Bazen çok acı çekersin ama o acının varlığı bile huzur verir.O kadar bağlanmışsındır ki bir gün acı gittiğinde ölüyorum sanırsın , sırtından yük kalkar, eziliyorum sanırsın.Rahatlamışsındır ama bunu kendine bile inandıramazsın.
Çünkü o acıya öyle bir dönemde bağlanırsın ki tutunucak tek dal odur. Öbür acılarından daha çok canını yakar sen ilaç gibi geldiğini düşünürsün. Şey gibi yani parmağın kesilmiştir,elin burkulmuştur ama sen kalbinin sıkışmasının verdiği acıdan anlayamazsın.










