw]

Sariling Kuru-Kuro - Bilang isang "Kpop Fan"

 Nais ko itong isulat sapagkat ako ay katulad nila, isang Kpop fan. Noong nakaraang klase, May 14, napag-usapan ng bahagya ang tungkol dito. Ako ay naniniwala sa sinabi noon. Maaari tayong masakop. Ngunit hindi lahat ng kpop fan ay ganoon, o marahil ako ay naiiba lamang. Para sa akin, hinahangaan ko sila hindi dahil lang sa kanilang mukha o galing sa pagkanta at pagsayaw. Ang pinakahinangaan ko sa kanila ay ang pagmamahal nila sa kanilang bayan. Bago pa man ako naging kpop fan, isa na akong jpop fan. Sa hapon, malakas ang kanilang nasyonalismo. Ito ang aking hinahangaan sa kanila at nang maging kpop fan nga ako, di nabago ang pamamaraan ng aking pagtatangi.

Ako ay nadidismaya sa ibang kpop fan na nais pang tumira sa Korea kaysa sa Pilipinas. Bagama't ako ay isang fan, hindi ko kailanman ninais tumira roon. Gusto kong mamuhay sa kumbaga ay aking "comfort zone". Sa tingin ko ngayon, ako nga ay naiiba sa kanila. May kaibigan akong nagsabi sa akin na ako nga ay abnormal na fan. Di ako naging katulad ng ibang fan. Tingin ko, mababaw ang tingin nila bilang kpop fan, di nila naisabuhay ito bilang Pilipino. Ang sa akin, nais kong tularan lamang ang mga Kpop idols na ito sa kung paano nila minamahal ang sarili nilang bayan. Paano nila napapaunlad ang kanilang kultura at kung paano nila naipagmamalaki ang kanilang kultura. Ito ang palagi kong naisasaisip, kung si Sandara Park, na sikat sa buong mundo, mahal na mahal pa rin ang Pilipinas, ano pa ako na isang Pilipino, upang di ipagmalaki ang aking lahi.  Kahiya-hiya naman ako. Siya, kahit saan pa man siya mapunta, maging sa New York man o Hongkong, alam nyo ba ang kinakainan niya, Jollibee. Hangga't may Jollibee sa lugar na pinupuntahan niya, di maaaring di siya kakain! Maging ang mga kasama niya sa "agency" tinuruan niyang kumain sa Jollibee. Naalala ko ang isang kpop artist, nang magpunta siya dito, San Miguel Beer ang ininom niya! Kaya ako, proud ako na may Sandara Park na may mas Pilipino pa kaysa sa mga 'Pilipino' dito.

 Noong sabado, May 18, Nagconcert ang banda ni Sandara dito. Marami ang nanood. Maganda raw ang kanilang concert. Sayang di ako nakapanood. Nais ko itong banggitin sapagkat may ilang mga importanteng detalye ang nangyari.

Una, Tinuruan ni Sandara na magtagalog ang mga kamyembro nila, at di lang iyon, pati ang "Boom Panes" na usong uso ngayon sa mga Pilipino. Nakakatawa talaga. Iba na ang katagang iyan sa akin. HAHAHA

Pangalawa, sila ay binigyan ng kiddy party ng Jollibee gabi bago sila magtanghal. Nakakatuwa. May battle dance pa sila laban kay Jollibee at mahal talaga nila ang Jollibee. Sana ay magbukas na ang store ng Jollibee sa Korea para naman mas mahalin pa nila ang Jollibee

Pangatlo, Tuwing nakikipag-usap si Sandara sa mga kamyembro nito, nauuwi siya sa pagsasalita ng tagalog. Nakakatawa talaga.

Bom (Kamyembro nito): will u sing In or Out?

Dara: kung gusto nila

Bom: ???

Dara: ay di ka nga pala marunong magtagalog

Nakakatawa talaga siya, at talagang kinanta nila ang In or Out. Di lang ni Sandara, pati ng iba pa niyang kamyembro at maging ang back-up dancer. Ang galing. Naturuan niya ang mga kamyembro niya.

Huli, may sinabi ang kamyembro nito tungkol sa Pilipinas. Ito:

*CL (kamyembro nito) put cake all over Sandara's face*

CL: I am doing this to you because this is your 2nd hometown.

CL: I WISH IT WAS MINE TOO!!!

WOW! Siya, isang koreana, nasabi niya ito sa ating bansa. Nakakataba ng puso. Kaya ako, natutuwa ako sa mga artistang ito. Marunong magmahal sa ating bansa.

    Isa pa, marami na ring kpop artists ang nag-aral sa Pilipinas bago sila sumikat. Di ko na iisa-isahin sila. Kaya, ako proud ako na Pilipino ako kasi iniisip ng mga koreano na dito sila mag-aral dahil mas mura dito mag-aral ng English. Ibig sabihin, tayo may maaaring di nila maliitin. Isa pa, may mga tao sa Korea na noon ay tinitingala tayo. Bakit? Dahil sinasabi nila na tayo ay maunlad noong sila ay mahirap pa. At hanggang ngayon, tinatanaw pa rin nilang utang na loob ang pagtulong nila sa atin noong 1950s. Kaya tinutulungan nila tayo. May mga nagtatanong ngang mga koreano, anong nangyari sa ating bansa? Bakit tayo nalugmok? Sinasabi nila ito sapagkat tayo ay tinitingala nila. Kaya sa akin, sila ay isang daan upang magbalik tanaw tayo sa ating kasaysayan ang namnamin ang kagalingan ng ating bansa. 

    Para naman sa nagsasabi ng masama sa kpop , nakakainis. Sinasabi nila, na hindi naman natin naiintindihan ang mga sinasabi nila, na hindi na magkakatunog lang ang musika nila. Na bakla sila, retokada. Yan ang mga sinasabi nila. Ang sa akin, di man namin naiintindihan iyon, mas malapit naman tayo sa kanila kumpara sa Western. Bakit? Dahil Asyano silang tulad natin. Maging ang sulat nila ay may katulad sa ating sinaunang sulat. Noong binabasa ko kung paano magsulat ng baybayin, Ang lapit nito sa pagsusulat ng mga koreano. Sinasabi ko ito sapagkat natutunan ko ng kaunti ang pagsusulat nila, ang hangul. Kaya ako, pursigido akong mag-aral ng baybayin. Isa pa, kung di natin naiintindihan mayroon ngang sinasabing "Music has no language barrier" hindi hadlang ang lenggwahe para di namin sila magustuhan. Ito lang. kung sinasabi sa amin ito, ibig sabihin, ang mga musika ng Igorot, ang mga Bisayang tugtog, di natin magugustuhan kung di natin naiintindihan. Iyan ang kakulangan sa atin. Sabihin man ni Rizal na di natin kailangang magdagdag ng iba pang lenggwaheng aaralin, di ibig sabihin nito na pati sa musika ay dadalhin natin ito. Masyado lang tayong "Americanized" para isipin ang mga bagay na ito, ang mga pula sa kpop.

Nais ko lamang ding ibahagi ito. Mas natutuwa ako sa mga Korean artist dahil marunong silang makipag-ugnayan sa mga humahanga sa kanilang mga Pilipino, o maging ng sa iba pang bahagi ng Asya. Halimbawa na lamang nito ang pagsasalita nila ng Tagalog tuwing sila ay magtatanghal dito. Maaaring may iba pang banyagang artista ang gumagawa nito, ngunit ang kakaiba sa kanila, di lang sila nagsasalita ng tagalog, kumakanta rin sila ng tagalog na awitin. Mas magaling silang makipag-ugnayan sa aming mga tagahanga niya kaysa sa ibang mga banyagang artista kaya ako ay mas natutuwa sa kanila. Eto ang mga halimbawa ng mga Koreanong artistang nagtanghal ng tagalog na awitin para sa kanilang tagahanga:

Singing to Bahay Kubo

Singing to Kailan

Singing to Haway Kamay

Mas kahanga-hanga pati sila, kasi sila, kumakanta sila ng kanta natin sa ating bansa, at sila kumakanta sila ng kantang Koreano sa bansa natin. Di sila nahihiyang magtanghal sa sarili nilang lenggwahe. E ang mga Pilipino? Makaapak lang sa ibang bansa, Ingles na agad ang itatanghal na awitin. Mas maging proud din sana ang mga Pilipino sa ating lenggwahe. Dapat silang tularan, ang kpop artists, kasi sila, matindi talaga ang pagmamamahal nila sa kanilang bayan, mula sa kultura hanggang sa mga mamamayan nila. Iyan ang kulang sa atin. Kaya ako, iniidolo ko sila, dahil sa ugali nilang ito. Sila ang isa sa pinakadahilan kung bakit mas naging makabayan ako.

    Noong ako'y naging kpop fan, mas naging masidhi pa ang damdaming nasyonalismo ko kaysa noon. Mas pinapahalagahan ko ang ating lenggwahe, musika, at kultura. Tinatanong ko sa aking sarili, kung di ako natuto ng Hangul (korean language), maiisipan ko bang mag-aral ng Baybayin? (Nga pala, ang 'Da' na baybayin ay katulad ng 'D' sa korean alphabet). Kung di ako kpop fan, iisipin ko bang nakakasura o bale walang pakinggan ang mga kantang iba ang dialect sa alam ko dahil di ko ito naiintindihan? Ilan lang iyan sa mga tanong ko, sa mga kahihinatnan kung di ako kpop fan. Kaya ako, kahit kpop fan ako, masasabi kong maganda ang impluwensya nito sa akin. Isa pa, di lang naman sa Pilipinas malakas ito, pati sa ibang panig ng mundo. Kahit Europe, sumisikat din siya. Isa man itong pamamaraan ng colonyalismo, ang mas malalim na pag-iintindi ang dapat ginagawa ng isang kpop fan upang maintindihan na ang ito ay maaaring daan upang tumibay pa ang nasyonalismo natin.

[bagongpananaw]

Kaya mo ga?

Nais ko lamang ipakita kung gaano kayaman ang bukabularyong tagalog. Ito ay sa pamamagitan ng pagpapahayag ng kunwa'y kwento dito sa Batangas. Ako'y taga Batangas. Isa akong Batanggenyo. Malakas ang aking paniniwala na ito rin ang dahilan kung bakit di nawala sa akin ang pagiging makabayan. Siyasatin nyo ang mga kwento tungkol sa ugali naming mga batanggenyo at may halong pagkamakabayan talaga. Kaya siguro talagang lumaki akong garine.

Sya nga pala, ito ay pagsubok sa inyo. Ipapakita ko kung gaano kalalim ang tagalog dine sa amin.

VEHICULAR ACCIDENT IN BATANGAS MEDIA: 'Lo, kayo daw po'ng saksi? LOLO: Ay uwo! Ika'y pumarne dine sa silong. Kung ako pa naman ang dadais sa iyo para magsalaysay ay sulong! MEDIA: 'Sensya na po sa abala. LOLO: Ako'y naka-ungkot laang dine at karakaraka'y ako'y nagitla sa busina. May mag-inang hasing-hasi pa ng paghihikap ay gab-eng gab-e na! Bakingga aring dyip ay saksakan ng tulin? Ay di ako'y palakat na sa mag-inang di naiingli! Aba'y maiipit na'y naka-umis pa! Kainaman! Hayown! Sa pag-iwas ng dyip ay sumalya sa tarangka, tiklap ang tapaludung lasa ko'y kawangki ng nilamukos na kiche. Pagkakabugnot ng drayber! Ngalngal e! AIRPLANE CRASHES IN BATANGAS An airplane crashed at a town in Batangas. MEDIA: Manong, pakilarawan po ang nangyari. LOLO: Ala eh, nakow, garne ga utoy... Kakaalmusal ko laang, gayak ako'y sisinsay sa kahanggan, ay natan-awan ko yaan sa alapaap ay nagsisilab. Bago sumirok ng papagay-on na kala mo'y papatak. Ginagaling na laang at sa sukalang are sumugba, ay kung sa kabayanan ga, ay di panay mga utas! MEDIA:Ho? http://www.batanggenyo.net/2008/08/kwentong-batanggenyo.html

kagaling ano? Isa pa

UNANG KWENTO: 1. Ala! Ang bata na nakagat ng guyam ay atungal na, bago ginalaw pa naman ng kapatid kaya lalong nag alma. Hanggang sa nagalit ang ina. Iyon, napag asbaran pa. Medyo naulaga yata, kaya kumaripas ng takbo at patikar na. Mandin kay nagsungasob digat na harhar ang lulor. Banday kana ay ina, napaawa naman. Ang sabe'y "Siya parine at ikaw ay humambo muna at napakatubal na ng iyong salapot." Pinagsabihang "huwag kang magdadamusak at paldak na ang ating bang bang. Pagka ikaw ay napasal, kumain ka na at pig-an mo ng kalamunding ang hawot. Pagkatapos mong maghiso, ikaw ay papundo na laang at huwag kang a-adyo kung saan saan, at baka ka mag sungaba ay buringki ka." Aba! Tilig nga naman ang bata. Bago maya maya ay panay na naman ang yaw yaw. At tutuong ipinagpapa arak 20 ang laruan. Ngay-oy nahili ang kapatid, hanggang sa nagkaribok. Ala! Di laang na namang nagarote. Ka antak din ng mga pangyayari. Magara ga ire? Sa siya at akong magpapamulay pa at kailangang ko ng salapi. Pagkatapos ng inyong hagalpakan, ala eh paki pasa na lang sa mga dugong ala eh. KALAWANG KWENTO: Isang dukhang binatilyong Batangueno ang nakasaksak ng taga-Maynila sa town plaza nung kapistahan ng kanilang bayan. Sa Maynila ginanap ang hearing. Dahil mahirap lamang si Batangueno, at walang aral, mag-isa na lamang nagpunta sa Maynila. Nagpahatid na lamang sa bus terminal at lumuwas kahit wala siyang alam. Sa korte: Judge: "Iyo ngang isalaysay ang tunay na pangyayari:" Batangueno: "Aba eh, ako ho'y paligor-ligor lamang sa plaza, yan ga namang hong salibuy-buyan nang salibuy-buyan ang mga tao, eh may isang timalog na babangla-bangla ay aking nasangge ng kaunti. Aba'y bigla ho akong nasampiga. Ala, yung dukot ko ho ng aking kampit, bigla kong sinakyod, inabot ko sa tagiliran, inuraol ko ng inuraol, di pangga-aw na ho. Nagkaribok ngayo n ang mga tao, nangagsikamod ng takbo. Mga damit ho kung saan saan nasang-it, pinutot ko hong maigi, ah kung inabot ko pa uli'y siguradong tilhak sya sa akin." Pinaulit ng Judge at yun uli ang sinabi. Sumuko na ang judge at hindi maintidihan kahit ilang ulit ang salaysay. Na-dismiss tuloy ang kaso.

http://www.batanggenyo.net/2009/08/kwentong-batanggenyo-3.html

nakakatuwa ano? Eto ang aking gustung gusto

Ikaw ga'y batanggenyo? Basahin mo nga are kung maiintindihan mo... Dine sa Tuklong ay may puno ng kape na arugang-aruga pa ng Mamay. Sadyang pinapugadan sa hantik na guyam at pinabantayan sa bilot. Naulutang ngatain ng Mamay ang bubot na parang sinturis. Pasal na pasal. Nang bigla na lang siyang napaumis, humirindat at tuluyan ng nabang-aw. Bigla na lang nagpatikar, lumiban ng karsada kahit naambon naglulupagi sa gabokan kaya puro libag, tubal na tubal, talipa ang sipit at gura. Napadpad ang Mamay sa masukal na balinghuyan at doon naulutang gamitin ang kawot para garutihin ang mga bangkalang. Pero liyo at parang barik na barik pa rin ang Mamay kaya naghamon pa ng panumbi. Wala namang kumana kaya pagerper na lang ang napagdiskitahan. Pagkatapos ng barokbokan, lungkuyin at hapong-hapo ang Mamay. Naging matalute ang usapan sa bayaran dahil mulay lang gustong ibayad ng Mamay. Nagkaribok na, nagwasang ang pagerper at tinangkab ang Mamay. Nagligalig ang Mamay dahil sa marami daw kato, amoy hawot at makati pa sa iladong tulingan. Dapat kitse lang daw ang bayad. Sa pagkabanas ay napaingles ang Mamay "I'm entitled for senior citizen discount". Wala kang galang sa matanda, dapat kang ipabarangay. Siguro hindi ka taga Batangas ano? Naglabas na ng balisong ang Mamay. Oops……awat na. Ala-ey, nakuha mo baga?

http://www.batanggenyo.net/2008/05/kwentong-batanggenyo.html

Marami pang kwentong ganyan. Masaya. Kung di nyo naintindihan.... Aba'y ewan ko na sa inyo! HAHAHAHA

[bagongpananaw]

[bagongpananaw]

AMAYA

Aba! Nakailang episodes na rin ako ng palabas na ito. Masaya. Masayang masaya akong panoorin ito. Balak ko ngang pag-ipunan ang 14 volumes ng teleseryeng ito. Gusto ko kasing panoorin ng mas maayos kumpara sa panonood lamang sa youtube. Di ko kasi ito naabutan sa TV e. Wala kasi kaming TV sa dorm kaya di ko na ito napanood, pero nais ko talaga noon pang manood nito. Tutal may dalawang buwan pa naman akong bakasyon, iuuna ko ito sa listahan ng dapat tapusing palabas. Ang haba pala talaga kasi nito. Marami talaga akong natutunan. Sobra. Ang saya. Yung mga bai, Uripon, timawa, tumao, babaylan, iloy, baba at marami pang mga salitang kaugnay sa kasaysayan. Di na ako makapag-intay manood muli nito. Matapos ng mga gawain sa summer class na ito. tatapusin ko na talaga ito.

[bagongpananaw]

Nagsimula na akong mag-aral nito! Madali na lamang intindihin ang mga alituntunin sa pagsusulat nito. Hawig ito ng alituntunin ng Hangul ng Korea. Ang pagkakabisa na lamang ng mga karakter ang kulang sa akin! YEHEY! May dalawa pa akong buwan para magsanay nito. Nawa'y magaling na rin akong magsulat nito bago magpasukan. Sa Hangul di pa rin ako matatas e. Eto na lamang muna. Mas masaya ito!

[bagongpananaw]

Sariling Kuru-kuro - Muling Pananakop

Dahil may nabasa na naman akong opinyon ukol sa problema sa China, gusto kong magsaad ng opinyon ko sa mga taong nagkokomento ukol dito. Ngayon, ang Vietnam ay binoboycott ang China. Maraming nagsasabi, "Tayo ay kumilos na rin gaya ng ginawa ng Vietnam" pero ang ang nakakalungkot ay ang makabasa ng ganito "Mas mabuti pa siguro sakupin nalang tayo ng U.S." AT MAY MGA SUMANG-AYON PA RITO! IDAGDAG PA DIYAN, DAHIL SA FB ITO KINOMENTO, MAYROON PA ITONG 18 LIKES! Anong kahungkagan ang naiisip ng mga tao ngayon? OO, marami na tayong problema, mula sa kahirapan, sa mga kurakot na politiko at maging itong issue sa China, dapat ba na sabihin mo ito sa bansa natin? Nakakalungkot kayo, mga mamamayang Pilipino. Isa pa, kinomentohan nila ang tungkol sa mga nagwewelga at binabatikos ang pamahalaan sa ngayon. Ang sabi, hindi alam ang ang tamang sulusyon! Kamalian! Nakakaawa nga ang bansa kung ang mga mamamayan, ganito mag-isip. Nakakalungkot.

    Bakit ba nais nila na sakupin tayo ng U.S? Sa tingin nila uunlad tayo? Alam ba nila ang sinasabi nila? Nakakaiyak lamang. Sana magising na sa katotohanan ang mga taong ito. Hindi ang U.S ang pag-asa ng ating bayan. Tayo mismo sa ating sarili. Kung hindi tayo kikilos ng sa atin, kung hindi natin mapapanatili ang pagmamahal sa ating bayan, hindi nga tayo ang magiging pag-asa ng bayan. Nakakalungkot. Kung ako ay maninilbihan sa bansa bilang isang empleyado, nais kong makatulong sa pagbabago. Nakakasuka na ang mga taong ganito mag-isip. Sana. SANA ay may tao kong mabago, taong maniniwala at mananatili ang nasyonalismo sa kanyang puso.

[bagongpananaw]

Sariling Kuru-kuro - Mahirap na Namumuno

 Ako ay nakabasa ng isang artikulo tungkol sa "poorest president". Hinahangaan ko siya. Naninirahan pa rin siya sa lumang bahay niya at hindi sa bahay pamahalaan. Ang kanyang sweldo ay binibigay niya bilang donasyon. Biruin, siyamnapu't pitong porsyento ay ibinibigay niya! At ang kanyang kotse at ang ang pagong, ang asawa at nagtitinda pa rin ng bulaklak, at ito ang sinabi niya, 

   “I do not need much to live. I live in the same way I used to live when I wasn’t a president and in the same neighborhood, in my same house, and in the same way. And I am a republican” – small ‘r.’

    Nakakahanga. Isinasabuhay niya ang isang lider na nais mamuhay ng walang pinagbago. Nakakainggit. Nakakainggit ang bansang pinamumunuan ng ganitong presidente. Ito ang palaging pinagtatakahan sa mga pulitiko. Di ba sila nakokonsensya sa mga kinukuha nila? Bakit nais ng mga tao ang magkaroon ng maraming pera? Palagi ko itong tinatanong. Ang sa akin, ang hangad ko lang para sa aking sarili ay magkapera ng kung ano ang sapat para sa akin. Sapat upang makakain ako, makakain ang pamilya ko, maibigay ko ang pangangailangan ko, at makuha ko ang nais ko, makapaglakbay sa ibang bansa. Idagdag na ang may kaunting ipon para sa kinabukasan. Pero ang maghangad ng limpak na limpak na pera na umabot sa di ko na alam kung saan ko ito gagastusin? Kalokohan, di ko nais ang bagay na ito. Sana, hinihiling ko talaga, na may pinunong katulad ng Uruguay. Di naghahangad ng malaki. Ito pa ang sinabi niya, 

“A lot of people like a lot of money. They shouldn't go into politics. That's my way of seeing it. I am not improvising. I don't do marketing. This is my philosophy.”

    Siya na mismo, nabatid niya ito, MABASA SANA NG MGA KURAKOT NA PULITIKO ANG ARTIKULONG ITO NG PRESIDENTE NG URUGUAY. MAHIYA SANA SILA SA KANILANG MGA BALAT. SOBRANG KAPAL NA KASI NG KANILANG MGA MUKHA. NAKAKAIYAMOT. Kung ako lang sana ay may kakayahang maging isang pulitiko, ginawa ko na ang tulad ng presidente ng Uruguay. Nalulungkot ako sa aking sarili sapagkat alam kong di ko maisasagawa ito. Wala akong kapasidad at wala akong kakayahan. Nakakaiyak. 

    Naalala ko lamang noong huling halalan sa aming lungsod. Itong isang pulitiko, ang dating bise alkalde ay tumakbo bilang alkalde. Isa siyang tapat na naglilingkod, isang mamamayang nakatira sa bahay na di mo aakalaing pagmamay-ari ng isang bise alkalde. Noong siya ay nangangampanya, di siya ang namumudmod ng pera, ang mga tao pa mismo ang nag-aabot sa kanya ng pera, upang magamit niya para makapangampanya. Isang huwarang lingkod bayan. NGUNIT, di siya nanalo. Ang tumatayo ngayong alkalde ang nanalo. Isang mapera, dayo at namemerang alkalde. Namumudmod ng bigas at mga de late sa mga tao, na akala mo naman ay mapapakain sila sa loob ng 3 taon. AT ISA PA, Sinoportahan siya ng administrasyon. Kaawa-awa kami.  At kung matapos ang termino nito bilang namumuno,pihadong ang aming lungsod ay lubog sa utang, Kawawang susunod na alkalde. Tagalinis ka ng ipot.

Kung nais basahin ang artikulo: http://amanpour.blogs.cnn.com/2014/05/12/worlds-poorest-president-i-do-not-need-much-to-live/

[bagongpananaw]

Sariling Kuru-kuro - Ipinagtataka

Ito ay opinyon ko lamang. Maaaring marami ang sumang-ayon, o tumutol dito.

   Sa ngayon, lumalakas na 'pro-Marcos'. Ako ay hindi pro-Marcos at hindi ko naman masasabing anti-Marcos. Ako lamang ay nalulungkot sapagkat nahahati ang opinyon ng mga tao ukol sa kanya. Sa akin lamang, hindi ko masasabing ako ay nasa alinmang panig sapagkat di ko naranasan ang panahong siya ang namumuno. 

    Sa katunayan, ako ay natutuwa sapagkat nararamdaman kong mayroon, kahit kaunti, siyang pagmamahal sa bayan. Ito ay aking masasabi ayon lamang sa pakikipaglaban niya sa Borneo at ang nais niyang magkaroon tayo ng pundasyong maayos ukol sa pinaggalingan ng ating lahi. Ako rin ay natutuwa na nais din niyang maging Maharlika ang pangalan ng ating bansa, sapagkat ito ay napakadakila at magandang pangalan. Ngunit ako ay napapailing tuwing iisipin ang mga bagay na ito. Iniisip ko, na sa pagkakaroon ng ganitong ideya tungkol sa kanya ay ako ay nagiging 'pro' na sa kanya. Ngunit, kapag naiisip ko ang sinasabi ng aking magulang, mga nababasa sa libro, at kung ano pa. Mayroon pa rin akong pag-aalinlangang matuwa sa kanya. Ang aking mga magulang ay kasama sa mga taong ipinaglaban ang demokrasya. Sila ay kasama sa People Power. Ako ay namamangha sapagkat wala sa pagkakakilala ko sa kanila ang magiging isang rebolusyonaryo. Madalas silang hanggang opinyon na lamang at di masyadong aktibo sa isyu ng bayan. Ngunit, bakit sila sumama sa paglaban ng demokrasya? bakit kaya? Naisip ko na sila ay naghirap. Sila ang nakaranas ng kalupitan ng Martial Law. Kaya, sila ay lumaban. Habang iniisip ko na sila ay nahihirapan noong panahong iyon, masasabi ba na nakakatuwa si Marcos? Ako ngayon ay nagkakaroon ng pagtatalo sa aking sarili.

    Bakit ko ito sinasabi? Gusto ko lamang ilabas ang aking hinaing ukol sa paksang ito. Siguro nga ako ay nahihirapang pumili ng panig, pero masasabi kong, baka ako ay 'anti' sa kanya. Siguro naiisip ko ito dahil ito ang itinuro sa akin sa paaralan. Pero, aking isinasaisip ang kalagayan ko kung ako ang nasa panahon ng Martial Law. Walang TV, Walang Internet, sapagkat bawal ang mga ito. Ipinasara ang mga telebisyon noon, hindi ba? Di ata ako mabubuhay. Di rin ako nakakapagsulat ng ganito. Baka tinitipa ko pa lamang ang unang pangungusap, may nakaabang na sa akin para ako ay dukutan. Nakakapraning lamang ang mga nangyayari. Sa huli, siguro ako nga ay 'anti' sa kanya. Ayaw kong mawalan tayo ng kalayaang ihayag ang ating sarili. Sa simpleng "Cyberbullying Law" nga, umaalma na tayo, ano pa ang huliin, makita ka lamang na naninira?

      Isang medyo nauugnay na paksa: Natatakot ako. Natatakot akong maranasan ang kalupitan at natatakot ako na maging laganap pa ang kurapsyon dahil sa maluwag na sistema. Ako ngayon ay natatakot bumoto, sapagkat hindi ko na alam ngayon ang mga mapagkakatiwalaang politiko. Ayokong ang aking iboto ay isa palang magiging susi sa mas laganap pang kurapsyon sa bansya. Ayokong iboto ang isang maggagapos ng ating kalayaan sa pagsasalita. Kaya, sana naman, sana ay maihanda ko ang sarili sa pagboto dalawang taon mula ngayon, upang di masayang ang aking boto. 

      Yun lamang at buti na lamang at medyo naihinga ko na ang aking saluobin ukol sa paksang ito.