Yalnız Değilsin

Her insanın bir çocuk yanı vardır.

[bedavapsikolog]

Aileyle İletişim Problemleri: Anlaşılmadığını hissettiğinde ne yapmalı?

Aileyle iletişim bazen derin bir sessizliğe dönüşebilir, özellikle de içindekileri anlatmaya çalışırken anlaşılmadığını hissettiğinde... Bu duygunun ağırlığını çoğu genç kız bilir; sanki duvarlarla konuşuyormuş gibi, sanki kelimeler havada asılı kalıyor, kimse gerçekten duymuyor gibi gelir. Ama unutma, hissettiklerin ve yaşadıkların değerli.

Böyle zamanlarda öncelikle kendine nazik ol; anlatmak için acele etme, duygularını bastırma. Bir köşeye geçip derin nefes al, duygularını yazmak iyi gelebilir. Küçük adımlar at; bazen “sadece dinlemeni istiyorum” demek bile iletişimi başlatabilir. Beklentileri azaltıp, karşı tarafın bakış açısını anlamaya çalışmak da faydalı olur.

Unutma, aile dediklerin de kendi duygusal yükleriyle mücadele ediyor olabilir. Güçlü görünmek zorunda değilsin, açılmak kırılganlık değil, insani bir ihtiyaç. Sorunlar kısa sürede çözülmeyebilir ama denemek, aradaki bağı güçlendirir. Kendine güven, hislerini sahiplen, umudu kaybetme. Sen anlatmaya devam ettikçe anlaşıldığını hissettiğin anlar çoğalacak; buna inan.

[bedavapsikolog]

Duygular misafirdir; kapıyı çalarlar, bir süre kalır ve giderler. Onları ev sahibi sanıp kilidi değiştirme. Sadece gözlemle, dinle ve uğurla.

[bedavapsikolog]

Başkalarının hikayesinde figüran olmayı bıraktığında, kendi filminin başrolü olursun. Yönetmen koltuğuna oturma vakti gelmedi mi?

[bedavapsikolog]

Mükemmel olmaya çalışmak, yaşanmamış bir hayatın en yorucu provasıdır. "Yeterince iyi" ile barışmak, sahneye çıkma cesaretidir.

[bedavapsikolog]

Hayır demek, bencillik değil, sınırlarının kutsallığını korumaktır. Sınırların; ruhunun bahçe çitidir; kimin içeri gireceğini sen seçersin.

[bedavapsikolog]

Öfkeni yapıcı bir enerjiye dönüştür. Spor yap, hikaye yaz, sanatsal eserler yarat. Duygunu asla bastırma, onu olumlu bir olguya dönüştür.

[bedavapsikolog]

Başkasının onayı, kısa ömürlü bir sakinleştiricidir. Kendi kendini onaylamak ise kalıcı bir tedavidir. Reçeteyi kendin yaz.

[bedavapsikolog]

En karanlık anlarda bile, bir sonraki doğru adımı atmaya odaklan. Tüm yolu görmek zorunda değilsin, sadece bir sonraki adımı.

[bedavapsikolog]

Terapiye gitmek, "zayıf" olduğun anlamına gelmez. Arabanı bakıma götürmek gibi, zihnini ve ruhunu daha iyi çalışması için bir uzmana göstermektir.

[bedavapsikolog]

Sevilmek için sürekli bir şeyler yapmak zorunda hissetmek, sevginin koşullu olduğuna dair erken bir öğrenmedir. Koşulsuz sevgiyi önce kendine ver.

[bedavapsikolog]

Her yara, iyileşme potansiyeli taşır. Acılarınızı reddetmeyin; onları tanıyın, kucaklayın ve dönüştürün. Siz, kendi hikâyenizin kahramanısınız.

[bedavapsikolog]

İçindeki çocuk asla küsmesin. Onu hep dinle, onunla oyna. Hayatın ciddiyeti içinde kaybolduğunda, yolunu sana o gösterecektir.

[bedavapsikolog]

Toksik bir insanı hayatından çıkarmak, kendine verebileceğin en sağlıklı hediyedir. Bu bir kayıp değil, ruhsal bir detokstur.

[bedavapsikolog]

Danışan: Ailem hep ne yapmam, nasıl davranmam gerektiğini söyledi. Kendi kararlarımı verirken çok zorlanıyorum. Hata yapmaktan deli gibi korkuyorum.

Psikolog: Kendi hayatının sorumluluğunu almak, başta ürkütücü görünebilir. Ama gerçek özgürlük, bazen hata yapmayı da göze almaktan geçer. Sence, kendi doğruların için ilk küçük adımı ne olabilir?

Danışan: Belki, küçük de olsa kendi kararımı vermek… Ama onları hayal kırıklığına uğratmaktan da çekiniyorum.

Psikolog: Başkalarının beklentisiyle kendi isteklerin arasında sıkışmak zorunda değilsin. İkisini dengeleyebilmek bir yolculuktur ve ilk adımı atmak bir cesaret işidir. Senin için önemli olan tek bir seçimi düşün, sadece kendin adına.

Danışan: Bunu yaparsam suçluluk hissediyorum ama kendi olmak nasıl bir şey, bunu da hiç bilmiyorum.

Psikolog: Suçluluk, değişime direncin ürünüdür. Kendine “Kimin hayatını yaşıyorum?” diye sor. O sorunun cevabını buldukça, kendi var oluşuna yaklaşacaksın. İlk defa kendine izin ver.

Danışan: İçim biraz hafifledi… Bu soruyu daha önce hiç kendime sormamıştım.

Psikolog: Bazen tek bir soru, yılların sessizliğini çözebilir. Şimdi gerçek yolculuğun başlıyor.

[bedavapsikolog]

Bir saniyeliğine telefonunu kenara koy ve kendini dinle. O parlak ekranda gördüğün "mükemmel" hayatlar var ya? Çoğu zaman gerçeğin sadece küçük, cilalanmış bir parçası.

Kendi hayatının en zorlu anlarını başkasının en havalı fotoğrafıyla kıyaslamak haksızlık değil mi? Bu kıyaslamalar insanı yoruyor, "acaba bende mi bir sorun var?" dedirtiyor.

Unutma, senin hikayen sana özel. Beğeni sayıları değerini belirlemez. Gerçek 'etkileşim' sevdiklerinle kurduğun bağda, kendine ayırdığın zamanda gizli. Hadi, şimdi telefonu bırak ve kendine bir kahve ısmarla...

[bedavapsikolog]

Bir ilişkiyi bitirmek, başarısızlık değildir. Duygularına hizmet etmeyen bir hikayenin son sayfasını çevirme cesaretidir.

[bedavapsikolog]

Danışan: Hayatım boyunca "yeterli değilim" duygusuyla savaştım. Başardıklarım bile bana yetmiyor. Sanki içimde görünmez bir el, hep daha fazlası için itiyor.

Psikolog: “Yeterli değilim” duygusu çoğunlukla başkasının terazisiyle tartılmaktan doğar. Peki, kendi terazini hiç merak ettin mi? Sen kendine nasıl bakıyorsun?

Danışan: Galiba kendime en acımasız eleştirmenim. Hata bulmakta üstüme yok.

Psikolog: Şöyle düşün; bir dostuna senin gibi davransaydın, o ilişkide ne hissederdin? Kendi iç sesinin tonunu değiştirmek, değersizlik duygusunun ilk ilacıdır.

Danışan: Hiç böyle düşünmemiştim. Kendimle hep kavga halindeymişim gibi…

Psikolog: Bundan sonra o kavgada taraf seçme. Kendine destek olmayı dene. Unutma, her başarıdan sonra kısa bir durup “yeterli miyim, sadece bugün için?” diye sormak büyük bir başlangıçtır.

Danışan: Bu, her şeyi daha hafif hissettiriyor. İlk defa kendime karşı bu kadar nazik yaklaşmayı düşünüyorum.

Psikolog: İçindeki sesi yumuşattıkça, dışarıdan gelecek alkışa da daha az ihtiyacın kalacak. O zaman gerçek değeri hissetmeye başlarsın.