[bilincaltiyazilari]

Yozlaşmış duygulardan, çabuk kanıksamalardan, emeksiz vazgeçişlerden, benmerkezcilikten, dinlememeyişlerden, anlamak için çaba gösterilmemesinden hatta bunun istenilmemesinden, ön yargıların doğru olduğunun düşünülmesinden, katıksız saygısızlıktan/sevgisizlikten çok sıkıldım.

[bilincaltiyazilari]

Sevdiğin mevsimin ilk adımlarını attığında sana yaşattığı o heyecanlı mutluluğu hissettiren biri.

[bilincaltiyazilari]

Dal uzaklara. Kal uzaklarda. Yarat uzakları. Kanıksa oraları.

[bilincaltiyazilari]

Söyleyemediklerin, düşündüklerin, düşünürken acı çektiklerin durur içinde. Hayal kırıklıkların, hayal kırgınlıkların, hayal mayal hatırladıkların kalakalır içinde. Bundandır toklukların. Ard arda sigara yakışların. Tekrar çaldığın parçaların. Uzaklara dalışların. Dalışlarında boğuluşların. Bilirim.

[bilincaltiyazilari]

Evet

Zaman öyle hızlı geçiyor ve akreple yelkovanın hızlı dansına öyle boşvermiş ayak uyduramıyorum ki. Bundan çok rahatsızım. 24 saatin öylece geçip gitmiş olması beni rahatsız ediyor, ancak hiçbir adım atmıyorum. Bir şeyleri yapabilmek için bir şeylerin dank etmesi gerekiyor. Büyük bir olay olmasına gerek yok, küçücük bir sorgulama sizin etrafınızda dönüyor ve değişime hazırım! diyorsunuz. Benim küçücük olayım dün oldu. Yüksek lisan sınavıma çalışırken hiç keyif almadığımı fark ettiğimde. Bir çok kişinin aksine eğitimden zevk aldım. Çünkü ben başarıyla beslenenlerdendim. Birileri takdir etsin diye değil, ben onu bildiğimde kendime sarıldığım için. Okulumu şeref öğrencisi olarak bitirdim. Hayal ettiğim ama tanımını bir türlü keşfedemediğim ama sonunda tam da istediğimi girince anladığım bir işe girdim. Yüksek lisansa başladım. Öğrenilmiş aktiviteye yenik düştüm. Dün öyle çok rahatsız oldum ki bundan. Neden zevk aldığım bir şeyi yapmıyordum? Neden kendime yeni zorunluluklar eklemiştim? Ben asıl başarının akademik hayattan değil de mental hayattan geçtiğine inandım, dün. Mesela beni huzurlu doldurabilecek bir eylem için harcamalıydım vaktimi. Bir tiyatro gösterisi izleyebiliyor olabilirdim veya yoga yapabilirdim.  Etrafım sevdiğim insanlarla dolu. Etrafım beni seven insanlarla dolu. Sağlıklıyım. Yediğimden tad alıyorum. İçmek-yemek istiyorum. Uyku problemim yok. İnsanlar bana ‘noldu?’ diyecek kadar da gülümsüyorum. Günaydın derken. Afiyet olsun derken. İyi akşamlar derken. Hep. Gülümsüyorum.  Ama ben mutsuzum. Düşündüm. Çok düşündüm. Mutsuzluğumun nedeni akıp giden zamanı tutamamamdı. Lisede kafamı otobüs camına dayayıp, ‘Bundan 150 yıl sonra kimseler kalmıcak lan?’ diye sorguladığımda yeni bir şeyin keşfiyle bir şeyler yapma ihtiyacı hissetmiştim. O yüzden 3 tane günlük bitirdim. Anna Frank’ın Hatıra Defteri ve Mavi Saçlı Kız’dan etkilenmiştim. Belki bir gün bir şekilde kitaplaşır diye. Gün içinde neler yaptığımı değil de küçük bir olayın bende bıraktığı etkiler ve sorgulamalarımla dolu son 2 günlüğüm. Bazı yerlere adımı ve o günün tarihini yazıyordum veya. ‘Ayça, 24.02.2012′ yi görünce birileri o tarihte Ayça diye birinin orada olduğunu bilsinler diye. Bir iz bırakmak istiyordum. Bırakılacak en güzel izin hayatlara bırakılacak izler olduğunu keşfetmem biraz zaman aldı. 

Yıllar geçti. Çok geçti. Hızlı geçti bazense rahatsız edici kadar yavaş. İçimde beni besleyen bir mutsuzluk kaynağı var ve bundan zevk almıyorum. Tatminsizlik diyelim ya da. Doğru kelime bu. Araştırdım. Çok araştırdım. Yaş ilerledikçe zamanın daha hızlı geçmesine sebep olan şeyleri ve bunun için neler yapabileceğimizi. Yeni deneyimler edinmekmiş çözüm. Yeni bir kursa gitmek mesela.  ‘Biz bir yaşındayken bir yıl bizim için hayatımızın %100’ü demekti. Ama iki yaşına geldiğimizde bu ikinci yıl hayatımızın %50’si oldu. bir sonraki yıl %33’ü, sonraki yıl %25’i… bu şekilde devam eder ve biz 80 yaşına geldiğimizde, bir sene hayatımızın yaklaşık %1’ini temsil eder. beynimiz yaşadığımız zaman dilimlerini sürekli olarak yaşadığımız toplam zamanla kıyaslar durur. bu yüzden bir senemiz, yaşlandıkça daha çabuk geçiyor hissine kapılırız. Beynimizin bir illizyonu bu ama yaşamımızı doğrudan etkiliyor.’muş.  Bunu öğreneli 7-8 ay oldu. Tembellik hastalığının kölesi olduğum için hala bir şey yapmadım. Okuyacak kitaplar listem, izlencek filmler listem, öğrenilecek hobilerim hala kenarda duruyor. Ama bugün, bu akşam en basitinden başlayarak bunu değiştiriyorum. Çünkü neden yapmayayım. İstersen sen de benimle birlikte at üzerindeki ağırlığı ve başla. Mesela uzun zamandır yapmak istediğin yemeği yap. Ya da o filmi izle. Ya da uzun süredir arayacağım diyip de aramadığın o arkadaşını ara. Yeni duygular deneyimle. Ve hayatın gidişatını ele al. 

[bilincaltiyazilari]

Hani 'ben iyi insanım, içim rahat ' demişsin ya, sen bana kötülük yaptın. Bir de o mavi saçlı ismi lazım değili nereden tanıyorsun? Evet, doğru tahmin ettin, ben o kişiyim.

4 kez okudum, anlamadım.

[bilincaltiyazilari]

İç çek. İçine çek. Hasret çek. Acı çek. Ama en çok..umut çek! Anneni çek. Babaneni çek. Babaneni tebessümle çek. Babaneni sarılarak çek. Sevdiğin yemeği çek. Sigaranı çek. Hayalini çek. Hayal kırıklığını çek. Sevgini çek. Sevgisizliğini çek. Kendini çek. Kendini içine çek.

[bilincaltiyazilari]

Değiş. Hatırla. Değiş. Hatırla.

[bilincaltiyazilari]

Çocuk ayakkabılarıyla bile koşabil. Birine. Vursa da ayağına. Sonunu bil. Sonu bil. Onu bil.

[bilincaltiyazilari]

Gözlerimden yastığa süzülen yaş bir sigara sonra tenimi rahatsız eder. Budur insan.

[bilincaltiyazilari]

Buralardan çekip gitmekti deli cesareti olan ama artık burada kalmak aslolan.

[bilincaltiyazilari]

Göz açıldığında görmek istenilen manzara

[bilincaltiyazilari]

Kolyeni güneşe tutup, parıltılara dokunmaya çalışma mutluluğu

[expressions-of-nature]

by Shinichiro Saka

Mount Fuji, Japan

[bilincaltiyazilari]

Hooop! Sen nerede mutlusun? Ben Çeşmede bayaa bi mutluydum! Bence, belli noktalara böyle mutlu yazılar yazılmalı, mutluluk hatırlanılmalı!

[bilincaltiyazilari]

Ya aycacim nerelerdesin

Merhaba. Buralar neydi kimsi tamamen unuttum. Kendimi hatirlamaya vaktim yok cunku. Hem de mevsimlerden yaz. Dusunmeye vakit buldugum zamanlarda farkettigim seyler ise ; Ankarada insanlarin surati hala asik ve artik bundan sikayetci degilim. Gecenlerde gunaydin!:) dedigim copcunun irkilmesi ise beni kesinlikle uzdu. Kosarak otobus yakalamayali yaklasik bi 4-5 yil olmustu. Kizilaydan gecerken cok korkuyorum. Cok. Cok fazla. Ne yapacagimi bilemiyorum. Mevsimlerden yaz, insanlar deodorant neden kullanmiyor? Neden? Ofiste uzun sure oturmak gercekten poponuzu yayvanlastirir mi ya? Kopegimi ozluyorum, bunlari yazarken o icerideki odada horluyor. Anlatabildim mi? Annem ve babam 3 yildir yaptiklari hobi evlerinden gelmiyor. Ozluyorum. Ama kafam rahat cunku mutlular. Haftanin 6 gunu calisiyorum. Geriye kalan 1 gununun 24 saati cok buyuk haksizlik. Para kazanmak zor. Yasamak da oyle. Ankarada yasamaksa en zoru. En tadsizi. O asik suratlilardan olmak istemiyorum. Kaniksamak istemiyorum. Asik suratli olmamin tek nedeni yorgunluk olsun diye yerimde durmak istemiyorum. Iyi aksamlar!

[bilincaltiyazilari]

Laika