11 Temmuz '18
Çok fazla şey oluyor.
Herşey çok fazla,çok ağır,çok yoğun ve çok şiddetli.
Sadece nefes alabilmek istiyorum.
Şuanda kendimle ilgili bildiğim tek şey bu.
19 sene sonra herzaman içinde bulunduğum bedenimden,beynimden koparılmışım ve şuanda yabancı birinin bedenindeyim gibi.
Bu kişi kendini imha etmeye odaklanmış.
İçerde sıkıştım kaldım ve böyle devam ederse beni de öldürecek.
Nedenini,sebebini,amacını bilmiyorum.
Öyle yada böyle kendini imhaya odaklı hastalıklı bir beyin ve vücudun içinde sıkıştım kaldım.
Kimim ben bilmiyorum.
En sevdiğim renk ne?
En mutlu hissettiğim an neydi?
Nelerden hoşlanmam?
Ne istiyorum?
Bilmiyorum.
Süreci ikinci bir kişi gibi uzaktan merakla izliyorum.
Çevremde beni benden iyi tanıyabilecek biri var mı diye bakıyorum.
Hastalıklı ve yok etmeye odaklanmış bir vücudun içinde hapsolmuş bir ruh gibiym.
Durdurmak istiyorum.
Zamanı,kendimi.
Ben kimim?
Bencil bir insan mıyım?
Tarafsızca bakıldığında kötü kalpli bir insan olarak sınıflandırılabilir miyim?
Nasıl bir insanım?
Bunca senedir arayıp bulamadığım ne?
Yoksa kayıp bir insan mıyım?
Yaradılış şekli,büyütülüş ortamı ve kişisel yapısı yüzünden hayatı kaldıramayan biri miyim?
Bu sınavdan kaldım mı?
19 sene.
Çok yorucu,savaş halinde geçen 19 sene.
Kırıcı,yıkıcı 19 sene ve ben bitiğim.
Ortalama insan hayatı 70 sene.
Nasıl dayanabilirim ki?
Daha yolun çeyreğinde bile değilim ama çok yorgunum.
En kötüsü insanın kendinş kestirememesi,vücudunda bambaşka ve bağımsız bir mekanizmayla yaşaması.
Ölümüm kendi elimden olur diye korkuyorum.
Aileme,çevreme zarar veriyorum,tüketiyorum,tükeniyorum.
Kendimi ve çevremi bu hastalıklı mekanizmadan kurtarmam gerekirse kendimi de yok etmem gerekir.
Keşke cımbızla hastalıklı düşünceleri kafamdan çıkarabilseydim.
Bir sabah kalksaydım ve hayat sadece "hayat" olsaydı.
Sıradan endişelerle dolu,sıradan bir hayat.
Bu kadar çok çaba istemeseydi keşke.
Neden burdayım?
Benim sınavım kendim miyim?
Kendimle mi lanetlendim?
Keşke kendi karşımda oturup sorularımın hepsine cevap verebilseydim.
Yorgunum.
