Evin portmantosunda duran çirkin hırkaları üst üste giydim. Annemin “30 yaşına geldin, ne o öyle pandalı şapka takmalar falan” diye eleştirdiği iki kulaklı şapkayı kafama geçirdim. Elimde kitabım, sabah kahvaltısından kalan sonradan ısıttığım ılık çay ve sigaram. Sadece bahçede giymelik ayakkabılardan en kışlık olanını seçtim. Hava ılık. İlk çıkınca biraz soğuk geliyor ama sonra alışıyorsun. Su çok güzel gelsene boyu hiç geçmiyor denilen her vakitte, o sularda boğulan ben, döndüğümden bugüne büyük bir hevesle yeni hayatıma tutunmaya çalışan ben; bugün, yine kolayca pes ediverdim. Kablosuz mouse’un pilinin bitmesine, biriken ütüye, dip boyamın gelmesine, bile tahammül edemez noktaya geldim.
En hızlı kilo verilen eşiğe ulaşmışken rejimi askıya almaya ve cilt sorunlarım tam geçmek üzereyken ilaçları düzenli kullanmamaya başlarken; sigaranın, çayın ve kahvenin dişlerimi sarartmasına da bir itirazım yok artık.
Terasta bir köşeye istiflenmiş, yazın gelmesini bekleyen masalar, sandalyeler ve bahçenin bakımsız hali moralimi iyice alt üst etti. Saksıları dizmek için yapılmış, boş, ahşap tribüne oturdum. Annemin kızmasına rağmen izmaritleri yere fırlattım. Hatta bir tanesi komşunun bahçesine doğru gitti. Hiç umursamadım.
Çayın soğukluğu, bahar geldi sanıp erken çiçek açan ağaçlar, evin karşısındaki çirkin beton binadan halı silken kadın, iradesizliğim, kendime karşı çaresizliğim, ruh halimdeki ve hayatımdaki düzensizlik canımı sıktı. Ama ben böyleydim. Değişmezdim. Kendimi ehlileştiremez, asla sıkıya gelemezdim. Zararlı her şeye kolayca bağımlı olurken, yararlı, iyi, doğru şeylerden nefret ederdim. Ancak böyle yana yakıla üzülmesini, bir şeylerin ardından pişman olmasını bilirdim.
Peki içimde, ruhumda, hamurumda hep isyan eden, hep düzene karşı gelen bir yan varken; bu adamla münasebetimde görülemeyen düzenin beni bu denli hırpalaması neye delaletti?
Derinlerden bir yerden “Münasebetimizde herhangi bir düzen görülemiyor. Düzene olan karşılığım bak beni neremden vuruyor. Kafamın yatılısı kaos, çiğerimi nasıl da deliyor.” diyordu Ebru ve beyin hücrelerimin bu cümleyi anımsaması ile gelinen nokta, bana bir kara sigara daha yaktırıyordu.
Eve girip mutfakta bulduğum, benden 4 yaş küçük, bu yaz evlenecek olan kuzenimin yaptığı çikolatalı kekin üçte ikisini yerken, benim yaşamak istediğim ve hayatımdaki insanların yaşamamı beklediği iki hayat arasındaki farkları düşündüm. Daha bir kaç hafta önce, arabayla karizmatik şekilde bir yuvarlaktan dönerken “amaan ben ne üzüleceğim ya o üzülsün” deyişim geldi sonra da gözümün önüne.
Oysa ki herhangi bir vakitte, bir şeylere üzülmediğim, üstesinden gelebildiğim hiç görülmemiş bir şeydi.
Yalnızlık ile değil, tek bir insanın yokluğu ile derdi olan herkesin bildiği gibi, tek çare; o hariç diğer her şeye üşendiğimizi kabullenmekti.
Sızlayan yerlerimize gülmek, kuru yaprakları ezip geçmek, kedilere sütle yumuşatılmış kuru ekmek vermek, ellerini çamura bulayıp çiçekler ekmek gerekliydi.
Dalından koptuğunda yolculuğunun kimin evinde sonlanacağını bilemeyen nar gibi, civa dolu bir kürenin içerisine hapsedilmiş, üzerine kar yağan bir prenses gibi, sobanın üzerinde pişen kestaneler gibi, sevgiden, nefretten, korkudan, öfkeden doğan, 32 kat derimizi geçip, ruhumuza ulaşabilen hayatın içindeki detaylarda ikamet eden tüm gizli şiddetler gibi.
Birisinin yokluğu ve varlığı ile baştan aşağı değişebilen hayatlarımızın acizliği gibi.
Söylenebilecek herhangi bir gibi’yi dahi hak etmeyen bir ben gibi.
turnnoffyourmind
ellievsbear
snowghoul
blakekathryn
gracieabrams
amandla
dailybridgerton
andulkaphoto