ALGIDA SEVICILIK

Az sonra görecekleriniz tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum ve olaylarla alakası bulunmamaktadır.

[boncukotu]

Canım kızım Deniz. Eminim doğsan bi ışık demeti olarak verirlerdi seni kucağıma. Aynı beni annemin kucağına verdikleri gibi. Aynı annemi annesinin kucağına verdikleri gibi. Bizim ailenin kadınlarının lanetidir bu tantanalı parıltı. İnsan annesinin ışığının sönmesini izlerken öfkeden bi ummanda boğuluyor sanki. Bunu izlemek zorunda kalmadığın için şanslı saymalısın kendini. Ben her sabah aynaya baktığımda annemin beni acı içinde kıvrandırarak nasıl kendini yok ettiğini, seninse nasıl hiç ışıyamadığını düşünmekten aklımı kaybediyorum. İki karanlık arasında koşturan yorulmak bilmez bi zavallıyım.

Deniz. Seni çok sevdim. Buna en büyük kanıt olarak gör karadelik gibi seni yutacak bu dünyanın ortasına, sönmeye mecbur bir yıldız gibi doğmamış oluşunu. Ben karnında bebeğinin ölüsünü günlerce taşımış bi kadınım. Bu çukuru içime kazarak kendime hiç kapanmayacak bi yara sana da belki korkarsın diye ışıkları hiç söndürmeyecek bir anne armağan ettim. Işıl ışıl bi mezarlığım artık.

Deniz. Doğmamış yıldızım. Göğümün en güzeli. Hiç tutamadığım ellerini öpüyorum her gözlerimi kapattığımda. Bi annenin yapması gereken ilk ve tek şeyi yapamadım. Seni yaşatamadım. Bi mezarlıktan ibaret bu kadını artık bağışla.

[boncukotu]

İlk üç vişneyi verdiğinde bahçedeki ağaç

Annem sevindiydi hatırlarım.

Ah demişti.

Ah!

Üç küçük kırmızı dünya verilmişti sanki ona.

Annem çok sevinmelerin kadınıydı.

Bazen sevinince annem gibi,

Rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına.

Annem çok sevinmelerin kadınıydı,

Sıcak yemeklerin.

Başına diktikleri o taş,

Ne zaman dokunsam soğuktur oysa.

Ben okşadığımda ama, ısınır sanki biraz.

[boncukotu]

Bir yangın sonu yorgunluğu yakıyor avuçlarımı

Bir rüzgar kulaklarımdan hiç eksilmiyor

Esirgenmiş bir dünyada müthiş yalnızım

Geri dönsen bile ben artık o ben olmayacağım

Yüreğim sızlıyor bu roman iyi bitmeyecek...

...

[boncukotu]

Sevgileri yarınlara bıraktınız

Çekingen, tutuk, saygılı.

Bütün yakınlarınız

Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden

(Siz böyle olsun istemezdiniz)

Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi

Kalbinizi dolduran duygular

Kalbinizde kaldı.

Siz geniş zamanlar umuyordunuz

Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.

Yılların telâşlarda bu kadar çabuk

Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde

Açan çiçekler vardı,

Gecelerde ve yalnız.

Vermeye az buldunuz

Yahut vakit olmadı

Behçet Necatigil

[boncukotu]

Biraz annemden bahsetmek istiyorum. Unutmaktan çok korktuğum şeylerden. İnsan böyledir çünkü kötü olan her şeyi mıh gibi tutar da aklında, en güzel şeyler ılık bi rüzgar gibi geçer gider saçlarına dokunup.

Annem beni çok severdi. Böyle büyüdüm. Çok sevilerek. Seni seviyorum derdi. Hiç utanmazdı. Ben sevdiğini söylemenin su içmek gibi, kahvaltı hazırlamak gibi doğal insani bi durum olduğunu çok küçük yaşlarımda annemden öğrendim. Minicik kafamın içindeki minicik beynimle sevgi hakkında çok şey anlamıştım. Bi şeye karşı en ufak bi sevgi hissediyorsa insan bunu hemen söyleyip pekiştirmeliydi. Sevgi söylenmedikçe ufalanan dağılan tozlanan bi şeydi. Parlatmak lazımdı sevgiyi, sulamak, büyütmek, tohumlarını etrafa dağıtmak.

Bizim evde çiçeklerle konuşulurdu. Çiçekler sadece suyla değil sevgiyle doyarlardı. Kediler, tavşanlar, koyunlar ve hatta horozlar dahi öpülür kucaklanırdı. Yemekler mutlaka sevgiyle yapılır. Pastalar börekler şevkle komşulara dağıtılır artanlar sokak hayvanlarıyla paylaşılırdı. Hastalara huysuzlara şifalı şeyler hazırlanırdı. Nazara gelenlere kurşun dökülür dua edilirdi. Bunların hepsini annem yapardı. Bir ordunun yetebileceği kadar insana yeter, bir melek gibi sevgi dostluk şifa dağıtırdı.

Ve çok ağlardı. Allah şahit annem çok ağlardı. Geceleri kalkıp ağlayarak şiir yazardı. En çok babamı severdi. Babam pek oralı olmazdı. Annem çok ağlardı.

Ben bu hayatta kocaman mis kokulu bir çiçek gibi güzel olsan bile sevgisizlikten uykundan uyanıp ağlayabileceğini annemden öğrendim.

Annem çok ağlardı. Çok hastalanırdı. Kalbi ağrırdı. Küçüklükten beri öyleymiş. Ben sevgisizlikten sanırdım. Çok sevmekten, verdiği sevginin yerine koyacak bir şey bulamamaktan delinmiş sanırdım kalbi. Babamı suçlardım. Kendimi suçlardım. Kardeşlerimi suçlardım. Annemi sevmeyen annemi gündüzleri güldüren geceleri ağlatan hayatı suçlardım.

Ben sevmek hakkında her şeyi annemden öğrendim. Mis gibi kokan kocaman bi çiçek olmayı. Çöplükte bile açsan etrafına hep güzellik saçmayı annemden öğrendim. Annemden.

Bu gece uyanıp uykumdan, çok ağladım. Sevilmediğim her saniyeyi tek tek biriktirdim ağzımın içinde. Kustum kustum kustum. Hem ağladım hem kustum. Böyle kurtulurum sandım babam tarafından bile sevilmemiş olmaktan. Kalbim ağrıdı. Sanki kocaman bi delik açıldı kalbime. Annemi çok sevmekten. Annemi çok özlemekten. Annemsizliğin yerine koyacak hiç bir şey bulamamaktan. Çaresizliğimden. Yoksulluğumdan. Yoksunluğumdan. Kocaman bi delik açıldı kalbime. Dünyaları koysam yerine, kapanmaz.

[boncukotu]

Sen Ey Tanrım, gözlerimi aşka sen açtın ama beni bu aşkla kör ettin! Dudaklarınla öptün ama güçlü ellerinle vurdun bana. Kalbime beyaz bir gül diktin ve bu gülü dikenlerle çevirdin.

Halil Cibran - Kırık kanatlar

[boncukotu]

Bir kadının kalbi ne zamanla ne mevsimlerle değişir. Bir kadının kalbi uzun süre can çekişir ama asla ölmez. Bir kadının kalbi erkeğin savaşmak ve orada kıyım yapmak için seçtiği bir tarla gibidir. Ağaçlarını söker, otlarını yakar, kayalarını kanıyla kirletir, toprağına kafatasları ve kemikler eker, ama bu tarla yine dingin ve uysal kalır, zamanın sonuna kadar ilkbaharlar, sonbaharlar gelip geçer bu tarlanın üstünden!

Halil Cibran - Kırık Kanatlar

[boncukotu]

Herkesin gücü bi bana yetiyor. Kaya gibi olmak isterdim. Yumruk atanın önce kendi eli kırılsın. Olmuyor.

[boncukotu]

Sana baktıkça,

Kira öder gibi ev sahibi oluyorum. Bankalar bana özel faizsiz kredi imkanı sunuyor.

Sana bakıyorum.

Şansım yaver gidiyor. Yolda yürürken 200 lira buluyorum. Metrobüste önünde durduğum amca bir sonraki durakta iniyor.

Sana bakıyorum.

Evren genişliyor. Balkonu pimapenle içeri alıp salona katıyorum sanki. Bütün çeyizim mutfak dolaplarına sığıyor. Herkes oh oh ne güzel ev ferahlamış diyor. Aldığımız L koltuk tam o köşeye oturuyor.

Sana bakıyorum.

Sevgilim sana bakıyorum.

Her şey mümkünmüş gibi geliyor.

[boncukotu]

Beni en çok koruyup kollaması gereken insanlar dahi uçurumlu virajları tepetaklak olmadan geçmeye çalıştığım yaşlarımda sırtıma dağlar gibi sorumluluklar korkular koydular. Hadi bakalım dediler, sen halledersin.

Sadece kendi yüküyle yolda olana ne mutlu.

Ben bir kere başımı okşamamış bir kere sağol dememiş insanların yüklerini taşıyorum.

Ne mutlu elinden tutulana, ayağının önünden taş çekilene, gözyaşı silinene, derdi dinlenene.

Ben akla sadece lazım olunca geliyorum.

[boncukotu]

Sen her kötü günümde başka güzel rengini karşıma çıkaran kocaman bi çiçeksin. Adını bilmiyorum. İyiki de öyle. İnsan sevdiğini hep kökünden toprağından koparıp çirkin bi vazonun içinde soldurmak istiyor. Yerini biliyorum. Evini biliyorum. Kökünü. Sen orada kal. Ben her ihtiyacım olduğunda sana gelirim. Adını kimseye söyleme. Bana bile.

[boncukotu]

Çiçek desenli tüllerin akşam üzeri düşen gölgesini seviyorum.

Kızarmış hamur kokusunu.

Unu suyla karıştırıp mis gibi kokan ekmekler yapmayı.

Sevdiklerimi doyurmayı.

Doydun mu diye sormayı, doyduysa bile bi tabak daha koymayı.

Anne bile değil anane olmayı seviyorum.

Damı akan kerpiçten evimin içinde oturup tekrar hatırlandığım tekrar sevildiğim kendimi bildim bileli emek verdiğim insanlar tarafından lütfedermiş gibi ziyaret edildiğim o bir sonraki kutsal bayrama kadar beklemeyi seviyorum.

Uzun bir tesbihi okşar gibi giderek anlamını yitiren hatalarımı saymayı.

Hatalarım.

Hatıralarımı.

Kırılmışlıklarım.

Minicik parçalarım.

Kemiğe kadar oyulmuş yaralarım.

Etimi yiyen kımıl kımıl kurtlarım.

Uzun bir tesbihin ezberlenmiş boncukları gibi.

Korkularım.

Korkularım.

Korkularım.

...

Korkularım.

99 kere korkularım.

Çok yaşadım.

Çiçek desenli tüllerin akşam üzeri düşen gölgesini sevdim.

Bu hayatı çok sevdim.

Yarasıyla beresiyle sevdim.

Yarasını beresini gizleyebilme ustalığına erişebilmeyi sevdim.

Herkesi kandırmayı sevdim.

Kendim dahil.

Ben bu hayatı hiç sevmedim.

Bahaneler aradım kendime.

İstedim de üstelik.

Bi bahane bulmak istedim.

Kazığımı bu dünyanın en dibine kadar çakabileceğim sağlam bi bahçe bulmak istedim.

Yoktan bi şeyler var etmek istedim.

Undan ekmek yaptım.

Sütten yoğurt.

Tohumdan çiçek yaptım.

Kağıttan gemi.

Yükten yoldaş.

İnsandan dost.

Yaradan yar.

Dört duvardan yuva yaptım.

Yüreğimi açtım sığınak yaptım gelene.

Yüzüme güller ektim.

Güller açtım.

Güller saçtım.

Güller derdim.

Güller verdim.

Dikenleri var dediler.

Evimin duvarları nem.

Sığınağım dolu gam.

Ben bu hayatı sevemedim.

Bi, çiçek desenli tüllerin akşam üzeri düşen gölgesini.

Gerisi ömrüm bitene kadar sabırla çektiğim uzun bir tesbihin ezberlenmiş boncukları gibi.

Yalanlarım

Yalanlarım

Yalanlarım

99 kere yalanlarım.

Artık kopsun.

[boncukotu]

İlk mektubumda, göğsümde varolan bir gökkuşağından söz etmiştim. Bu gökkuşağı, yıldızların ince parlaklığına sahip değil. Öylesine hafif, öylesine uzak olsaydı, böyle acı çekmezdim ve zamanla sizi unutabilirdim. Göğsümdeki gökkuşağı bir alev köprüsü. Öylesine güçlü ki içim yanıyor. Uyuşturucudan yoksun kalmış bir bağımlı bu kadar acı duyamaz. Yanılmadığımdan eminim, sapıklık göstermiyorum; tamamıyla bilinçli olduğum halde, arasıra delilik yaptığım düşüncesiyle ürperiyorum. Deliriyor muyum, diye düşündüğüm oluyor. Oysa kendi başıma, kendime hakim olarak plan yapma gücüm var. Lütfen, bir kez olsun gelin. Hangi gün olursa olsun. Dışarıya hiç çıkmayıp sadece sizi bekleyeceğim. Lütfen bana inanın.

Osamu Dazai - Batan Güneş

[boncukotu]

‪Sıcak suya giren eziklerin yaraların morlukların "iyileşeceğim" diyen sızılarından çok hoşnutum. Sızı yoksa yaralanmanın düşmenin yaşamanın da yok çünkü anlamı. Çıkan buhar içinde, kendimi inceliyorum. İzlerimi. Tıp tıp. Tıp tıp. Su damlıyor küvete. Bacağımdaki şu uzun çizik 3 yıl öncesinden. Kedim zehirlenmişti gece, üstgeçitsiz karşıya geçmeye çalışırken tellerden biri derin kesmişti. Bileğimdeki 2 yıl öncesinden. Antalyada bisikletten uçarak düştüğümde bisikletin demirine sürtmüştü. Elimdeki geçen ay zeytin şişesini kesmeye çalışırken olmuştu. Kolumdakini orta okuldayken dikkat çekmek için kendim yapmıştım. Babamın jiletlerinden biriyle. Yüzümdeki küçükken olmuş süt kardeşimle oynarken. Ben hatırlamıyorum, annem hep anlatır.

Sıcak suya giren bedenimin "iyileşeceğim" diyen sızısından çok hoşnutum. Bana düştüğümü hatırlatıyor, kalktığımı sonra. Kalkabildiğimi.

Her sızıda en baştan hatırlıyorum iyileşince aklımdan çıkanları. Bi yerde okumuştum. Unutmak değilse de hatırlamamak mümkün diyordu. Sanırım bu kadar çok düşen bi kadın için bu kadar yara içinde o da mümkün değil.

Sıcak suya giren ciğerimin iyileşeceğim diyen sızısı. Ortalamanın biraz üstünde ateş. Köh köh kuru öksürük.

Tıp tıp.

Tıp tıp.

Yaram hala sızlıyor.

İyileşecek.

[boncukotu]

İçimizde sigara söndüren şarkılar.

[boncukotu]

Sarılmanın öpmenin okşamanın yetersizliğinden dişlerimi sıktığım doymak bilmez tutkum, şefkatten gözlerimi dolduran sabahlara kadar sirkeli bez sıktıran anneliğim, her yeniliği bilinmeyen bir kıtanın keşfi gibi kutsayarak kocaman gözlerle tavaf eden gümbürtülü heyecanım, tebessüme bile yol açamayacak şakaları izahı mümkün olmayan kahkahalarla karşılayan sonsuz neşem, her ânı bir oyuna dönüştüren evcilik ustası çocukluğum.. veda etmeye vaktim olmadan beni terkettiler. Bir sabah uyandım ve içimde hiç yaşamak kalmamıştı.

[boncukotu]

Viran oldu evim yurdum, ne söylesem boşa Leylâm.