Sanki koskoca dünyada her yer karmaşa içindeyken, ben yolumu kaybetmişken, sen karmaşadan çıkmaya çalışırken, bi yerde karşılaşmışız ve birbirimize bakakalmışız gibi. Yolun ortasında duruyoruz birbirimize bakıyoruz arkamızda bağıran çağıran itişen insanlar var kaçıyolar ama biz bu karmaşada birbirimizle karşılaşmışız. İçimizden de 'sen neredeydin bu zamana kadar niye şimdi burdasın dünya yok olacakken'diyoruz. Ama o an sen elimi tutuyosun. Gri olan hava birden güneşli oluyor. Gözlerime bi bakıyosun etraftaki toz bulutları ağılıyor. Birbirimize yaklaşıyoruz ve o an kalabalık dağılıyor. Kulağıma bir şeyler söylüyorsu ve o an tüm bağırış çağırış kesiliyor. Sonra birbirimize sarılıyoruz işte o an savaş bitiyo bu sefer insanlardan mutluluk sesleri duyuyoruz. Sonra birlikte kayboluyoruz... seninle, şu görece kısa sayılabilen ilişkimizi böyle tasvir edebilirim.














