“akşam çökünce şehre pencereye çıkar onun işten gelmesini beklerdim. Hızlı adımlarla yürürken belirirdi sokağın başında elinde her zaman bir kese kağıdı olurdu. Ve her zaman sevdiğim şeylerle gelirdi eve bu beni gülümsetirdi. Evin önüne geldiğinde başını kaldırıp bana bakardı gözlerinin içi gülerdi adeta. Onu tek bekleyen ben değildim bilirsin mahalle'nin kedileri çıkagelirdi ona doğru büyük bir sevgi gösterisi sergilerdi tombik. Pencereden çekilip mama koyduğum tabağı kaptığım gibi aşağıya inerdim birlikte beslerdik tombik ve arkadaşlarını. Gülerdik kahkahalarla gülerdik. Neşemiz boldu çünkü birbirimizi anlardık. Elbet darılır, kızar, küserdik ama birbirimize sarılmadan da uyuyamazdık. Onun nefesini hissettiğim, sesini duyduğum her an yaşadığımı varlığımı hissederdim. Bazen içer sarhoş olurduk dans ederdik sonunda oturup içli içli ağlardım. Dışardan gören olsa “deli bu kadın!” Derdi ama o demezdi çünkü bilirdi neden ağladığımı. Omzunda ağlayarak uyuyakalırdım onun omuzları benim bu dünyada ki asıl yuvamdı. Bana şarkılar söylerdi, kitaplar okurdu. Bu dünya kötüydü, insanlar kötüydü ama o vardı işte, Leyla. Yaşamak için birini bir şeyleri sevmek gerekiyordu. Ben onu, hayvanları ve çiçekleri sevdim. O artık yok toprak oldu dediğini duyar gibiyim ama o var Leyla ellerim hâlâ onun kokusu varmış gibi kokuyor. Yıkasam da gitmeyen bir koku bu. Bu satırları okurken ağlama dostum. Ben sadece ona kavuşacağım günü bekliyor olacağım. Ve sana ufak bir not; sev! Korkmadan, çekinmeden sev. Belki kalbin kırılacak, belki gidecek ama yine sev. Sevmekten korkma, Leyla. Bu dünyayı kurtaracaksa vicdan ve sevgi kurtaracak.“
vaporwave
origamiaround
gummygunk
turnnoffyourmind
pixelskylines
titsay
stormborns
