Üç Nokta (...) @birebruyumben - Tumblr Blog

Doğum günüm

Şuanda 31 yaşına giriyorum ve yine babamın evindeyim eşim yarın yanında olacak insallah şuanda düzcede. Düşünüyorum da ne çok anılarım var burada tüm metre karelerinde evin... her yaş bir sene her sene bir doğum günü derken yıllar geçti 20 senesini net hatırladığım nice doğum günleri yaşandı bu doğduğum evde. Süprizler pastalar neşeli kahkahalar akrabalar arkadaşlar... Yazarken düşünürken bile duygulanıyorum gerçekten. Yaş aldıkça yillar geçti şuanda oğlum var 7 aylık yağızım bacaklarımda mışıl mışıl uyuyor rabbimden dileğim oğlumda nice doğum günleri görsün bu evde onunda anıları biriksin düşündüğünde içini titreten. Yıllar sonraki ben sana da lafım var bir çift benim keyfim hala yerinde tamam artık 31 yaşındayım ama dünyalar tatlısı bir oğlum güzel bir ailem harika bir eşim ve en önemlisi hepsi sağlıklı olan geniş ailemde sevdiklerimde hep yanımdalar. Dilerim bunu okuduğunda da yillar sonra da her şey en az şimdiki kadar güzel olur yaş aldıkça yillar anılar daha da güzelleşir kiymetlenir buna eminim ama eksilmeden çoğalalım insallah hep... hep güzellikler biriktirmek dileği ile hoşgeldin yeniyaşım. Doğum günüm kutlu olsun...

19.09.2019 'a 7 dk kala...

Yağız Büyürken

Oğlum benim, can parçam...

Günler geçiyor daha dün doğdun derken haftaya tam 7 aylık olacaksın insallah. 7 aydır hayatımıza öyle bir anlam kattın ki inan bana kelimeler tarif edemez bunu. Ailemize öyle bir neşe huzur kattın ki oğlum babamda bende senin gözünün içine bakıyoruz seninle birlikte şekilleniyoruz bizde... Artık yerinde pek durmak istemiyorsun göbeğinin üstünde dönüyor kucagimizda zıp zıp zıplıyorsun. Senin her geçen gün yapabildiklerini kahkahalarını duymak görmek için çok heyecanlıyız. Artık güzel güzel ek gıdalar da yemeye başladın yemek yerken olan mutluluğun (çok şükür) beni deli ediyor çok hoşuma gidiyor sana yemek yedirmek. Mama sandalyesinden her şeyi yere atmaya başladin ufak ufak yaramazlik yapıyorsun ama çok seviyoruz oğlum sen bizim birtanemizsin... Seni elimizden geldiği kadarıyla çok güzel yetiştirmek için uğraşıyoruz. Allah'a emanet ol tatlım benim...

Annen

10.09.2019

Oğluma mektup

Şu anda dizlerimde uyuyorsun. Ben seni sallıyorum. Yıllar sonra sana şuanı yaşadığım duyguları şimdi olduğu kadar net anlatamıyacağım için belkide bunları yazmak istedim. Eminim hicbir seyi unutmayacağım ama olsun. Kokun hep burnumda olacak. Tatlı oğlum benim, şeker oğlum benim, yakışıklı oğlum benim diyorum sana gülüyorsun çok ama hatırlayamayacaksın bebeğim. Ben sayendr tatlı tatlı konuşmayı ögrendim. Ben sana kimbilir her seyi oğretcem derken sende bana çok sey öğretiyorsun birtanem. Seneler önce bu siteye yazdığımda anneler gününe yaķin bir tarihmiş ve ben 1 aylik teyze olmusum suanda seninle ilk anneler gununu yasadim oğlum 4 gün once çok şükür ki. Artik geleceğimiz sen ben ve babanla Allah ömür verdikce oğlum. Biliyor musun oğlum uyurken ellerimizi tutmadan, ayaklarını göbeğimize yaslamadan uyumuyorsun. Uyumuyorsun dediğime bakma çok şükür sen üslü bir bebeksin çevremizdeki bebeklere göre. Ağladığında çeneni titretme gibi bir yeteneğin var. Toksuz duramıyorsun 3 sn icinde muthiş bir sekilde ağliyorsun aklina yemek gelince. Şuanda tam 3 aylık oldun bugün itibariyle artık algıların çok açıldı gülücüklerin çoğaldi. Dudağının kenarina dokunduğumuzda gülüyorsun. Bir oyuncağın var en çok ilgini çeken onun fotoğrafını ekliycem. Yavas yavaş Dünyaya adapte oluyorsun. Dünyaya geldin dünyalar bizim oldu babanda bende çok severek isteyerek büyütüyoruz seni. Doğduğunda bizi korkutun aslında oğlum biraz çünkü 9 gün küvözde kaldın. Bizde hastanende seninle birlikte kaldık babanla zor zamanlardı ama geçti çok şükür. Baban demişken dilerim Allah'tan büyüdüğünde de baban gibi bir baba olursun hayırlı evlatların olur seninde. Oğlum benim hayat uzun bir o kadar kısa demişti deden çok doğru.. Bir bakıcaz sen büyümüş bizde yaşlanmış olucaz. Yıllar sonra bu satırları senin suratına bakarak yazdigimi bil ve öyle oku oğlum. Seni ne kadar çok sevdiğimizi sana her gün her an söylesek de şimdi de oku oğlum. Seni çok seviyoruz babanda bende. Hayatta doğrudan ayrılma, dürüst ol, vicdanlı, merhametli ol oğlum bunlar olursa insan olursun. Kolayı seçme zor ama güzeldi demenin keyfi hicbir şeyde yoktur bana inan. Ve unutma oğlum Allah her şeye kadirdir... Bana anne olma duygusunu yaşattığı için Allah'ın şükrediyorum. Oğlum Allah'ım izin verdikçe büyüsende elim hep yaninda olacak ne zaman tutmak istersen elini uzatman yeter.

Annen

16.05.2019

#oğlum #bebegim #bebeğim #annelik #mektup

Sizsiz Geçen Tam Bir Buçuk Asır...

Hani sürdüler ya zalimce sizi benim topraklarımdan Ardınızdan öylece bakakaldım ya Çaresizlik nasılmış ilk o an anladım. Elimden gelse sizi, her bir ağacımla sıkı sıkı sarardım Dağlarımla etrafınıza geçilmez kaleler yapardım Çevirirdim dört yanınızı derin sularımla Yeter ki gitmeyin, gönderilemeyin diye... Olmadı işte... Koskoca Kafkasya'ydım ama sessiz ve çaresizdim Oysa 'Ben onlar giderse yok olurum, ben onlarla güzelim' demek isterdim. Fakat kimse bana bir şey sormadı... Acılar içinde kiminiz sevdiğinizi, kiminiz evinizi Veya atlarınızı belkide atalarınızın mezarlarını terkettiniz Herkes acısını yaşadı derinden o günlerde Ben ise hepinizin acısını yaşadım, belli etmedim yinede Hani küçük Abrek gelmişti daha yeni dünyaya İlk adımlarını atacaktı düşe kalka çayırlarımda Belki büyüyüp delikanlı olacak atıyla kız kaçıracaktı sonra Setenay nazlı nazlı salınacaktı topraklarımda Olmadı işte... Yarım kaldı birden tüm her şey ve siz Beni kimsesiz ve yalnız sizin hayallerinizle bıraktınız burada Mecburdunuz biliyorum ama üzüntümden konuşuyorum işte 'Beni de götürün, götüremiyorsanız yakın ağaçlarımı Kurutun nehirlerimi' dedim ama duymadınız Kimbilir belkide duydunuz ama kıyamadınız bana dokunmaya Asıl en çok acıyı ben çektim ardınızdan anlamadınız Siz yeni vatan topraklarınıza alışıyorken belki de... Ben burada terkedilip gidendim oysa Dönüpte hiç halimi sormadınız, Yoksa sormaya mı cesaret edemediniz, cevabı sizi üzer diye? Sizi ardınızdan ne çok düşündüm ben Yeni vatanınızda benim gibi size bakabilir mi diye Size kol kanat olup, içinizi coşturabilir mi yeri geldiğinde Kıskandım çok o vatanı, keşke onun yerinde ben olsaydım Aslında biraz da kırgınım biraz ben size Hep Kafkasyam, cennet vatanım dediniz aranızda duydum Ama bir selam bile göndermediniz, dolunaylı gecelerde Güzel Kafkasya, cennet vatanınız Oysa ne çok özledi sizleri bir bilseniz... Açumıjj Ebru

#kafkasya #şiir

Ben Çerkesim

Ben Çerkesim. Çok zorlu yollardan gelmiş benim atalarım. Dillere destan şekilde kahramanca savaşmış anayurdunda sonra hazin bir sonla sürgüne uğramış, sürülürken soykırıma maruz kalmış yiğit Abreklerin torunlarıyız. Esarettense, dilini kaybetmektense, çetin şartları göze almışlardır o Abrekler, Setenay Guasse'ler. Diasporada belki de umduklarını bulamamışlar olsa gerek ki, dillerini kaybetmenin eşiğine gelmişlerdir. Ama olsun dilleri, kültürleri için her yol denenmeye değerdir ve onlarda öyle yapmışlardır. Ben size tarihi şeylerden değil tamamen sürgünün yüzyıllar sonrası yansımasıyla bir çerkes kızının yani benim anadilim hakkındaki düşüncelerimi kısaca paylaşacağım. Herkesin ayrı bir hikayesi yada kimbilir sebebi vardır dilini yeterince bilmeyişinin, anadilini bilmemek zordur, senden önceki nesile de sonrasına da suçluluk hisseder insan. 'Birazda nasiptendir derler insanın anadilini bilmesi' diyerek geçiştiririz kimi zaman eksikliğimizi. Bana nasip olmadı istediğim şekilde bilmek anadilimi ne yazık ki. 'Adigabze woş'a ' diyenlere hep aynı klasik cevapları vermek zorunda kaldım:' Eh biraz işte, anlıyorum ama konuşamıyorum, kendime yetecek kadar işte aç kalmayacak kadar biliyorum.' Zordur bu cevapları vermek, insanın yüreğini fena burkar bu cümleleri kurmak. Hele ki yaşlı bir teyzemiz amcamız sorduysa soruyu, bu cümlelerden sonra söyle devam eder Thamedeler: ‘Bo haynep! Neden bilmiyorsun Çerkes değil misin sen?’ İşte bu soruya kimse cevap veremez bende veremedim ömrüm boyunca cevaplayamayacağım da bir sorudur hala. Cevap basit görünür ama içinde aslında bir yüzyıl barındırır. Dedim ya herkesin elbet bir hikayesi vardır benimde var bilemeyişimim tabiki ama, yinede olsun. Oysa ne çok isterdim gerçek bir çerkes gibi anadilimi göğsümü gere gere konuşabilmeyi, benden küçüklere örnek olabilmeyi.Olmadı. Halbuki Çerkes olduğumu ben daha ilkokula giderken biliyordum. Keşke dilimin eksikliğini o zaman farkedebilseydim. 3-5 kelime yeterli gelmeseydi bana.Şimdi pişmanım ben ama siz olmayın kardeşlerim, anadilinizi bilmemek ileride size daha da ağır gelecek inanın. Gitgide yok oluyor çünkü can çekişiyor güzel dilimiz. Çerkesçeyle ben kavuşamayan iki aşık gibiyiz ama sevdiğim çok hasta, belkide yakında dünyadan yitip gidecek. Hem de biz Nartların torunlarına hayran ve hasret şekilde. Çok korkuyorum onu kaybedeceğim diye. Bazen öylece dinliyorum ben onu, hiç konuşmadan, sadece dinliyorum. O çoşkulu worayda'ların tamamının yerini ğıbzelerin almaması için dua ediyorum içimden, hem de hiç durmadan. Yıllar sonra sende yorulup bir gün beni terkedip gidersen anadilim biliyorum ki tek suçlu benim, biziz, bizleriz. Seni sarıp sarmalayamadık, yeterince kolkanat geremedik o yüce dağlarına. Ve son olarak, utanarak şunu söylüyorum: ‘Bizi affet Adiğabze sana layık olamadık! ‘ 11.03.2012 Açumıjj Ebru

#çerkes #çerkez #adige #21mart

Şaşkınlığa Methiye Ne zaman kılığı kıyafeti, saçı makyajı, oturuşu duruşu, konumu ve vizyonu, özgüveni ve sohbeti "kusursuz" bir kadınla yan yana düşsem kaçmak isterim yanından, kaçmak uzaklara. Ne vakit dört dörtlük, en ince ayrıntısına kadar mükemmel planlanmış, en ufak bir leke bile barındırmayan bir sofrada otursam, iştahım kapanır kendiliğinden. Su üstüne su içerim. Aşırı şık, fazla lüks mağazalarda elim ayağıma dolaşır. Tepemde bir yerde yaramaz bir peri uçuşur, sihirli çubuğunu sallar. Kurbağaya değil, yakışıklı bir prense dönerim. Her an bir şeyleri devirip kırma korkusuyla yürürüm usul usul. Kuyruğumu, hortumunu saklamaya çalışarak, en yakın çıkış kapısını arayarak. Böyle ortamlarda konuşmaya kalksam, uzaktan sesimi dinlerim başkasını dinler gibi. Kelimeler dizilir boğazıma boncuk boncuk. Bir ben vardır dışarıda, görünürde, sosyal hayatta; bir ben vardır içeride, hep ama hep bir eşikte. O ikinci ben dürter, çekiştirir. "Hadi gidelim buradan!" Ben yatıştırmaya çalışırım. "Ya dur biraz. Daha yeni geldik." Ne zaman muhteşem döşenmiş, her ayrıntısı ince ince düşünülmüş, en ufak bir çizik ya da dağınıklığa izin vermeyen, en ala dekorasyon dergilerinin sayfalarından fırlama bir evde bulsam kendimi, kurdeşen olur ruhum, başlar kıvaranmaya. Tuvaletin yerini sorarım, gösterirler. Kapıyı kapar kapamaz, kendimle baş başa kalır kalmaz, azarlarım ikinci ben'i:"Gene ne var? Gene niye huzursuz oldun?""Hadi kaçalım buradan n'olurrrr" der mızmız çocuk gibi.Kimi zaman idare ederim ruhumu, kimi zaman zapt edemem. Oldum olası mutlakıyetçi/mükemmeliyetçi insanların yanında içime kapanır; arızalı, yaralı, şaşkın, mütevazı, hafif derbeder ve elinde olmadan zikzaklar çizen, düşe kalka şu hayatta arayış halinde olan insanların yanında açılır, dillenirim, coşarım.

Şemspare - (Syf:19) Yazar: Elif ŞAFAK Yayın hakları: Doğan y.

#elif şafak #şemspare

Ayine İskender Pala Sevgi neydi?!. -Sevgilerinin üstünden baharlar ve kışlar geçenlere!- Hatırlayanımız var mı, sevgi neydi? İlk sevgi sözcüğünü, ilk kıpırdanışını yüreğinin hatırlayanımız var mı? İlk hüznümüzün adını sevgi koyabiliyor muyuz şimdi geriye dönüp baktığımızda? Deruni coğrafyamızı kaplayan zifiri bulutların ve üzerimize örtülen maddeci felsefenin ağırlığına ne zaman baş kaldırmıştı sevgilerimiz, hatırlayanınız var mı? Ne zaman sevgilerimiz paralarımızdan önce tartılırdı; ya ne zaman pazar eyledik sevgilerimizi, biliyor musunuz? En son ne zaman bir sevgiyi söylemiştik bir sevgiliyle?!. Her gün bir parçamızı daha tüketen teknoloji çağında sevgiye en son ne zaman yürekten bir merhaba demiştik, hatırlayanınız var mı? Hatırlıyor musunuz, sevgi neydi? Üzüm henüz yaratılmamışken insanları sarhoş eden o muydu acep?!. O muydu canından ve cihandan geçiren sahipkıranları?.. Bin yıllar ve binlerce yıllar boyunca pervaneyi ateşe düşüren, bülbülü şeydalandıran o muydu? Neydi sevgi?!. Sevgi bir bakış, bir gülüş müydü bazen; bir akış bir koşuş muydu? Sevgi gönül kumaşında bir nakış mıydı?!. Hatırlayan var mı sevgi neydi? Leylaların, Şirinlerin, Aslıların nazı mıydı o; yoksa Mecnunların, Ferhatların, Keremlerin niyazı mı? Hangisinde belirmişti ilk kıvılcımı sevginin? Neydi sevgi?!. Açıkken gözbebeğimize yerleşen de, göz yumduğumuzda gönlümüze sızan da sevgi değil miydi bir vakitler? Bir dudağın kıpırdanışından yanağımıza akseden pembelikler, utanmalar sevgi değil miydi yoksa? En son ne zaman kızarmıştı yanağımız, hatırlayanınız var mı? Uykumuzu en son ne zaman terk etmiştik sevgiyi düşünmek adına? En son sevgi şiirini hangi gecede okumuştuk? Sahi, neydi sevgi? Bir çuhayı ipek görebilmek miydi; toprağı amber niyetine koklamak mı? Sureti sirete, arazı cevhere, bedeni ruha köle eylemek miydi sevgi? Sevgi bir iyilik miydi, şefkatli bir cümlecik mi? Neydi sevgi, dış mıydı, yoksa iç mi; zahir miydi, yahut batın mı; kalıp mıydı, ya ki can mı? Var olmak mı, varlıktan geçmek mi? Dünyaya gülmeye mi gelmiştik; ağlamaya mı; ölüyor muyuz, yoksa doğuyor mu? Sevgi neydi?!. Unuttuk, aceb neydi sevgi? Bir yetimin başını okşarken dimağımıza yerleşen tad mıydı o? Bir bebeğin süt kokulu tenindeki su çiçeği miydi? Sabah evden çıkarken özlemeye başladığımız bir ses miydi sevgi? Hatırlayanınız var mı, sevgi neydi? Sevgi bir sigara dumanında, bir tren düdüğünde, bir dalganın en son hışırtısında ve bir turnanın kanadında mı kalmıştı? Sevgi Medine'de, Semerkand'da, sevgi Bağdat'ta, Endülüs'te, ta caddelerde, sokaklarda, evlerde, kapıların tokmaklarında çınlar durur muydu eskiden? Ya neden şimdi Ayasofya'da pitoresk, Divanyolu'nda kaldırım taşı, Ankara'da bir ittifak, Yeşil Kubbe'de bir Mevlana, Erciyes'te kar, Fırat'ta bir içim su olup girmiyor dünyamıza?!. Neden nefesimiz daralıyor hummalı inatlarımız, kallavi benliklerimiz yüzünden? Neden gönül yuvalarımıza kuzgunlar pikeleniyor da nesillerimiz sersefil ve derbeder?!. Sevginin koynunda büyüttüğümüz nazeninlere nazı enin ile mi unutturdular, semenderlerimiz ateşte niçin yanmaktalar? Soralım ta içimize; neydi sevgi? Sevgi neydi sahi? Bir mektubun ilk satırı mıydı; bir telefondaki ilk ses mi? İnsanı mutlu eden o ilk satır mıydı defalarca okunan; yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan? Telefondaki bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten; yoksa yeni sesler duymaya hiç yetmeyecek ömürlerin arayışları mı? Sevgi bir acıydı herhalde, bir kederdi; kah hüzünle, k ah mutlulukla hatırlanan. Belki de sabırdı sevgi, affetmekti, gelecek günler adına. Sevgi sınanmaktı adl-i İlahi'de ve sınavı geçmekti ercesine. Sevgi bir tevbeydi; nasuh kisbesinde; bir dirilişti nefsi öldürerek. Sevgi bir iyi ad bırakmaktı fena yurdunda. Ömür geçer de ad kalır... * * * Sevgi: İki hece. Sevgi, sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli. Derin uykulara dalmadan önce bir sorumuz var size: Sevgilerinizi en son ne zaman hatırlamıştınız ve sevgiyi hak edenleri en son ne zaman?!. Bir soru daha: Sevgileriniz yalın mıydı yoksa?!. Ve son soru: Çorak vadilere yönelmişse sevgilerimiz, çevremizi kandırmıyorsa sulara, içimizden akan Nil olsa ne?!.

http://arsiv.zaman.com.tr//2000/01/20/yazarlar/16.html

#sevgi #sevgili #iskender pala

Gitmek...

Gitmek nedensizce geçer her insanın içinden.. Hani bir söz vardır ya bakkala gidiyorum diye çıkıp bir daha dönmemek falan. Bu cümle aslında her insanın içinde bir gitmek arzusu olduğunun espirili bir anlatımıdır. Ben hiç gitmek istemedim diyen yalan söyler, gitmek istemek bir kaçıştır o andan, o mekandan ve o duygulardan. Bir hayal kurarsın o an gitsem uzaklara diye belkide.. Zaten çoğumuzda gidemeyiz hiçbir yere... Aslında gidebilmeliydi insan kimi zaman. Bırakabilmeliydi bir süreliğine o keşmekeşli yaşantısını. Tek başına sadece kendisiyle tek başına bir hasat mevsimi yaşamalıydı ruhuyla... Aslında küçük ve sıradan olan o dertlerinin ne kadar da kurtulunabilir şeyler olduğunu anlamalı böylece erkenden.. Ama aslında gitmek istediğimiz kadar kalmakta istiyoruz ve kesinlikle bu iki eylemin arasına sıkışmışlığımız bizi bunaltıyor. Ne gitmeler kalmak kadar zor, nede kalmalar gitmekten zor aslında.. Zamanı geldiğinde zaten herkes gidecek nasılsa.. Bize düşen sadece gidecek yerimizi şuanda kalıp hazırlamak.. Çünkü bir gün elbet gideceğiz bu sefer kalmak istesek de delice.. Hani derler ya ne ekersek onu biçeceğiz. İşte kaldığımız bu vakitlerde... O zaman şimdilik gitmeler olmasın, herkes anını güzel yaşasın mutlu yaşasın.. Kavuşmalar da mahşere kalmasın...

Tebessüm

Kimi zaman tanımadığımız insandan gelir, kimi zaman ise beklediğimiz insanlardan almayız bu ilaç etkisi yaratan yüz ifadesini. Hoş tebessüm bana göre bir yüz ifadesi değildir. O çoğu zaman insanın içindeki gerçek samimiyeti de ortaya çıkaran bir anahtardır. Kimisi öyle bir tebessüm eder ki size o an içinizin erdiğini hissedersiniz, tersi de olur bunun tebessüm gelir karşınızdakinden o tebessüm ettikçe siz soğursunuz o tebessüm ettikçe siz daha çok soğursunuz. Çünkü bilirsiniz ki aslında onun tebessümünün içinde bir riya vardır. Ben hiç anlamam böyle yapay şeyleri zaten neden yaparlar ki..Yapamadığım için de çoğu zaman soğuk biri sanarlar beni. Ben bu yolu seçtim belki kendime, yanlış mı doğru mu bilmem ama, eğer insanların hepsi size aynı şekilde tebessüm etse siz nasıl ayıracaksınız onları, aralarındaki samimiyet farkını.. O yüzden iyiki tebessümlerimiz de tıpkı bizler gibi çeşit çeşit.. Bizi ele veren bir çok şey gibi tebessümlerimiz de bizi eleveriyorlar. Çocuk tebessümleri bize örnek olsun, samiyet arıyorsak eğer, içtenlik, çıkarısızlık.. Baktığında kötü hiç bir şey düşündürmeyen tek tebessümler çocuk tebesüümleridir. Bir çocuk karşınıza geçip tüm yüreğiyle tebesüüm etse kayıtsız kalacak bir irade kimsede bulunmaz. Hayat bizi yorsa da, kırsa da ben diyorum ki tebessümümüzdeki samimiyeti kaybetmeyelim. Şimdi herkes yukarıdaki fotoğrafa bakıp güzel bir tebessüm etsin şu muzur küçüğe.. Ve bir temenni 'Güzel tebessümlü insanlar çevremizde hep olsunlar inşallah..'

21 Mayıs 2013 Salı

Kitaplara Veda

Geçen gün yaz döneminde yaşadığımız klasik annemin bodrum temizleme olaylarından birini yaşadık. Bu sefer temizlik baya derindendi, ablamın ve benim lise hayatımızdan itibaren tüm test ve okul kitaplarımız ortaya dökülmüştü. Annemin tabiriyle 'işe yararlarını ayırın' geri kalanlarını geri dönüşüme vericem diyordu. Bende öyle yaptım. Birkaç gün sonra başına dikildim kitapların, hepsine tek tek dokundum vedalaşır gibi.. Neler yoktu ki o kitaplarda ne umutlar, ne yaşanmışlıklar, ne can sıkıntıları, ne hayal kırıklıkları.. Hepsine tek tek dokundum. Kiminin içine baktım arada köşeye düşmüş notlar, karalanmış şekiller çizilmiş yerler gözüme ilişti.. Kim bilir o şekiller çizilirken ne hayaller kurmuştum. Çoğu karım kalmış, zamanında yeterince değer görememiş kitaplar için şimdi de devrini doldurdun sen artık yok olma vaktin geldi diyorduk. Halbuki bilgi hep aynı bilgiydi biz ise bilginin eski halini sevmiyorduk, belkide bu bir stratejiydi neyse.. Zaman yine ne kadar hızlı aktığını bir kez daha bana kanıtlıyordu. 15 Sene önceki bana en çok lazım olan şeylerin artık geri dönüşüme gitme zamanı gelmişti. Ama içlerinden vedalaşamadıklarım vardı tabiki köşeye ayırdım onları hemen birbir kenara.. Sıra gelmişti ansiklopedilere evet.. O kadar uzun zaman olmuştu ki dokunmadığım onlara. Sahi onlarıda atılmalı mıydı? Tabiki hayır. Kararımı verdim tüm atılarak hırpalanmış ciltleri tekrar topladım bunlar atılmamalıydılar o kadar büyük saklayabileceğimiz yer varken onları atmak ne büyük nankörlük olacaktı. Tek tek her gün kuponlar toplanarak alınmıştı nitekim onlar şuanda şu dönemde işlevleri kalmasa da attırmadım onları. Bir gün bilgisayarım olmazsa bilgisiz kalmamalıydım.

Her dönem başka başka şeyler çıkıyor karşımıza atmaya direndiğimiz.. Her şeyin bir sonu var tamam bizlerin de bir sonu var ama ne olursa olsun ayrılıklar zor.. Bir kitap bile olsa, içinde yaşanmışlık var sonuçta.. Hepimiz yaşanmışlıklarımızla nice güzel zamanlar yaşayalım inşallah...

11 Mayıs 2013 Cumartesi

Yine ben..

En son 24 Kasım 2011'de yazmışım buraya, yazdığım konu ve geçen zaman çok manidar.. Yine merhaba demişim ama yine yarım kalmışlıklar olmuş ki o Merhaba'mın üstünden yıllar geçmiş. Zaten her şey öyle değil midir karar veririz tamam deriz bu sefer her şey güzel, en baştan, istediğimiz gibi olacak. Birde bakmışız ki yine o dediğimiz her şey tek başına ortada öylece kalakalmış olur. Sonra yıllar geçer birde dönüp bakarız ki yine sahipsiz kalmış o dediğimiz sözlerimiz üzülürüz yine mi diye... Bu kadar zaman sonra yine buraya bir şeyler yazmak istedim, aslında ben hep yazmak isterim genelde.. Ama çoğu zaman yazmak yerine içimden geçiririm yazacağım şeyleri kağıda kaleme dökmek yerine. Bazen cümlelerimi bile insanlardan kıskanırım, bana ait ne var ki şu hayatta cümlelerimden başka derim, cümlelerimizin de bizim cümlelerimiz olduğu meçhul ya artık neyse.. Ya okuduğumuz bir sözü evirip çeviriyoruz ya izlediğimiz bir filmdeki replikleri kullanıyoruz karşımızdakinden habersiz. Ne kadar da kendimiz olmaktan uzaklaşıyoruz gitgide.. Şimdi siz bunları okuyorsunuz ki elbette yazdıklarımda bir tema veya bir ana fikir bekliyorsunuz. Ama yok kardeşim tema da ana fikir de mesaj da yok şuanda tek yaptığım şey aklıma geleni yazmak. Blogumu bulmuşken biraz içimi dökmek. Aslında hayatım boyunca hiç günlük yazmadım ama şuanda eski yazdığım bir kaç yazıyı görünce o kadar hoşuma gitti ki o zaman ki Ebru olarak yazdıklarımı okumak. Arada bunu yapmam gerektiğine karar verdim. Şuanda 24. yaşımdayım, hayatımda çok önemli bir değişiklik var çünkü ben artık bir teyzeyim.. 1 ayını henüz daha yeni tamamlamış dünyalar tatlısı bir yeğenim var, annem babam ve tüm akrabalarım yanımdalar.. Kim bilir belkide bu yazıyı seneler sonra bir daha gördüğümde kendimi şuanda bunu yazarken ki halimdeyken çok şanslıymışım diye hissedeceğim. Hatta kim bilir değil kesinlikle öyle çünkü hayat hep güzellikler getirse bile insana hep eskilerin tadı başka gelir kişiye, hep eskiler güzel gelir, yaşanmışlıklar acısıyla tatlısıyla.. Yarın anneler günü.. Seneler geçti hızla, geçiyor da.. Ben büyüdüm onlar olgunlaştı şimdi ben olgunlaşıyorum onlar ise yaşlanıyor.. Allah uzun ömürler versin inşallah herkesin ailesine.. Neyse de öyle işte biraz da yıllar sonra bugünümü hatırlamak için yazdım bu yazıyı.. Yıllar sonraki ben, haberin olsun benim keyfim yerinde şu sıralar uyuyorum falan istediğim gibi deyim yani, ne iş yapıyorsun pek bilmiyorum ama umarım hayalimdeki işi yapıyorsundur.. Yapmıyorsam da ne yapalım hayırlısı olsun hakkımızda ikimizinde..

11 Mayıs 2013 Cumartesi

Zaman

Dün geçe size zamanın geri dönüşü olmayışı ve zamanımızı nelerle kaybettiğimiz üzerine 'zamanım yok' başlıklı bir yazı yazmıştım. Size de olur mu bilmem ama iki cümle kaldığında elektrikler kesildi! Ben öncelikle şöyle düşündüm kaderci yaklaşımımın tavan yapmasıyla birlikte, demek ki yazmamam gerekiyormuş, dedim kendi kendim. Ben bunu hep yaparım, çoğu insanda yapıyormuş gözlemliyorum bu yüzden de anormal biri olmadığımı düşünüyorum. Daha sonra yazmamam gerekiyor evet ama ben onu tekrar yazmaya kalksam işte yazamam. Hayatta bazen kağıt ve kalemin buluşması gibidir. Yazı yazmak hayatı yaşamakla eş değerdir bunu anladım. Yazdığım yazının uçup gitmesi gibi harcadığımız zamanda uçup gidiyor hemde geri dönüşü olmaksızın. Elimizde ise sadece kağıda karaladığımız cümleler yani sevinçlerimiz, mutluluklarımız, değer verdiğimiz kişiler, değer verdiklerimiz kalıyor. Kimi zaman bir an geliyor ve onca yazımın üzerinde durduğumuz her şey yok oluveriyor biranda. Siz siz olun hayata yazı yazarken bilgisayarınızı kullanmayın. Hayat teknolojide gizli değildir, hayat gerçeğin ta kendisi yani doğal olan her şeyde gizlidir. Zamanımızı harcadığımız şeylerin bir puf olup ortadan kaybolması bizi üzer ancak yıllar sonra elimizde yıllarımızı harcadığımız şeyler için somut şeyler gösterebilmek çevremize bizi mutlu edecektir. En azından ben bir anlık elektrik kesintisiyle kaybettiğim yazımdan bu ayrıntıları çıkardım. Keşke bu yazdığım şeyleri kağıda yazsaydım ve kağıtlarım hiç kaybolmasaydı diye düşündüm kendimce. Kaybedilmeyecek şeylerle meşgul olmanız dileğiyle...

24 Kasım 2011 Perşembe

Zamanım yok

Ne çok kullanmışızdır bu iki kelimeyi değil mi? Tabiki de zamanımız yok! Ama nereye gidiyor bu zamanımız ki hiç bir şeye yettiremiyoruz zamanımızı. Eskiden insanlar bir gün içinde ne çok şey yaparmış acaba onlar çalışkanlardı biz ise tembelmiyiz ki? Sabah ezanıyla kalıp kendi ekmeğini bile kendisi yapan insanlarda insandır. Hayat mı yordu bizi yoksa bizim yorulmuşluk kılıfına saklanmak hoşumuza mı gitti? Gün sonunda dönüp arkamıza baktığımızda ortada hiç bir şey görmemize rağmen sonuçta sadece tüm yapılmamışlıklara cevap olarak 'zamanım yoktu' diyoruz. Sahi zamanımız neye vardır bizim? Bilgisayarın başında saatler geçirmeye, insanların yaşantılarını irdelemeye, saatlerce tv karşısında o kanal senin bu kanal benim gezmeye, telefon elimizde msjlaşmaya veya konuşmaya saatlerce ee başka başka bir şey malesef artık aile sohbetlerimiz bile azalmış durumda evler otel gibi kullanılır hale geldi. Sobalı evlerin birleştirici soba etrafında toplayıbı özelliği yerini herkesin odası olan bol özel yaşantılı ama az sosyal yaşantılı hallere bıraktı. Hobileri olan biz insanlar artık dayatılan ufacık dünyamızda yaşamaya mahkum edilmiş bir suçlu misali yaşıyoruz. Herkeste bir üşengeçlik '-yanıyoruz galiba. -yahu söylemeye naısl üşenmedin' tarzı bir boşvermişlik tavrı. Hepimiz dönüp geçen yıllarımıza bir bakalım kimimiz şuanda belki 40lı yaşlarında kimimiz ise daha 20sinde. Merak ediyorum ki kim ben her günümü dolu dolu yaşıyorum diyebilir? Tamam bu imkansız oldu dimi biliyorum o zaman her hafta farklı bir etkinlik yapıyorum diyebilen var mı? o da yok dimi bende öyle düşünmüştüm zaten. 'İki günü birbirinin aynı olan ziyandadır.' cümlesini kendisine düstur edinebilmiştir, bir elin parmağını bile bulmaz sanırım. Bu zaman nereye kaybolduysa artık çıksın ortaya daha yapacak bir sürü işimiz var kardeşim zaman lazım bize tabiki yapacak bir şeyler bulabilmemiz lazım önce! Kıyamet alameti der buna yaşlılar, ahir zamanda yıllar ay, aylar hafta, haftalar gün gibi geçecekmiş. Ahir zamanda olsak bile şu var ki artık bir şeyler yapmalı bu hayat boşa geçmemeli. Yoksa zaman gerçekten çok hızlı geçiyor hemde çok hızlı. Şuandaki yaşım daha dün gibi her sene geçiyor yılların dün gibiliği değişmiyor... Not: Bilgisayar elektrik kesintisindeki yazımı otomatik kaydetmiş, şimdi farkettim. Daha güzel oldu onsuzda bir yazı yazabilmiş oldum.

23 Kasım 2011 Çarşamba

Geç Kalmış Sayılmam

Uzun zamandır aklımdadır şu blog falan işi nitekim sonunda bende atıldım bu teknolojinin nimetine. Dediğim gibi geç kalmış sayılmadığımı düşünüyorum. Neden geldin peki bunca zamandır yoktun diye düşünenlere hemen cevabını veriyorum. Hayatta herkes bir çok olay yaşar; kimi aldatılmıştır, kiminin arkadaşları hep arkasından vurmuştur, kiminin ise gerçek sandığı her şey aslında yalandır falan filan.. Yani aslında varlığından emin olduğumuz ve hayatımıza yön veren bir çok olayın, hikayenin, sözde gerçeklerin her zaman birde görünmeyen yüzü olduğunu bunların ayrıntılarda gizli olduğunu düşündüğüm anda bunları kendimce paylaşma isteği uyandı bende. Zaman içinde bunu yazıya dökeceğim. Kimi zaman bunu bana nasıl yapar dediğimiz kişilerin belkide onu yapabilecek durumun oluşturulmasındaki temeli atan tuğlaları bir bir yerlerine yerleştiren kişiler belkide bizleriz ve kendi yaptığımız hataların bir sonucunun karşımıza 'Bunu bana nasıl yapar?' olarak dönmüş olmasıdır kimbilir... Bu özeleştiriyi yapabilme özgüveninin herkeste oluşması dileğiyle... E madem öyle o zaman benden herkese kocaman bir

23 Kasım 2011 Çarşamba

#merhaba

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Üç Nokta (...)