|◁ II ▷|

1:05 ───|────── 2:53

[laviniapricity]

“Ölü olduğumu biliyorum, ama anlaşılan hâlâ dökecek gözyaşım var..”

[laviniapricity]

“Anlamıyor musun, öteki kadın sensin..”

[blackkroseee]

[severkenvazgecmek]

Gittiğinden beri dinlediğim şarkıların hepsinde yine seni buluyorum. Ama bugün çok daha büyük hissettim. "Daha kavuşamadan mevlam ayrılık yazdı" Bir kez sarılabilseydim sana belki daha kolay unuturdum.

[thecoolzero]

[s6rdunya]

hepimiz bir trene binmişiz. kimisi sevgisizlik trenine, kimisi yalnızlık trenine, kimisi ise umutsuzluk trenine. hepimiz kaçırmışız mutluluk istasyonunu.

[s6rdunya]

içimdeki kaosu durduramıyorum. gözlerimdeki çığlıkları susturamıyorum. yapamıyorum bir şeyleri işte. sürekli deniyorum, ama beceremiyorum. zihnimdeki aydınlığı yutan karanlığıda durduramadım, kendimide kurtaramadım. bir şeyleri düzeltmeye çalışırken dahada batırıyorum sanırım, tıpkı kendimi yüzeye çekmeye çalışırken en dibe batmış olmam gibi.

[ghostorionn]

"Belki de bir şarkının notaları olarak doğduk. Seni şarkının sonuna,beni nakarat kısmına koydular belki... Dillerde ben dolaştım ama hep sonum sen oldun. Bitmeseydin iyiydi, lakin mümkün değildi."

[ghostorionn]

Veda notumu şöyle bitireceğim:

Böyle büyük bir aşkı taşırken omuzlarım düşmüş, kamburum çıkmış yine de bırakmamıştım. Eğer dünya karşıma dev bir ayna getirip geçen yılları hatırlatmasaydı bir asır daha bekleyecektim. Ama şimdi yaşayamadığım hayatla vedalaşma vakti.. Hoşca kalın.

[ghostorionn]

Hep en kuytu köşede kalmış yalnız insanlardan bahsettiler. Ben aranızdaydım, en kalabalıkta en sesli ortamda. Ses de bendim kalabalık da. Neden yalnızdım o insanların arasında. Ben o gülen yüzlerin en güleni ya da sadece o sırıtan dişlerin ardındaki keder… Belki de hissiz bir kuklaydım, küçük gösterisini cansız bedeniyle yapan. Kaybettim. Güneşli bir günün en sıcak en huzurlu köşesinde bile karanlık olmaya mahkum kaldım.

[gecemjupiterr]

Saat 23:45 '

Sanırım artık daha fazla dayanamadığımı eskisi kadar güçlü olmadığımı fark ettim. Fazlasıyla beni yordu yaşadıklarım ve hâlâ yaşıyor olduklarım...

Mutlaka herkesin kendince dertleri, baş edemediği ve savaşıyor olduğu sorunları vardır. Ama güçlü olmaya devam etmeye çalışın sonuna kadar direnin asla pes etmeyin.

Ailenin her konuda sürekli sana baskı uygulaması sevgilinle kuytu köşelerde aman kimse görmesin diye buluşmalar, dışarda rahat dolaşamaman isteyip de yapamadığın şeyler... Kiminin hayalini kurduğu üniversiteye gidememesi de bunlardan. Ama bir de ailemizden görmediğimiz sevgiyi dışarda arayınca sevdiğimizi sırf onların yapacakları yüzünden mecburiyetten ayrılıyor olmamız. Kimisi karşı çıkıp engelleri aşabilir kimisi de cesaret edemez çünkü ailesi tahmin edemeyeceğimiz kadar tehlikelidir. Yazmaya sığamayacak kadar çok şey var...

Neden böyle peki? Anne baba olmak bunu gerektirmiyor. Eğer anne baba olmak istiyorsanız olmasını bileceksiniz. Çocuk yapıp kenara atıp baskı uygulamakla anlamamakla olunmaz.

Siz siz olun ilerde anne baba olmayı düşünüyorsanız sırf çocuğunuz olsun diye degil gerçekten anne baba olabilmek için çocuk yapın. Onunla dertleşin sırdaşınız olsun yaptığı veya yapamadıklarını korkmadan size anlatsın destek olun ebeveynleri yüzünden sevgiyi dışarda aramasın siz kollayın birbirinize sıkıca sarılın.

[ghostorionn]

İçimdeki yalnızlık hissi çok ağır. İnsanlar, hayaller, planlar beni terk edeli çok oldu; artık sıra hislere, duygulara, kavramlara geldi. Önce zihnimi, sonra ruhumu terk ediyorlar birer birer.

[burcublog]

Sadece sahilde oturup dalgaları dinlemek istiyorum.

[blackkroseee]

[beautefragile]

[istanbulfatihiii]

[umutbittigezegeniyakin]

“Kitap sayfalarının kokuları arasında anlıyorsun, asıl dünyanın nerde olduğunu..”

— (via umutbittigezegeniyakin)