Weet je nog? Het was zomer en na drie weken kamperen was mama het zat geweest. Dat merkte ik vooral doordat ze “Hou daar eens mee op.” tegen me zei, als ik een boek aan het lezen was in de hangmat. Jij merkte er waarschijnlijk niks van. De laatste week mochten we in een huisje. Het had een zwembad.
Volgens mij gebeurde het op de derde dag. Jij stond in je zwembroekje- je was nog klein genoeg om alleen maar een zwembroekje aan te hebben- iets van de rand van het zwembad en je ruggetje stond een beetje hol. Je had je wijsvinger in je mond gestopt en je hoofd wat gekanteld. Je stond naar iets te kijken.
Papa had Vivaldi opgezet in het huisje en ik weet niet meer waar mama was. Eigenlijk was de bedoeling dat ik in de schaduw zat lezen, maar in plaats daarvan keek ik naar jou. Je korte haar was lichter geworden van de zon en van de zee, net als het mijne. Het zat een beetje door de war. Je was zo uit bed gestapt.
Harde, agressieve tonen als onweer schelden door de openslaande deuren. Thomas was een groot voorstander geweest van papa’s gewoonte om ’s ochtends klassieke muziek op te zetten. Hij was ook degene die het volume dan tot zijn max. draaide. Je weet dat Thomas een groot aangeboren gevoel heeft voor drama, iets wat aan het einde van zijn puberteit een hoogtepunt bereikte. “Groots en meeslepend wil ik leven!” Thomas rende op de tonen van de muziek in zijn onderbroek in één rechte lijn uit het huisje, over de duikplank, het water in.
En even leek het dat de tijd stil stond.
Ik zag je grote ogen groter worden. Ik wist dat jij hetzelfde had gezien als ik. Jij had ook gezien dat de tijd stil had gestaan. Vlak voordat het water er weer uitzag alsof niemand er ooit in was gesprongen, had de tijd stil gestaan. Je balde je kleine handen tot vuisten en je rende achter Thomas aan. Je was vergeten dat je nog niet kon zwemmen.
Thomas was vanuit zijn sprong begonnen aan een record aantal keer in de breedte heen en weer zwemmen onder water. Hij zag je niet. Ik zag je wel, maar ik hoorde je niet. Ik zag hoe je spartelde, maar ik hoorde je niet. Ik zag hoe je hoofdje af en toe boven water kwam en je mond meer water binnen kreeg dan lucht, maar ik hoorde je niet. Ik zag je handjes, die geen vuisten meer waren, maar ik hoorde je niet. Ik zag de spetters, maar ik hoorde je niet. Ik hoorde je niet.
Papa riep je naam en kwam uit het huisje gerend. Met zijn bril nog op sprong hij achter je aan zoals jij achter Thomas was aangesprongen. Je sloeg hem in het gezicht, maar langzaam werd je rustig. Ik kwam in beweging, pakte je handdoek en nam je aan van papa. Ik kon alleen nog maar ‘Sssst,’ zeggen ‘stil maar.’ Maar ik weet niet meer zeker of dat tegen jou was.
areudirty
2087
tangentwithtanner
