Sanal ortamdan asarız keseriz diye ahkam kesen arkadaşlar, hani şu yirmi otuz kişi toplanıp ekmek parası kazanmak için şehrinize gelmiş, o acımasızca dövdüğünüz abiler var ya; işte onlardan bazıları üç buçuk yıldır; bana her daim kapısını açan, çayını içtiğim, yemeğini yediğim, hep istediğimden fazlasını yolluyorlar diye öğle aralarında çocuklarıyla yarım ekmek istemeye çekindiğim, çocuklarıyla bize sürekli ekmek, yumurta, süt, peynir, tereyağı gönderen, zor zamanlarda "hocam eğer tedirgin oluyorsan, gel bizde kal" diyen, bizi aralarından dışlamayan, ötekileştirmeyen, pikniklerine davet eden, günümüz keyifli geçsin diye bizimle tavla oynayan, birlikte halısaha maçları yaptığım, gezilere gittiğim, birlikte şarkı türkü söylediğim, alışverişlerde "hocam paran yoksa sonra verirsin" diyen, kapıda denk geldiğimizde biz geçmeden geçmeyen, yaşça büyük olmasına rağmen önümüzde ceketlerini ilikleyen abiler... Benim minik öğrencilerimin yollarını gözledikleri, köye gelecekleri zaman üç gün önceden "öğretmenim babam gelecek" diye dillerinden düşürmedikleri babaları...
Düşünsenize onların da yirmi otuz kişi toplanıp beni ya da ekmek parası ve eğitim için batıdan gelen başka bir insanı acımasızca dövdüklerini... Hoşunuza gider miydi? Ali İsmail'in dövüldüğü gibi, 93 yılında Sivasta yakılanlar gibi... Ben üç buçuk yıldır doğudayım ve ne böyle bir şey yaşadım, ne başka bir arkadaşımın yaşadığını gördüm ya da duydum...
Hani şu kahramanca(!) terminallerden logolarını söktüğünüz, yollarını kestiğiniz otobüs firmaları var ya... İşte bizim firmalarımız oraya gidip gelmezken, beni oraya götüren ve aileme getiren otobüs firmaları onlar... Muavinlerinden içindeki yolcularına kadar herkesin el üstünde tuttuğu otobüs firmaları...
Yapılan yanlışlar ve yanlış insanlar muhakkak vardır; nerede ve hangi toplumda yok ki? Hem neremiz doğru ki... Ama asıl ve en büyük yanlış: yanlışı düzeltmek için yapılan yanlıştır...
İki gün önce doğduğum yer olan Turgutlu'ya bir asker cenazesi geldi... dağlıca'da ölen askerlerden birisi: Tolga... Okul bittikten sonra iş bulamadığı için sözleşmeli askerlik yapmaya başlamış... Ve 54 gündür yemek yiyemiyormuş; yani yemek istiyor ama bulamıyor, her gün bari bir yumurta yemek için çaba harcıyormuş... Bunu ben uydurmuyorum... Ağlayan annesinin gözyaşlarının arasından "benim oğlum aç karnına öldü" cümleleri dökülüyordu... Düşünsenize bir anne için ne kadar zor; bir baba ya da bir kardeş için... Yoksul bir yaşam, aç karnına ölüm... Neden, ne için ve kim için?
Cizre'de küçücük bir kız çocuğunun cesedi, gömülemediği için mutfaktaki derin dondurucuda bekletiliyor... Fotoğrafını gördüm kanım dondu... Mutfaktaki buz dolabında peynir, zeytin, konserve yerine poşetler içinde kardeşinizin cesedinin olduğunu düşünsenize, annesinin babasının yerine koysanıza kendinizi...
Az önce bir haber sitesinde okudum ve yine kan donduran bir fotoğraf var: yine cizre'de şarapnel parçası isabet ettiği için ölen 53 yaşındaki yedi çocuklu bir annenin cesedi, gömülemediği için bir tavukçunun soğuk hava deposunda iki gün bekletilmiş... Düşünsenize o kadının sizin anneniz olduğunu..!
Düşünsenize asker babanız zamanında siyasi sebeplerle sürülmüş ve sürüldüğü yerde ölmüş... Ve sonra size asker kıyafeti giydirmişler ve tribünde milli maç izlettiriyorlar, kameralar hep sizi çekiyor... İzleyenler de duyarlılığa hayran kalıyor... ama gerçek değişmiyor: sizin yanında uyuyabileceğiniz, öpebileceğiniz, kokusunu içinize çekebileceğiniz, konuşabileceğiniz bir babanız artık yok... Belki çoğunuz bilmez babasızlığın ne olduğunu -ki hepinizin babasına uzun uzun ömür dilerim-, ama ben iyi bilirim... Bir kadının kocasız kalmasını, çocuklarıyla yaşam mücadelesi vermesini ve çocuklarını okutma çabalarını da yakından bilirim... O yüzden lütfen başkalarının eşleri, babaları ya da çocuklarını savaştırmak isteyerek asarız yakarız ahkamları keserken, bir kere daha düşünün... Eğer asmayı yıkmayı çok istiyorsanız da, gidin en yakın askerlik şubesine gönüllü askerlik başvurusu yapın...
Ve tüm bu haberlerin ardından ekran karşısındaki abi yanındakine soruyor; bu yaşananlar, bu ölümler, ülkenin içindeki bu durum sizce önümüzdeki seçimi nasıl etkiler? Bakın soru problemlerin çözümü ya da ölümlerin bitmesi üzerine falan değil; oylar azalır mı artar mı?
Birileri çıkıyor "çocuklarımızı feda etmeye hazırız" diyor, birisi "çocukları şehit olan aileler ne kadar şanslı" diyor, birileri zırhlı araçlarının içinden "keşke ben de şehadet şerbetinden içsem" diyor, birileri çıkıyor "şöyle olmuş olsaydı böyle olmazdı" diyor, birilerinin çocuğu bedelli askerlik yapıyor ya da çürük raporu alıyor, birilerinin çocuğu aç karnına ölüyor, birilerinin çocuğu da mezar yerine derin dondurucuda yatıyor... Birileri de akıllı telefonlarından öfke kusarak devlet kurtarıyor... Değişmeyen tek şey ise: doğudan batıya sadece yoksulun çocuğu ölüyor...
Hiç gördünüz mü bir villanın kapısının çalınarak ölüm haberi verildiğini... Hiç gördünüz mü şirket sahibi bir babanın bayrağa sarılı bir tabut başında ağladığını... Gecekonduya verilen ölüm haberini ya da ayakkabısı yırtık bir babanın oğlunun cenazesi başında çöktüğünü gördüm ama diğer türlüsünü hiç görmedim ben... Ölmesin tabii ki kimsenin çocuğu; yoksulun çocuğu da ölmesin, zenginin çocuğu da...
Onca ölüme bazılarının vicdanı nasıl müsaade ediyor, bazıları geceleri nasıl uyuyabiliyor, şu iki günlük ve kefeninin cebi olmayan bu dünyada neyin hırsı ve sevdası bunları yaptırtıyor hiç anlamıyorum ama en azından bizler bu vebale ortak olmayalım...
Doğudan batıya ülkedeki herkes mutsuz, herkes huzursuz, herkes gelecekten ümitsiz...Durum böyleyken, biz birbirimize öfke kusarken, biz birbirimizden öldüresiye nefret ederken ve biz birbirimizi sorgusuz sualsiz öldürmek isterken, zalimler zalimliklerine devam ediyor, kardeşi kardeşe kırdırıyor...
Ve size yemin ediyorum; ben tam bu iletiyi yazarken köyden bir velim aradı... hatırımı soruyor, annemin kardeşimin durumunu soruyor, biz de çok özledik çocuklar da çok özledi diyor, gel murat nehrinde balık tutalım diyor, evlilik var mı diyor, zaten bizi düğününe çağırmazsan darılırız diyor, biz senden çok razıyız, sen baştacısın diyor... Sen napıyorsun diyorum; inşaattayım çalışıyorum diyor... İstanbulda falan mı diyorum... Yok hocam muştayım, oralar çok karışık, görmüyor musun arkadaşları dövüyorlar diyor... Yaşananlara üzülüyoruz diyor... Allahımıza dua ediyoruz, inşallah bir an önce düzelir diyor...
Alın işte; doğudaki doğu huzursuz, doğudaki batı, batıdaki doğu huzursuz batıdaki batı... Yani ülke çapında herkes huzursuz, herkes mutsuz... amaçlanan da buydu zaten... Ve herhalde ancak bu kadar güzel oluşturulabilirdi istenen nefret ve kaos ortamı...
Meclisten içeri ve dışarı bu söylediklerimi yanlış anlayacak ve beni türlü şekillerde yaftalayacak insanlar çıkacaktır elbette; sevgiden uzak, önyargıyla, nefretle ve hoşgörüsüzlükle büyütüldüğümüz bu toplumda kimseden beni anlamasını ve düşüncelerime saygı duymasını beklemiyorum zaten... Benim tek istediğim şu iki günlük fani dünyada doğudan batıya kimseler üzülmesin, doğudan batıya kimseler ölmesin ve yine doğudan batıya anneler ağlamasın artık... Kardeş kardeş yaşansın...
Çok hassas bir dönemdeyiz ve kardeş kardeş yaşamak mümkün...
Ölen tüm herkese Allah'tan rahmet, ailelerine de sabır ve başsağlığı diliyorum...
titsay
snowghoul
theartofmadeline
izzy806
turnnoffyourmind