Βρέχει απόψε. Τα πεζοδρόμια έχουν πάρει μία σκούρα απόχρωση του γκρι, ταιριαστή με το όλο σύνολο. Στο δρόμο αμάξια τρέχουν πάνω κάτω, ελάχιστοι περαστικοί αλλάζουν πεζοδρόμια τρέχοντας για να γλιτώσουν από την βροχή, ακόμα και εκείνοι που έχουν κάτι για να προστατευτούν. Μπορεί να βιάζονται, μπορεί να έχουν κάποιον να τους περιμένει ή μπορεί απλά να θέλουν να απομακρυνθούν από την όλη φασαρία.
Πιο κάτω, ένας σκύλος έχει κουρνιάσει στην είσοδο μία πολυκατοικίας και κοιτάει περίλυπος γύρω γύρω, μήπως και κάποιος σταματήσει για να του δώσει ένα χάδι, ή λίγη προσοχή. Παιδάκια που τρέχουν μπροστά και γονείς που τα κοιτάνε περήφανοι ή τα μαλώνουν ή δεν τα προσέχουν. Άνθρωποι, διαφορετικοί και όμοιοι ταυτόχρονα, χαμένοι στις σκέψεις τους, χαμένοι στο σύνολο του γκρι, σαν σκιές που δεν βρίσκουν αρκετό φως για να κάνουν αισθητή την όποια παρουσία τους, σαν δαχτυλίδια καπνού που μονοπωλούν το ενδιαφέρον μέχρι να εξαφανιστούν στον αέρα.
Ένα αεράκι περνάει ανάμεσα από τ μαλλιά ενός κοριτσιού που είναι πιασμένο χέρι χέρι με το αγόρι της, ανακατεύοντας τα. Η κίνηση κάνει το αγόρι να χαμογελάσει και να σκύψει να την φιλήσει στη μέση του πεζοδρομίου οδηγώντας σε μία μικρή αγανάκτηση την κυρία από πίσω τους που ψάχνει απεγνωσμένα κάπου να κρυφτεί από την βροχή. Τους προσπερνάει γρήγορα και μπαίνει μέσα σε μία πολυκατοικία, κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω της.
Το μαγαζί από κάτω παίζει μελαγχολικά τραγούδια και όμως κανείς δεν δίνει σημασία στους στίχους ή στη μουσική, όλοι είναι πολύ απασχολημένοι μιλώντας, σχολιάζοντας, καπνίζοντας. Δυο τρεις, σε ξεχωριστά τραπέζια, κοιτούν έξω μελαγχολικά, ίσως για εκείνους να είναι τα τραγούδια. Θα έκαναν καλή συντροφιά αν ήταν μία παρέα μαζί, θα συμφωνούσαν στην διατήρηση της σιωπής και στο γαλήνιο άκουσμα των ψιχάλων πάνω στο βρώμικο πεζοδρόμιο.
Κάπου, κάποιος, ερωτεύεται, πληγώνεται, προδίδει και αντίστροφα. Κάπου κάποιος χαμογελάει, ανατριχιάζει χάρις σε μία μελωδία, τραγουδάει σε κάποιον για να τον νανουρίσει, ή για να του πει πράγματα που δεν μπορεί αλλιώς. Κάπου, κάποιος θα πει λέξεις που δεν εννοεί, θα αποχαιρετήσει κάποιον ή θα καλωσορίσει κάτι καινούργιο. Όλα είναι κύκλος, και κανείς δεν μπορεί να βρει το κέντρο του.
Ίσως να είμαστε όλοι μαζί ή μπορεί και ο καθένας μοναχός του.
