Telefon çaldı. Açmazdım normalde. Arayan o olunca dedim ondan bana dert gelmez, açtım.
Çıkasana bi beş dakka dışarı dedi,
Dün gece sabaha karşı uyuyakaldığım kanepenin bir yerlerine saklanmış sigaramı bulup yaktım bir tane. Üstümde yeşil kapşonlu altımda kareli pijamam. Darma duman olmuş saçma saçlarım. Terliklerimi bulup açtım evin kapısı çıktım sokağa. Dışarı çıkar çıkmaz gördüm onu. Sırtını apartmana dayamış sigara içiyordu. Siyah etek,gri kazak. Üstündeki palto ve boynuna doladığı atkıyla çok güzel gözüküyordu. Merhabalaştık, yanında bir yer bulup oturdum.
Burası kadıköy barlar sokağı. İnsanlar buraya gezmeye geliyor. Pijama ve terlikle sokakta biraz garip hissediyormuş insan kendini. Umursamadım pek. Ona bakıyordum
Tumblr'dan okudum var bir şeylerin meraklandırdın telefonlarıda açmıyorsun dedi,
Hakikaten uyuyordum. Kaç gündür ne güneş görüyorum ne de sabahla alakalı bir şey. Güneş doğmadan yatıp güneş doğduğunda kalkıyorum. Bir-iki kere alarm kurdum öğlen vaktine ama sanırım uyanıp alarmı kapatıp tekrar yatıyorum. Her neyse;
Başladık konuşmaya. İlk iş gününden, nikah şekerlerinden bahsetti. Sonra ispanyolca kursundan. Yoldan geçenlere bakıyordum sıkça. Çoğu insan mutlu gözüküyordu. Hatta gülerek geçen bir çifte gözüm takıldı. Bi süre bakıştık. Ona baktım sonra. Bi an kendimi şanslı hissettim. Ne yalan söyliyim ayaküstü de olsa habersizce çıkıp gelmesi çok iyi geldi. Hatta bi ara sarılmak bile istedi canım. Sarılmadım. Konuştum onun yerine. Evde kendi kendime otura otura resmen kendi sesimi unutmuşum. Bir tane de onun sigarasından içtik. Gitti sonra.
Apartmana tekrar girdiğimde evin kapısı sonuna kadar açıktı, içersi soğumuş ben de dışarda üşümüştüm. Çıkardım üstümü başımı duşa girdim. Vücudumun dayanabilceği en sıcağa getirip suyu öyle dikildim altında. Buhardan nefes alamayacak gibi olunca çıkmaya karar verdim. Ayna buğulanmış. Sildim elimle. İyi gibi gözüküyordum. Düne göre kıyaslayınca yüzüme renk gelmişti. Banyodan çıkıp saate baktım. Dokuza geliyordu.
Acele edersem Alkım kitapevi kapanmadan kendime hoş bir kitap alabilirim diye düşündüm. Giyinmeye başladım. Sonra giydiklerimi çıkardım. Uzun zamandır adam gibi giyinmiyordum. Bana en yakıştığını düşündüğüm pantolonu giydim. Üstünede temiz bir kazak giydim. Saçlarımı kurutup düzgün bişiler yapmaya çalıştım, pek beceremesem de aynadaki halin umut vadediciydi. Atkımı adam gibi bağlayıp ayakkabılarımı giydim çıktım.
Dünya klasikleri, yeraltı edebiyatı, seyehat, fotoğraf… Alkım'da ilgimi çeken bütün kitap reyonlarına baktım. Gördüğüm hiç bir kitap beni oku demiyordu. Hatta bi ara düzgün bir kitap bulacağımdan o kadar ümidi kesmiştim ki eskiden okuduğum bir kitabın sevdiğim bir bölümünü okumaya başladım. Sonra çıkmaya karar verdim. Çıkarken psikoloji bölümünde İnsan Olmak kitabı gözüme çarptı. Çokta göze yakın bir yerde durmuyordu ama gördüm işte bir şekilde.
Algıda seçicilik mi derler yoksa bazen ihityacın olan şeyleri seni bulması mı bilmiyorum. Çokta kafa yormamak lazım. Kitap psikoloji kitabıydı. Daha önce hiç psikoloji kiabı okuduğumu hatırlamıyorum. Bir iki kere fizik kitaplarına bakmıştım ama bilim kitaplarında kullanılan terminoloji ve yazım dili beni hep ittiğinden bir türlü konsantre olup konuya hakim olamıyordum. Açıkcası o kitabı elime alırkende pek umutlu değildim. Kitapların arkasını okumak gibi bir huyum yoktur. Hakkında fikrim olmayan bir kitap için her zaman giriş cümlesini okurum. Engin Geçtan, İnsan Olmak kitabı için şu giriş cümlesini yazmış
''İNSAN, doğanın ürkütücü gücüyle baş edebilmek için diğer insanlarla bir araya gelerek toplumları oluşturmuştur. Ancak, toplumlar geliştikçe insan da giderek doğadan kopmuş ve bunun yarattığı yalnızlığı giderebilecek yeni bir beraberlik bulamamıştır.''
İlgimi çekince bu giriş, önsözünü okumaya karar verdim. Önsözün de ise oldukça bir samimi şekilde bu kitabı yazarken yazım tekniği olarak bilimsel kalıplara sadık kalmadığını onun yerine hepimizin sorunları olan ‘’Birey-Toplum, Ana-Baba, insanlardan Korkmak, Öfke ve Düşmanlık. Değersizlik duygusu, Kaygı, Yalnızlık, Kendini Yaşamak’’ gibi konuları herkesin anlayabilceği bir dilde okuyucuya aktarmayı amaçlamış.
Kitabı aldığım gibi fırladım alkım kitabevinden. Boğanın oradaki starbucksa oturdum. Grande cinnamon dolce latte. İçiceğimiz altı üstü bir bardak tarçınlı latte işte ne diye bu kadar uzatıyorlar bilmiyorum. Vardır elbet bir bildikleri. Neyse dışarıda sobası olan bir masaya oturdum. Açtım kitabı. Engin Geçtan yüz seksen sayfa yazmış. Bana o kadar gelmedi. Kitap bittiğinde acaba yanlışlıkla atladığım bölüm var mı diye içindekiler bölümüne tekrar göz atmam gerekti. Yokmuş. Starbucks boşalmıştı. Saate baktım onbiri geçiyordu. aklıma bir arkadaşım geldi. Kendisini çok severim. Muhtemelen okuyor bunu. Merhaba Esra kızı!
Esra kızından uzuncana başka bir zaman bahsederim. Kendisini çok severim. Hem kendisini hem de edebiyat zevkini severim. Kitaptan ona sözetmek için bir de ne yapıp ne ettiğini öğrenmek için başladım konuşmaya. Zaten keyifli bir gün geçiriyordum daha da keyifli oldu sayesinde. Okumayacak bence ismi yüzünden İnsan Olmak kitabını ama bence siz okuyun. Hatta bana kalırsa herkesin muhakak okuması gereken bir kitap. Tabi biraz kafayı açmak lazım linki şöyle koyayım meraklısı çıkarsa
Engin Geçtan / İnsan Olmak
Esrayla konuşa konuşa kalktım yürümeye başladım, geldim evin sokağına. Aklıma sabah gelen arkadaşım geldi keyiflendim tekrardan. Bünye uzun zamandır endorfin salgılamıyordu, bu ziyaret iyi oldu. Bu arada Lustral kullanıyorum bir kaç gündür. Çok fazla ağız kuruluğu yapıyor. Kullanan varsa normal midir bi söylesin. Bir de bişi yemediğim zaman acayip midem bulanıyor, gördüğüm kopuk rüyalarda ayrı bir korkutucu. Flamingo gördüm ya! Baya baya flamingo. Meğer bahçemde flamingo besliyormuşum hem de yemek için. O hayvanlar yeniliyor mu onu bile bilmiyorum.
Bunların hepsini bir yana bırakıcak olursak asıl bahsetmek istediğim bir şey var. Çok net bir şekilde bahsetmek isterdim ama bu konu sanki böyle özel kalmalıymış gibi. Bir hayalim oldu bu gece. Gerçekleşmesini çok istediğim bir hayal. Hayali bile o kadar mutlu edebiliyor ki, mutfakta açık kalan çatal bıçak çekmecesine bile sarılmak istedi canım. Kendimi siktiğiminin Teletabileri gibi hissediyorum! Ya hakikaten kafayı yiyorum ya da onun gibi bişi ama şu anda bunları yazarken bile yüzümü gülümsetiyor.
Hani bazen biri oluyor. Karmakarışık bir hikayeniz oluyor. Bir şekilde kalbinizde yer etmiş oluyor. Onun yeri, nasıl desem. Sanki ona karşı olan bir zaafmış gibi. Kötü bir yönde değil. Sebebi belirsiz garip bir duygu. Zaten bana sorucak olursanız gerçek duyguların sebebi belli olmaz. İnsan çok sevdiği birini neden sevdiğini cevaplayamaz. Kelimeler bu iş için yeteri olamaz. Zaten bahsettiğim şey sevgiden çok öte bir şey. Tencere kapağını sever mi ki? Ya da birbirini tamamlayan iki yap-boz parçası? Seviyorlarsa eğer, evet bahsettiğim şey sevgi, sevmiyorlarsa eğer, onlara sormak lazım.
Öyle ya da böyle. Bugün düşüncesi bile beni çok mutlu eden bir hayalim oldu. Yarın uyanmak için güzel bir sebep. Kıymetini bilmek lazım.
Kendime not: Bir daha bu kadar karamsarlığa kapılıp üzülürsen seni sikerek öldürürüm. Evet yaparım.
pixelskylines
romaincrisis
gamechangershow
2087