BK

Bahçeye karışmaya hazırlanıyor...

[brnkty]

Diziyi izledim.

Uzun süre konuşmadım.

Kendime baktım en çok.

Hangi yanım aç, hangi yanım yorgun, hangisi hâlâ bekliyor.

Bilindik sonlar yoktu.

Bu iyi geldi.

Ama yalnızlığımı da hatırlattı.

Sakladığım şeyler geri geldi.

Unutmak için saklamıştım belki.

Olmadı.

Korkuyla sevmek yoruyor insanı.

Ama yine de…

Bir ruha dokunmak istemekten vazgeçemiyor.

[brnkty]

Tüm melodiler tarihin diliyleydi; kazananların değil, ölenlerin sesiyle. Ve o ses en çok savaşları, en çok çocukları anlatıyordu.

[brnkty]

Hissetmek...

[brnkty]

“Hadi kalk gel”

[brnkty]

Anı...

Kara kıştan kalma güzel anılardı onlarınki, kavak ağaçlarının kardan eğilmiş dalları altına saklandı bir çoğu, kurbağalı göl buz tutmuş öylece doğacak güneşi bekliyordu, sesleri kesilirdi kurbağaların ve yeni bir mevsime kadar özleneceklerdi, kapıda kendi ektiği güllerin sadece gövdeleri güçleniyordu o kış. Çok belli her şey kendini yine yeni bir yaza hazırlıyordu. O ise hiç bilmediği bir güven duvarının ilk nasıl kırılacağını öğrenecekti. Bir deniz yolculuğu sırasında vitesten sol bacağına kayan bir el, ardından “ bana ne kadar güveniyorsun, ne kadar seviyorsun?” Sorusu! Cevap: “bilmem çok güveniyorum” tamamen yalandı o anda o cevap. Titrek bir sesle söylediği için anlaşılmıştı herkesçe, onun için korkudan çok duyulan hayal kırıklığı tarifsizdi. O gün hava o kadar grileşmiş ki, ne ısına bilmiş teni , ne de dalgaların sesi duyulmuş, yenilen dondurmanın bile tadı yokmuş. Kaç yaşında olduğunu hatırladı 11’di. Yazık tüm eller kirlendi birden... eve geri döndü sonra, sonrası 19 yıl...

[brnkty]

#gelecekuzunsürer “Sanırım bir daha karşılaşmayacağız ama insan yine de umut etmek istiyor. Çünkü umut etmeden yaşamak ne kadar zor, değil mi? Bir gün hiç beklemediğin bir an hiç beklemediğin bir yerde karşılaşabilmeyi nasıl istediğimi anlatamam. Şimdi güneşli ve güzel günlere olan inancımızla sözleşelim. O günler geldiğinde seninle hep gitmek istediğimiz, çocukluğumun geçtiği Siyasümbül Gölü’nün kıyısından birlikte geleceğe yürüyeceğiz. Hakkında pek bir şey bilmediğimiz bir gelecekte değil, çoktan başlamış bir gelecekte, bizim adımızı taşıyan bir gelecekte… Tüm sevgimle…” https://www.instagram.com/p/B0fpxrvAq2EPYlPpSsMphhKaqDJpEAY3783htY0/?igshid=av59vn3wlums

[brnkty]

Bir aldanma değil midir Öncesi unutulan şeyler gibi Aşklar ve yolculuklar da...

[brnkty]

Tarih istikrarlı bir şekilde yargıladı umut tacirlerini... 

Doğaya bakan bir pencere yeter umudu görmek ve hissetmek isteyenler için. 

[brnkty]

BEKLEYİŞ...

Kuru bir gölgenin içinden geçti, yanılgıların aynası gibi, korkudan bağımsız netleşmesi gereken fluluktu, daha çok göreceği fotoğrafa dair olan beklenti, inanç niteliğinde. Acımasızlık, onun ihtimaller dahilinde göreceği fotoğrafta değildi, fotoğrafı bir inanç meselesi haline getirmiş olmasıydı. Üçüncü bir gözden görüyordu fotoğrafa bakan, ora da bir çok bekleyiş sezildi. Duvarlar ardında bir yakınlık, bir tenin buz kesen soğukluğuydu o duvar. Geçit vermeyen bekleyiş vardı. Arada kalmışlığın rengi siyahın tonları arasında gizliydi. Kaçış noktaları aramakta gözler, belki duvardan atlayacaktı, bir anda hızlanacaktı adımları kim bilir, ama bildiği ve ya bilmesi gerektiği var olan bekleyişin bir sureti yoktu, silüetide yoktu henüz, o an için herhangi biriydi herkes... ‘‘bekleyişin adı gölge’‘

#gölge #fotoğraf #deneme #yazı #bekleyiş #siyah #renk #tonlar

[brnkty]

Benim yüzüm yarım, kalbim iki tane.. Artık özgürüm, öyle yalnızım ki.. Arabamı sağa çekip dikiz aynasında makyaj yaptım. Sana ihanetlerin en büyüğünü hazırladım, en kanlısını; bir gün beklediğin gibi benden.. Bu uzaklıktan düşsem yakalayabilir misin beni? Ne kadar kalabalığım ve ne kadarsın içimde. Gözlerime bakmak istemişti herkes; nah baktırırım.. Ne kadar çok şey öğrendim senden ama ne kadar az yaşadım.. Ağlama bebeğim, her şeyi nefret edecek kadar çok sevdim. Artık beni terk edemezsin.. Bir sen bağıracaksın, bir ben susacağım. Bir sen, bir ben susacağım. Bir sen kıracaksın, bir ben. Benim savaşım bu işte.. Beni çok seveceksin, kalbimdeki ağrıyı seveceksin, kavgayı vereceğim sana, kavgayı seveceksin.. "Kırmızı, sana sadece kırmızı demeliyim. Ben başaramıyorum kırmızı, hatırlamak dışında bir mucizem yok. Bir şeye inandım, birşeye ve sadece bir kere ağlayarak dansettim. Oysa hayata bağlanmak için ayağa kalkmıştım." Elleri turtuştuğunda onların, bir iblis gibi güleceğim. Onlara kıçımı göstereceğim. Kıçımın yarısıyla güleceğim. Beni yarım bırakanlara.. Daha kolay yaşamalıyım, metruk evlerde yaşayan 'tam işte o kelimeydi' dediğim insanların arasında. Daha kolay ama nasıl, onu da bilmiyorum. Aşk iki de bir ellerimi tutmak istiyor. 'bir gün sen de cezanı çekersin' diyor. Boşuna, ellerimi verme! uyutmayacağım seni, ninniler büyütmuyor çünkü. Bahçende sıçrayan ağustos böcekleri hala saçlarımın içinde. Bir tek ben kanadım, bir tek sen gördün beni. "Artık özgürüm, öyle yalnızım ki". "Doğrum yok benim. Her yarım şey gibi, ne kederli, ne de mutlu. Peki ya sen! hiç hikayen yok mu senin?" "Pirinç işlemeli bir aynada kırıldı yüzümün diğer yarısı. Herkes uyuyordu. yüzümün yarısı benim, yüzümün yarısıyla hep yarım öyküler anlatırım. Peki sen, yarım dudaklı bir kadını öpmek ister misin?" "Herşey dönüyor ve kendi etrafındaki tüm masumiyeti yok ediyor, cehennemi sevmekten başka elimde insanca kalan ne var ki.. Cehennemi ruhu hala üşüyenler için istiyorum, kendi kötülüğümü istiyorum, son bir defa ara istiyorum." "Yanlış bu sözcükler, yanlış. Çok ağladım, çok erkek oldum çok da kadın, kimseyle kendimle bile yaşayamazdım.Her aşk bir orospu yaratıyor..

[brnkty]

Bazen düşer insan. (Besiktas Meydan)

[mordarlife]

Ben yeni yıla girmedim.

[brnkty]

Girince de birşey olmadı ...çünkü zor bunca şey içinde zor ...

[masumcetin]

Buluşamazdık ne kadar istesek de umudumuz yetmiyor hiçbir şeyi korumaya. Aşkı kaybolmak sanıyor herkes oysa her parlak şey gibi arkası karanlık sır. Bilemezsin kendine kendi gibi kalb arayan aşkın çaresizliğini. Duyamazsın dalından kopan yaprağın çıkardığı ses kadar üzgün su tanelerini. Neden daha büyüktü, aşktan beklediklerimiz yaşadıklarımızdan! Yelda Karataş, Bekleyiş Görsel:Shirin Neshat / Soliloquy Series, 2000

[mordarlife]

neden?

[brnkty]

Bilinmez neden ?

[brnkty]

Ne çok şey sevdiğini biliyorum onun,kimse bilmez onu...

[brnkty]

Seni bir yabancı gibi karşıma alıp bunun dayanıklı bir şey olmadığını sürekli kılınmadığını, çünkü aşkın yapılan bir şey olmadığını, başlangıçta bir melek konduğunu sonunda bir kelebek öldüğünü, yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın bir korkular ve alışkanlıklar bütünü olduğunu, bütün bunları sana nasıl anlatacağım?

[brnkty]

Hiç hiç birşey bilmiyorlar bilmek istemiyorlar ...