Sevmeye önce kendimle başlamalıydım.
Bunu çok geç öğrendim. İnsan bazen bütün ömrünü başkalarının hayatında yer edinmeye çalışarak geçiriyor da kendi hayatında bir sandalye bile bırakmıyor kendine. Oysa insan önce kendi yaralarını sarmalı, kendi omzuna yaslanmalı, kendi sesini dinlemeliydi. Ben bunu yapmadım. Hayatımın merkezine hep başkalarını koydum. Onların mutluluğunu, huzurunu, sevgisini kendi varlığımdan daha değerli gördüm.
Bir gün dönüp arkama baktığımda ise kendimden geriye yalnızca yorgun bir gölge kalmıştı.
O akşam yağmur ince ince pencereye vuruyordu. Eski ahşap masanın üzerinde yarısı içilmiş bir kahve fincanı duruyordu. Odanın içini sarı bir lambanın solgun ışığı aydınlatıyordu. Sessizlik öylesine ağırdı ki insan kendi nefesinden bile rahatsız olabilirdi.
Koltuğa oturmuş geçmişi düşünüyordum.
Ve en çok da uğruna gecelerimi verdiğim insanların hayatlarında iki satırlık bir yer bile bulamayışımı…
İnsan bununla karşılaşınca öfkelenmiyor önce. Önce anlamaya çalışıyor. Sonra kendini suçluyor. Daha sonra eksik olanın ne olduğunu arıyor. Fakat zaman geçtikçe gerçeği fark ediyor.
Bazı insanlar sizin sevginize alışıyor ama size değil.
İşte asıl kırıklık orada başlıyor.
Yıllarca taşıdığın yüklerin, verdiğin mücadelelerin, döktüğün terin ve gözyaşının sonunda bir teşekkür kadar bile yer etmediğini görmek insanın içindeki temelleri sarsıyor. Bir bina düşünün; dışarıdan hâlâ ayakta ama kolonları çatlamış. Ben de öyleydim. Gülüyordum, konuşuyordum, çalışıyordum. Fakat içimdeki yapı çoktan çökmeye başlamıştı.
Bazen geceleri uykum kaçıyordu.
Tavana bakıp düşünüyordum.
“Acaba gerçekten değerli miydim, yoksa yalnızca ihtiyaç duyulduğum sürece mi vardım?”
Bu soru insanın ruhuna işleyen paslı bir bıçak gibidir. Cevabı ne olursa olsun can yakar.
Zaman ilerledikçe insan değişiyor.
Eskiden birinin derdi olunca koşardım. Şimdi uzaktan bakıyorum.
Eskiden birisi üzülünce içim parçalanırdı. Şimdi sessiz kalıyorum.
Çünkü bir yerden sonra insan yoruluyor.
Karşılıksız kalmaya yoruluyor.
Bir gece balkonumda otururken bunu anladım. Şehrin ışıkları uzakta titriyordu. Rüzgâr yüzüme vuruyordu. Gökyüzü karanlıktı ama ilk kez içimdeki karanlıktan daha aydınlık görünüyordu.
Belki de mesele birilerini sevmek değildi.
Belki mesele kendimi ihmal ederek sevmemekti.
O an içimde yıllardır kapalı duran bir kapı aralandı.
Anladım ki insan kendisini hayatın merkezine koyduğunda bencilleşmez. Aksine ayakta kalmayı öğrenir. Çünkü kendi değerini bilmeyen bir insanın değerini başkalarının bilmesini beklemesi ağır bir yük haline gelir.
Ama artık kendimden vazgeçerek değil.
Kimsenin hikâyesinde silik bir karakter olmak için değil.
Kendi hayatımın başrolü olarak…
Çünkü insanın en büyük kaybı bir başkasını kaybetmesi değildir.
Ve ben, uzun yıllardan sonra ilk kez kendimi yeniden bulmaya başlıyordum.
origamiaround
stormborns
turnnoffyourmind
jacobvanloon
dededos