totu

było

[bezsenskresu]

Mam dość oddawania swojego serca, osobom które traktują mnie raz poważnie, zaś innym razem jak worek treningowy.

Nie rozumiem chyba kim dla siebie jesteśmy? Przyjaciółkami? Czy udajemy jakąś farsę bo czasami po prostu nie mamy nikogo innego? A raczej może powinnam się zapytać, czy tak właśnie mnie postrzegasz w tej relacji, kochana A.?

Mam ochotę by to wszystko spłonęło. Nasze rozmowy, uczucia, sztuczność, przywiązanie. Wszystko co nas łączy, aby zobaczyć czy tworzymy wspólnie jakiś fundament, czy to jedynie farsa.

Jeśli farsa, odpuść sobie mnie. Bo ja tego nie umiem zrobić.

.M.<>.Z.

[emptiness-statue]

[bezsenskresu]

Tego potrzebuje.

Oddania. Miłości. Oddechu.

[bezsenskresu]

Samotność jest do duoy.

Ok. Lubię być sama. Lubie podejmować własne decyzje.

Ale… nikt na mnie nie czeka. Nawet ja.

[bezsenskresu]

Czyli moje uczucia są mniej warte od Waszych?

Nie sądzę.

Szkoda, że tak uważacie.

[bezsenskresu]

Tak łatwo. Tak szybko. Tak wiele osób, złamało mi serce.

[bezsenskresu]

Dalej kurwa tęsknię Panie K.

Czemu znikłeś, a może dalej mnie podglądasz z innego konta?

[bezsenskresu]

Co za jebana maskarada. Wieczne udawanie. Teatr lalek. Zgniłych od środka, a tak poczciwych, co nie?

[bezsenskresu]

Czy złapiesz się na litość, by mnie pokochać?

Proszę nie rób tego. Zaboli bardziej, niż jak odejdziesz po cichu, w cieniu.

[bezsenskresu]

Żyje czyjaś historią. Tą wymyśloną. Z książki. Nie chce żyć swoim życiem.

Chciałabym być epizodem w książce, chwilowym akcentem a może główną bohaterką? Kimś kto przez chwilę zwróci uwagę, może się zainteresuje, może pokocha albo znienawidzi. Nie ważne. Później zamknie książkę, odłoży na półkę i nigdy już jej nie otworzy.

Wszystkiego najlepszego - mi.

M.

[bezsenskresu]

Piękno pęka w brzydocie.

Podobno dusza to wszystko co mamy. Patrząc na świat w którym żyjemy, niezależnie od kraju, wiedzę jedno. Dusza już nie ma znaczenia. Jesteśmy płytcy w swoich ruchach, zachowaniu. Wynurzamy siebie na centymetry. Pokazujemy cielesność, odsłaniamy ją. Jednak w tym wszystkim nie ma duszy. Nie chcemy jej tam. Byłaby ciężarem, a przecież tego nie chcemy, czy nie tak?

Jednak, czasem zdarza się nam wypłynąć na powierzchnię. Wtedy czujemy ból, który płonie w naszych płucach. Ból, który nie pozwala wziąć nam pełnego oddechu. Ból, który nas wypala, wyżera, wyniszcza.

Później tylko pragniemy umrzeć, aby to się skończyło.

Bo jak można aż tak czuć, jednocześnie udając?

[bezsenskresu]

Tak po prostu, kurewsko za Tobą tęsknię Panie K.

[bezsenskresu]

Nie wiem kogo bardziej zwiodłam - swoje oczekiwania czy siebie?

[gacougnol]

[slobbering]

[bezsenskresu]

Nie ogaldaj się za siebie. Wczoraj już nie ma.

Jutra może nie być.

[bezsenskresu]

Budujemy wspomnienia na przyszłość. By je mieć. By wspominać.

Wiele razy mówię sobie 'No trudno, stało się. Nic już z tym nie zrobię. Trzeba żyć.'

To nie jest rozwiązanie. To zamykanie spraw w szufladzie, która i tak się otworzy lub nie domknie od nadmiaru gówna, które próbuje tam upchać.

[bezsenskresu]

Nie umiem tego opisać. Tego co czuje. Czasami czuję, że jest serio dobrze. Ba! Wmawiam to sobie. To takie wygodne - wmawianie sobie.

Nadal uważam, że niektórzy po prostu wiedzą, że nie powinni istnieć, to nie dla nich życie, po prostu czują ze śmierć nie zmienia nic, bo podświadomie jej chcą.

Nadal uważam, że samobójstwo to nie rozwiązanie tego problemu.