hiç. @birkeyifcininanilari - Tumblr Blog

merhaba ;

eğer mümkün olur da bu bloğa denk gelirsen, bilmen gereken tek şey buranın bir anı bloğu olmadigi.

burasi benim içimi döktüğüm, bazen sacmaladiğim, bazen içimden gelenleri kustuğum, bazen müzik, bazense hiçbir anlamı olmayan karalamalar yaptığım bir yer.

otorite ve kurallarla aram bozuk, bu yüzden kuralları anımsatan ve düzene ayak uymakla iliskilendirmis her şeyi blogtan uzak tutmayı düşünüyorum. yani burada estetik kaygısına hizmet eden,beğeni kültürünün gölgesi altında şekillenen, insanları memnun etmeye yönelik içerikler olmayacaktır.

bunun bilinciyle okursan sevinirim ve ayrıca alışılagelmiş blog kültürüne yabancıyım,bunu da göz önünde tutup okursan sevinir ve hoşgeldin derim.

#hosgeldin.

uzun zamandır vedalaşmam gereken ama hem öfkeden hem kırgınlıktan bir türlü vedalaşamadığım bir vardı, düğümünden tuttuğum bir halat gibi sıkı sıkıya tutunmuştum olmayışına ve geldiğimiz noktada ellerim kesiklerden geçilmiyordu. bırakmam, serbest hale getirmem gerekiyordu onu. yapamamıştım. bugün vedalaşıyorum, iyi olması, iyi olmam için.

nasıl hatırlayacağımı henüz bilmiyorum, bir yanım çiçekli bahçelerden geçilmiyor onu düşündüğümde, bir yanımsa alabildiğince çorak topraklara benzedi. kızgınlığım güzelliklerini görmeyi engelledi bunca zaman, minnet duygumsa verdiği zararı.

beni ve bunu hiç okumayacaksın belki hatta aklından bile geçmeyecek ancak bilmeni istiyorum. her anında her halinden memnundum. umarım dünya seni alkışlar eşliğinde yüceltmeye devam eder. hoşçakal.

hayatım boyunca kendime zarar verecek bir ton hata yaptım, bu hataların sonuçlarıyla o kadar yüzleştim ki, hatalar artık hata olmaktan çıkıp birer öğreti halini aldı. hayatıma giren herkes bunlarla yüzleştiğimi bilmeden, onları kabullendiğimi anlamadan hayatımdan çıkma zamanları geldiğinde beni bunlarla vurdular, kimi eğitim seviyemle yaptı bunu, kimi kilolarımla, kimi seçimlerim üzerinden, kimi de aksayan ayağımla.

bütün hataların yerini ve onlarla vuranların isimlerini hataların üzerine kazıdım, bu bir kırgınlığa sonrasında da soğukluğa döndü, düştü yakamdan. bu yüzden benim gitmelerim öfkeli ve kapı kırarak olmadı. sessiz, çıt çıkarmadan bir bahar yeli gibi serin serin.

herkesi kaybettikten sonra, kaybedecek neyi kalır insanın?

#ender sürgünde #orson scott card

"Acı zekânın kanıtı değilse nedir?

#frankenstein

sadece canavarlar tanrıcılık oynar.

#frankenstein #içimden geldi

keyif aldığım bir çok şeyden artık aynı keyfi almıyorum, rutine dönüşmüş hobilerim oluştu sanki. isteyerek koşa koşa ve büyük bir heyecan duyarak gittiğim yerler ve mekanların hepsi anlamını yitirdi. ancak bu ruhsal bir bozulmadan kaynaklı değil. sanki bir miadı vardı her şeyin hayatın içinde ve onlar zamanı gelince anlamını otomatik olarak kaybetti.

şimdi yerlerine yenilerini koymaya çalıştığımda da eskileriyle çakışıyormuş gibi üst üste binmeye çalışan eşyalar hissiyatı oluşturuyorlar. bu da haliyle canımı sıkıyor.

#jale.#Youtube

kolaya kaçmak istediğinizde suçlayacak bir sürü insan bulabilirsiniz, bir ilişkiyi yürütemediğinizde partnerinizi, iş yerinde patronu ve iş arkadaşlarınızı, çoğu zaman tanrıyı bile suçlayabilirsiniz başınıza gelenler konusunda.

ancak iş kendinizle ilgili duruma sırayı getirdiğinde işler biraz değişir, kendinizi suçlarken bile biraz merhametli davranırsınız, yine de elimden geleni yaptım diyebilirsiniz mesela, çok çabaladım ama onlar da istemediler diyebilirsiniz.

bu ara kendimi suçluyorum ;en azından hatalarımın üzerinde kimsenin sorumluluğu olmadığı bilincine eriştim, erişkinliği o kadarıyla kavrayabiliyorum artık. kendimi eleştirmek başkasıyla empati kurmaktan da zormuş, kendi hatalarımın bende yarattığı acıyı anlamak başkasının acısını görmekten daha zorluymuş onu da bir nebze anladım.

canım anlatmak istemiyor ama biri beni anlasın istiyorum cümlesine takığım bu aralar, sorumluluğu kendi üzerinden atan ve başka birinin üzerine yükleyen bir yaklaşım gibi geliyor. sana harfleri dahi vermiyorum ama cümlenin tamamını senden duymak istiyorum dediğiniz bir yarışma programının içindeki sunucu gibi karşılıyor bu laf beni.

bazen anlatmak, kelimelere dökmek, ip uçları vermek gerekiyor. kimse mükemmel değil ve sessizlik üzerine kurulmuş iletişimleri çözecek kadar haleti ruhiyeden anlayamayabilir o zaman devreye sesler ve sözler girmeli.

senin sorunun olduğundan anlayabilirim ama sorunun ne olduğunu bana senin söylemen gerekiyor, bunu bana anlatman, benimle paylaşman, benim çözümlemelerime kucak açman gerekiyor diğer türlüsü kullanılmış gibi veyahut bir çöp kutusu görevi görmek gibi oluyor.

anlatın, anlaşılmak sonraki iş. önce iletişimin gereğini yerine getirin.

birine olan öfkem soğumadan onunla ve yaşananlarla ilgili pişmanlık duymak pek adetim değildir, insanın gözünün önüne perde gibi inen öfke, kızgınlık, kırgınlık kişiye bakışı değiştirebilir, bu yüzden uzun bir yas dönemi minvalinde bekleme payı bırakırım kendime. bu dönem içerisinde de kişiyi gözlemlemeye, ona yüklediğim anlamların içeriği üzerinde de durmaya devam ederim. her şey bittiğinde, bu dönem sona erdiğinde gönül rahatlığıyla da pişmanlık duyabilir, olmamış olmasını dileyebilirim. bir süredir pişmanım, yaptıklarımdan, yaşananlardan, katılanlardan ve alınanlardan dolayı. keşke böyle olmasaydı diyorum, keşke böyle anlamlar yüklemeseydim.

velhasılı; pişmanlık çok ağır bir yük insanın üzerinde, arada sırtından indirip dinlenmek ve soluklanmak mümkün de değil.

#içimden geldi

kırılmak puttan eskidir, bilmiyorsun. bilmiyorsun yakmayınca ateş seni burada yangınlar ne turuncu ne zebercet ne ah u figan göğ yarıklarından yağmur taşıyor gözlerime boşluk ve devletle hüzün yetiştiriyorum ayağımı bir suya takılı halde gülenler beni bilmiyor oysa şurama dayanıyorum ibrahim, bütün kemiğimle bıçağa

bir uzağın sırtı gibiyim yakışmıyorum dünyanın hiçbir penceresine. ben değilim nergislerle beklenen. değilim morsüsen, çatkapı bir otobüs sevinci. beni bıçağına ısmarla ibrahim, elinden hiçbir şeyin gelmediğiyim. yolda belki allah bulurum, yolda belki cehennem beni üzülmüş bir çocuğun kalbine ısmarla ibrahim baltanın suçu yok, sevmek puttan eskidir, bilmiyorsun.

şu belimin kırılmışlığını öldür, saçlarımın dökülmüşlüğünü, üzülmüşlüğünü ellerimin beni ayetine sür, beni gazozuna bağışla ibrahim hem gül hem gürz taşıyorum içimde, bilmiyorsun. dargınım sabahlarına dünyanın, sokaklarına kızgınım, ağaçlarına küs. yaşamak da bazen intihardır ibrahim, yaşamak da küfür. uyanmakla edilen hata iyi şeylerden bahsetmekle devam ediyor yemyeşil kör oluyorum, yemyeşil kör ediyor burada devlet beni güzelt, beni horgör, beni parçala suyla söndürülmüyor yangın kemiğimi bıçağa, beni allaha ısmarla ibrahim. çok haklı kaybediyorum, bilmiyorsun.

#mazlum mengüç #bilmiyorsun

yaşanan yüksek kırgınlıklı ve izleri derin olan belli olaylardan sonra insan, garanti dahi olsa, mutlu olacağını da bilse artık bir çok olaya ve duyguya temkinli yaklaşıyor. bu zihnin oto kontrolü gibi bir şey sanırım ya da bir çeşit savunma mekanizması. kendimi sürekli bir şeyleri tartarken, düşünürken, kar zarar hesabında buluyorum. yoruyorum istemeden zihnimi, sanki daha temkinli olursam ve açıkları hesap edersem daha az üzülürmüşüm ya da daha az zarar görürmüşüm gibi ama sonucunda öyle olmuyor.

Benden okumak için kitap önermemi isteyenlerin kalbimi de istediklerini sanıyordum,hala öyle.

#barış bıçakçı

unutma sonunda her şey yoluna girecek, girmediyse henüz sonu gelmemiştir.

#1899

ayağı kırık bir at gibi topallıyordum ortasında hayatımın ve tüfeğin icadına asırlar vardı

sana son mektubumu dört nala heceleyen ayağı kırık bir at getirecek beni unut artık atı da vurman gerekecek …

Reşid Çayovan

#reşid çayovan

böyle zamanlarda yazı yazmak, doğru hisleri doğru kelimelerin üzerine basarak anlatabilmek çok zor oluyormuş cidden. içimde sökülen bir şey var bir kaç zamandır ve ben içimin duvarlarına vurulan her çekiç darbesini derinden hissediyorum.

bir yere oturup derin nefesler alarak olayın etkisini azaltma arzum, çöküp kalmakla, kımıldayamamakla sonuçlanıyor her seferinde ve aklımın içinde sürekli aynı söz dolaşıyor keşke böyle olmasaydı.

hem açık etmeden, hem de eşgare anlatabilmek isterdim her şeyi herkese karşı, şurada bir yer var ve ben bununla yaşayamıyorum diyebilmek, bana ne kadar zarar verdiğini söyleyebilmek ama bir yandan da hiç etkilenmiyormuş gibi davranabilmek isterdim.

sesim boğazımdan sökülüyor sanki çoğu zaman, kelimeler anlamlarından dünya varlığından sıyrılıyor gibi, ayaklarımın altında duran toprakla başımın üstünde duran gök beni aralarında ezip parçalıyorlarmış gibi bir hisse bürünüyorum.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

hiç.