niedziela, 30 czerwca 2024, 23:59
Skończyłem trzydzieści lat!
Założyłem ten dziennik mając dziewiętnaście lat, świeżo po wyjściu ze szpitala psychiatrycznego.
Przeprowadziłem się wtedy do miasta i jedyne co mną kierowało to to bym był tam zupełnie sam, bo chciałem jeszcze raz posiedzieć na rzeką a potem wszystkich od siebie odgonić i się zabić.
Pamiętam tamten dzień w grudniu, wyrwałem sobie na terapii z dłoni sześć albo siedem paznokci a dla prowadzącej mnie pani psycholog największym zmartwieniem było wtedy, że mam kogoś kto mnie kocha, kiedy wyglądam "tak" - miała tu na myśli, że mam za dużo kolczyków i blizn. Wyszedłem z tej terapii i wiedziałem, że nikt mi na tym świecie nie pomoże jeśli ja sobie nie pomogę. W wieku dziewiętnastu lat miałem już za sobą kilkanaście prób samobójczych, kilka pobytów w różnych placówkach, za dużo osób, które kochały mnie bardziej niż ja kiedykolwiek bym docenił i dusiło mnie do tego stopnia, że nogi odmawiały mi posłuszeństwa i nie potrafiłem wyjść nawet z pokoju. Całe życie nienawidziłem tego, że rodzice walczyli o mnie poświęcając wszystko, nawet relacje między nimi. Ja przez lata kultywowałem niszczenie samego siebie i każdy lekarz, każdy nie-lekarz jaki ze mną rozmawiał mówił, z większym czy mniejszym przejęciem, że niektórym po prostu nie da się pomóc.
Miałem dziewiętnaście lat, byłem szczęśliwie zakochany, ludzie od rana do nocy zasypywali mnie troską a ja każdego dnia brudziłem kołdrę krwią, czekając, prawie z ekscytacją, aż znowu poczuję, że dzień jest odpowiednio przyjemny żeby był tym ostatnim.
Była kobieta, którą bardzo lubiłem, bo pięknie opowiadała o matematyce i słuchała tego co mówię o gwiazdach, jakby pierwszy raz w życiu zatrzymała się i na nie spojrzała, która napisała nawet swoją pracę doktorską o moim przypadku.
Siedzieliśmy razem godzinami i oczy jej się świeciły gdy opowiadałem jej że żyje mi się świetnie i udaje mi się wszystko za co się zabieram, ale czasami serce podchodzi mi do gardła i wiem tylko, że muszę się zabić. Źe nawet teraz od dwóch miesięcy nie biorę wieczornej porcji leków i mam kilkadziesiąt tabletek ukrytych w poszewce. Chyba myślała, że to metafora, bo bardzo mnie potem przepraszała, gdy tego samego wieczora wziąłem je wszystkie.
Myślę na ilu pogrzebach nie byłem przez te wszystkie lata, ile osób jest już w tylko w mojej pamięci, a ja ani nie lubię ani nie chcę się dzielić. Może tak będzie lepiej, moje serce pomieści ich wszystkich - gdzieś w niejasnych wspomnieniach śmiech i ciepło zachodzącego słońca tańczące po dachach budynków, do których włamywaliśmy się dla zabawy. Myślałem, że będę jedną z pierwszych osób, które umrą a teraz tylko ja mam kolejne lata i dzieli nas coraz większa przepaść. Oglądam kolejne morza, planuję jakie zasłony kupić, przekazuję dalej anegdoty z ostatnich dni i w głowie ciąży mi to co I. napisał lata temu "Jesteś dzieckiem, nie zrozumiesz". Może nawet nie byliśmy już przyjaciółmi gdyby dalej żyli, niekoniecznie nawet tęsknię, ale dusi mnie, że w końcu tylko ja będę pamiętać. Nie ma na to czasu w tym życiu, niesprawiedliwe jest tak żyć dalej i wiedzieć ile rzeczy nie wydarzyło się dla nich.
Mam tyle zdjęć z tamtych lat i nigdy na nie już nie spojrzę. Zresztą, zamykam oczy i mogę poczuć na dłoniach krew, wakacyjnymi wieczorami była chłodniejsza niż rozgrzana skóra i zawsze przychodziła z dreszczem, może to też była ekscytacja, lubiłem się bić na noże. Biegaliśmy całe noce po mieście, w którym policja zawsze udawała, że nas nie widzi. Mieliśmy nasze ulubione place zabaw i karuzele, na których kręciliśmy się nawzajem aż zrobiło nam się słabo i nogi uginały się na piachu. Krew szybciej schła od świstu i w świecie do góry nogami zawsze rozglądałem się czy w okolicy są jakieś wysokie budynki by kiedyś z nich skorzystać.
Nie mogę uczciwie powiedzieć, że chciałem wtedy żyć dalej i nie wybiegałem nigdy w przyszłość dalszą niż kilka następnych nocy ale lubiłem myśleć o tym co mogłoby być za dwadzieścia lat gdy już bym niczego nie musiał i stracił cały swój urok.
Może to jeszcze nie dwadzieścia lat, ale jest spokojniej. Zasłaniam dłonią usta, bo dalej mam przy sobie kilka osób z tamtych lat. Uśmiechają się do mnie mimo, że wiedzą jakim potworem potrafiłem być. Jest spokojniej, już nie znikam z innym z życia gdy tylko poczuję, że mogę dla nich znaczyć za wiele.
Jest spokojniej i jest tak jak zawsze słyszałem, że się nie da. Nie ma niczego strasznego i niespecjalnie muszę się kogokolwiek słuchać. Zawsze słyszałem, że jestem odważny, ale nigdy nie było to takie proste i niezobowiązujące jak teraz. Jestem szczęśliwy, a nawet więcej.
Mam dużo złości w sobie i bardzo ją lubię, nie ma już na mnie żadnego wpływu, siadam z nią czasem jak ze starym przyjacielem, od którego nigdy nie potrafię odrzucić połączenia. To niemal kojące.
Zawsze się bałem, że jeżeli wyzdrowieję, jeżeli przestanę, jeżeli cokolwiek się zmieni to przestanę czuć w mój wyjątkowy sposób i przestanę czuć tyle ile czułem. Na przestrzeni lat okazało się, że to wszystko ja. Nie chciałbym żyć gdybym nie miał widzieć świata we własny sposób.
Ale nie mogę powiedzieć, że nie tęsknię za chorobą. Myślę, że już zawsze będę. W mojej głowie jestem błaznem, którego już nie chcą na scenie, jeśli każdej części mojego ciała nie zdobią świeże rany. Ale przyzwyczaiłem się, że te myśli zawsze wiją mi się na ramionach, mam siłę je nosić, czasem w chłodniejsze dni, otulam się nimi jak szalem i myślę o dziewczynce z zapałkami.
Jestem absolutnie zakochany w moich latach, nie mogę się doczekać kolejnych, może i czułem to wcześniej, ale teraz jestem już przekonany, mam absolutną frajdę ze starzenia się i przynosi mi to i spokój i ekscytację.
Pamiętam gdy przeczytałem pierwszą książkę Plath i w swojej małoskowości przez kolejne dziesięć lat opowiadałem każdemu kto chciał słuchać o tym jak bardzo nienawidzę tego co napisała. Ale na samym końcu, jej tu nie ma, ja jestem i ja dalej myślę o jej słowach, po których cisnąłem ze złością książką w ścianę. Wtedy nie chciałem by miała rację, teraz wiem, że ją miała.
Miałem dziewiętnaście lat i stałem w rzece z wodą po kolana i słuchałem jak nieznajomy, którego twarzy nawet nie widziałem z tamtej odległości, opowiada mi o swoich troskach - nie pamiętam, nie słuchałem, myślałem, że jeśli dzisiaj się nie zabiję to wracając do akademika kupię sobie pierniki na śniadanie i nikt nie zostanie bez odpowiedzi na wiadomości.
Niewiele ponad rok później przeczytałem "Nigdy więcej nie wracaj. Jesteś teraz normalny."
Pada deszcz, wróciłem właśnie do domu, wyjąłem pudełko lodów. Żyję, i życie dalej jest dobre, zasadniczo się nie różni od moich wspomnień, jedynie teraz nie musi nikt się już o mnie bać, nie tak jak wtedy.
tangentwithtanner
andulkaphoto
kianamaiart
pixelskylines
kaledo-art
discoholicmusic
annaxmalina
vaporwave