hola neña @bosyazi - Tumblr Blog

keşke yan koltukta sen olsan eskisi gibi. ileri gidiyormuşum gibi görünüyorum fakat yerimde sayıyorum.

bir süredir bir şeyler yazasım vardı. nereye yazsam, nereye yazsam. burayı unutmuşum. şimdi ise bir şey yazasım yok.

yanımdaki boş koltuğu sana ayırmayı, işlerimi önce sana göstermeyi ve alerjilerimi hatırlamanı özledim ama böyledir işte. sanırım çizgiyi geçtim veya uzağa gittiğin için dostumu kaybettim. sadece böyle olması gerekiyordu bence. bahane gerekli değil. bazı arkadaşlıklar biter.

yalnız benim bünyenin bu durumu abartıp hastanelerde sürünmem cidden ayıp oldu bana? kaosa hiç gerek yoktu.

burç haritasını daha yeni kavramaya başlamışken önümüze bir de kader matrisi çıkardınız.

çıldırtmadın ama mahvettin. normal davranmamı bekledin. depresyonumun, stresimin ortaya çıkardığı sonucu ikiye katlayıp tepindin. oysa yapman gereken sakin karşılayıp hiçbir tepki vermemekti. yani niye.

yer yer azalsa da yıllardır hiç geçmeyen melankolik veya depresif ruh halimin yeni seviyesi üzerine. belki hiç dövmediler beni de şımardım.

istemsiz ayıla bayıla aşık olduğum ve arkadaşım olan kişiyle (oha çok ayıp?) aramızdaki iletişim kopunca ben bi değiştim kötü anlamda. sürekli mutsuzum, aşırı stresliyim, ne yapacağım şeklinde yaşıyorum. e daha önce ne yaptıysan onu yap ama olmuyormuş öyle.

önce kilo verme sürecim sekteye uğradı. aşırı stresten çeşitli sağlık sorunları yaşadım. çizimlerimi yapmıyorum ki sanki bir sanatçıyım da yani dediğime bak. neyse kafamı toparlayamadığım için işimden gönderildim. kovuldum denir ona. herhangi bir hedefim yok, yarın ne yapacağımı bilmiyorum, acaba iletişim adına ilk ben mi bir şeyler yapsam diyorum çünkü düzelemiyorum. bayıl bir de feriha. ben.

diğer bir noktam ise evlilik yolundan dönenlere, sevgilisinden ayrılanlara vs aşırı üzülmem oldu. yani ben yaşadığım böyle saçma bir arkadaşlık olayında bile sistemlerimi kapatıyorsam kim bilir onlar ne kadar çok kahroluyorlardır. ne kadar zor bir şekilde bu kararları alıyorlardır.

boş bakkal olduğum için saçma sapan şeyler tartmıyorum. dertsiz başıma dert aramıyorum. drama queen de değilim bence? sadece nereyi nereye koyacağımı bilmiyorum. hayır yani buraya yazmayıp ekşi itiraf'a mı yazsaydım?

arada size bakıp kaçıyorum.

kilo vermemin, plan yapmanın ya da güzel şeyler satın almanın önemi kalmadı ya. çok yazık ve üzücü. tat almıyorum.

biri gelip de benim psikolojimi toparlasın demiyorum ki kimsenin böyle bir zorunluluğu yok. sadece ben bu çöken psikolojiyi artık toparlayamıyorum. yani biliyorum işlerin istediğim gibi gitmeyeceğini, sürekli mutsuz biri olacağımı.

tüm bunların ağırlığı altında eziliyorum. keşke yanımda yol gösteren insanlar olsaydı.

Kadıköy'ü terk ettim ve sandım ki yanında kalırım.

aşk ile aşk acısı çok garip ve ağırmış. kalbimi iki dakika çıkarıp rahatça nefes almak istiyorum. ay bu nedir.

kilo veremiyorum. iyi bir formül veren olursa diyetisyenimi kovacağım. iyi akşamlar.

ay unutmuşum ben burayı ya.

bilgisiyle beni beslemeyen insanlardan kaça kaça yalnız kaldım. bu kadar üstten bakma yeter yani.

tiyatroda, konserde, sinemada yanımdaki koltuk boş oluyor. denk geliyor. o koltuklarla gösteri boyunca bakışıp "burada oturabilirdin oysa." diye üzülüyorum.

aaa ben sürekli böyle hayatımdaki aksilikleri düzeltmekle mi uğraşacağım ya. bazı şeyler yağ gibi kayıp gelsin bana istiyorum.

ay şekerim nasıl bu kadar arkadaşsız kaldım da kendimi yer bitirir oldum bilmiyorum valla.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

hola neña